Overslaan en naar de inhoud gaan
Ga naar Otheo
Pastorale Zone Sjalom Boutersem
  • Startpagina
  • Contacten
  • Vieringen
Search form expand icon
Mobile menu expand iconMenu
HomePastorale Zone Sjalom Boutersem
Mobile menu expand iconSluiten
  • Startpagina
  • Contacten
  • Vieringen
  • Sjalom
  • Wie is wie
  • Vieringen in onze zone
  • Het Doopsel
  • Eerste communie
  • Vormsel
  • Verzoening - Vergeving
  • Trouwen voor de kerk
  • Gelovig afscheid nemen - Ziekenzalving
  • Naar startpagina

Aanbiddingsfestival “Venite Adoremus” 2026 in Boutersem

Op zondag 22 november 2026 vieren we Christus Koning. 
Tijd dus voor deelname aan het  aanbiddingsfestival “Venite Adoremus”.
Onze pastorale zone Sjalom heeft zich ingeschreven van 14.30 uur tot 15.30 uur.
De aanbidding gaat door in de kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Sterreborne in de Sterrebornestraat te Butsel, vlak bij het sportterrein van Racing Butsel. Om 15.30 uur wordt de aanbidding afgesloten met een zegen.

Iedereen welkom!

Er zijn in onze omgeving verschillende gelegenheden om aan aanbidding te doen, het hele jaar rond. Het is een zegen! 

Zo zijn er bij de zusters in De Bron, een gebedshuis in Lovenjoel, al jaren momenten van aanbidding.
Daarnaast begon Pater Germaan in 2014 met één uur aanbidding per maand in Bierbeek. Eerst in de winterkapel van de Sint-Hilariuskerk, daarna in de Sint-Lambertuskerk in Lovenjoel, en toen dat niet meer kon in de Heilig-Kruiskerk in Korbeek-Lo. De deuren van Heilig-Kruiskerk zijn op de 20ste van iedere maand om 20.00 u. vandaag de dag nog steeds open voor aanbidding (vandaar de naam “20/20”).

Dan zitten we in stilte bij het Heilig Sacrament, verzonken in Gods aanwezigheid, … niets meer. Doorheen de jaren waren we nooit met veel. De laatste tijd komen er wel meer mensen: een priester, een diaken en meerdere parochianen. Iedereen is uitgenodigd. Dus ook jij: Kom en zie!

Wat is eucharistische aanbidding eigenlijk?

Eucharistische aanbidding is een vorm van gebed binnen de Rooms-Katholieke Kerk waarbij gelovigen bidden in de aanwezigheid van het Heilig Sacrament (een geconsacreerde hostie), met de blik op de werkelijk aanwezige Christus dus. 
Het is bidden met je hart. Waar je in een gewoon gebed vaak je zorgen, vragen of dank legt bij God zonder Hem te zien, richt aanbidding zich volledig op wie God zelf is. Het is de hoogste vorm van gemeenschap met Hem. Dit gaat vaak voorbij aan menselijke woorden en rationeel denken, en wordt ervaren in diepe stilte, aanbidding en sacramentele verbondenheid. Volgens de christelijke theologie is Christus dan wel als God overal volledig aanwezig, maar binnen de katholieke traditie gelooft men toch dat de aanblik van het Heilig Sacrament een bijzondere, spirituele werking heeft op de gelovige. Men gelooft dat louter het “zijn bij” of het kijken naar de hostie een intiem, helend en transformerend moment met Christus zelf teweegbrengt. De katholieke leer benadrukt dat deze werking niet magisch is, maar sacramenteel en gebaseerd is op geloof en relatie. Kortom, de “speciale werking” zit in de directe, visuele ontmoeting met wat de gelovigen beschouwen als de levende aanwezigheid van God.

Wat brengt de eucharistische aanbidding teweeg?

De eucharistische aanbidding werpt een aantal vruchten af:

  • Een diepere verbondenheid met Christus. Relaties groeien door tijd met elkaar door te brengen. Aanbidding verdiept de persoonlijke vriendschap en intieme band met Christus.
  • Een diepe innerlijke rust. De stilte van de aanbidding helpt om activisme en dagelijkse stress los te laten en werkt helend voor emotionele wonden, angsten en innerlijke onrust. Gelovigen ervaren een diepe rust.
  • Een nieuwe kracht. De aanbidding doet dienst als een anker in tijden van chaos en leidt zo tot troost en hoop.
  • Een gevoel niet alleen te zijn. De aanbidding, die weliswaar individueel is, vindt in de regel plaats in de schoot van een geloofsgemeenschap.

Eucharistische aanbidding: Een merkwaardige geschiedenis

De eucharistische aanbidding is het, tegenwoordig in stilte, bidden voor het geconsacreerde eucharistische brood, “hostie” of het “Lichaam van Christus”, ook het “Allerheiligste” of “Heilig Sacrament” genoemd, dat in een monstrans of in een ciborie geplaatst wordt. Deze gebedsvorm heeft zich door de eeuwen heen slechts geleidelijk ontwikkeld. Dit gebeurde vooral in de westerse katholieke kerk. 

Hieronder zie je de belangrijkste stappen in dit historische proces:

  • De vroege kerk. 
    Bewaren voor de zieken (tot ca. het jaar 1000) In de eerste eeuwen van het christendom was er nog geen sprake van aanbidding buiten de mis. Het brood werd na de eucharistie uitsluitend bewaard voor de zieken en stervenden (het viaticum). Het werd
    opgeborgen in een eenvoudige ruimte of kastje (het tabernakel), zonder uiterlijk vertoon. Toch bestonden er al enkele zeldzame initiatieven om het brood na de eucharistie openlijk te vertonen en te aanbidden. De heilige Justinus de Martelaar (100 - 165) maakte er al melding van, evenals Tertullianus (rond 160 – 240). De heilige abt Basilius de Grote (330 - 379) maakte er een gewoonte van om het geconsacreerde brood in drieën te breken. Een deel at hij zelf, een ander deel gaf hij aan de monniken, terwijl hij een derde deel ter aanbidding plaatste in een gouden duivenbeeld dat boven het altaar hing.
  • De Middeleeuwen: reactie op ketterij (11e – 12e eeuw). 
    Rond het jaar 1100 ontstonden er theologische discussies over de vraag of Jezus wel écht aanwezig was in het brood. De theoloog Berengarius van Tours (rond 999 – 1088) trok dit in twijfel. Als reactie hierop ging de Kerk de werkelijke tegenwoordigheid (“transsubstantiatie” of de leer dat brood en wijn tijdens de eucharistieviering letterlijk veranderen in het Lichaam en Bloed van Christus) extra benadrukken. Gelovigen kregen de behoefte om de hostie niet alleen te ontvangen, maar ook te zien en te vereren. In deze periode ontstond het gebruik dat de priester de hostie hoog ophief (de “elevatie”) direct na de consecratie (of het moment in de eucharistieviering waarin brood en wijn veranderen in het Lichaam en Bloed van Christus), zodat iedereen ernaar kon kijken.
  • De traditie van de eucharistische aanbidding zou in Italië begonnen zijn met de heilige Franciscus van Assisi (rond 1181 - 1226). 
    Volgens de heilige Bonaventura (1221 – 1274) raakte Franciscus zelfs dikwijls in extase bij het aanschouwen van het Allerheiligste. Vanaf de 13e eeuw verspreidde het gebruik van de eucharistische aanbidding zich over Europa. Een ware impuls kreeg de aanbidding na de overwinning van Lodewijk VIII op de Katharen in 1226. In Avignon werd het Allerheiligste uit dankbaarheid uitgesteld. Het aantal pelgrims dat daarop afkwam, was zo groot dat besloten werd de uitstelling (“het tonen van een heilig voorwerp”).permanent te maken. De monstrans was in de kathedraal te
    zien totdat de Franse Revolutie (einde 18e eeuw) er een einde aan maakte.
  • Het ontstaan van Sacramentsdag (13e eeuw). 
    De grote doorbraak voor de aanbidding buiten de eucharistie kwam door de Luikse mystica Juliana van Cornillon (1193 – 1258). Vanaf 1209 had deze begijn mystieke ervaringen. Zij beweerde dat Christus aan haar verschenen was en haar had opgedragen zich in te spannen voor de instelling van Sacramentsdag. De bisschop van Luik geloofde haar en stelde in 1248 dit feest in zijn bisdom in. Een van de aartsdiakens van het bisdom Luik was de latere paus Urbanus IV. Hij was het die op 11 augustus 1264 middels de  pauselijke bul Transiturus de hoc mundo beval dat Corpus Christi, zoals het feest toen heette, in de gehele Kerk gevierd moest worden. Tijdens dit feest werd de hostie in een monstrans in een processie door de straten gedragen.
  • Concilie van Trente (16e eeuw).  
    Het dogma van de werkelijke tegenwoordigheid van Christus in het sacrament van de eucharistie was  aanleiding voor een van de meest uitgesproken conflicten in de tijd van de Reformatie en de Contrareformatie. Toen de protestanten in de 16e eeuw de eucharistische aanwezigheid van Christus afwezen, reageerde de katholieke kerk tijdens het Concilie van Trente (1545–1563). Tijdens dit concilie werd de “Realis Presentia”(“werkelijke tegenwoordigheid”) opnieuw bevestigd en werd een theologische basis gelegd onder de  bestaande praktijk van de eucharistische aanbidding. Ook werden tijdens dit concilie regels vastgesteld met betrekking tot eucharistische  processies, die vandaag grotendeels in onbruik zijn geraakt. Tevens ontstond in deze periode het Veertigurengebed, waarbij het Heilig  Sacrament 40 uur onafgebroken werd uitgesteld, maar dat vandaag eveneens grotendeels in onbruik is geraakt. Betekenisvol voor de praktijk van de altijddurende aanbidding was de stichting van de Benedictinessen van Altijddurende Aanbidding van het Allerheiligste Sacrament in 1653, die anno 2026 nog steeds aanwezig zijn in België.
  • Groeiende belangstelling vanaf de 19e eeuw. 
    Vanaf de 19e eeuw nam de belangstelling voor de uitstelling van het Heilig Sacrament alleen maar toe. Onder invloed van heiligen zoals Johannes Vianney (de pastoor van Ars, 1786 - 1859), Pierre-Julien Eymard (1811 – 1868), stichter van de Congregatie van het Allerheiligst Sacrament (ook wel sacramentijnen genoemd) in 1856, en de heilige Arnold Janssen (1837 - 1909), die in 1890 te Steyl de Congregatie van de Dienaressen van de Heilige Geest van de Altijddurende Aanbidding stichtte, werd de aanbidding van het Allerheiligste een steeds breder verspreid devotioneel gebruik.
  • Eerste Internationaal Eucharistisch Congres in 1881 In 1881 werd voor het eerst in het Franse Rijsel een Internationaal Eucharistisch Congres (IEC) georganiseerd. Dat was een internationale bijeenkomst van geestelijken en leken, die geheel in het teken stond van de eucharistische aanbidding. Het centrale doel is het geloof in de werkelijke tegenwoordigheid van Christus in de eucharistie (brood en wijn) te belijden. Aanvankelijk werden deze bijeenkomsten elk jaar, later om het jaar, dan om de vier jaar gehouden, steeds in een andere stad. Het eerstvolgende, 54 e Internationaal Eucharistisch Congres staat gepland in 2028 in de Australische stad Sydney. Het vorige vond plaats in Quito in Ecuador in 2024. In België werd, vooral in de beginperiode, in totaal vijfmaal een IEC georganiseerd.
  • De tegenwoordige tijd: de belangstelling blijft. 
    Alle recente pausen ondersteunen de eucharistische aanbidding, ieder op zijn eigen manier.
    Paus Paulus VI riep in zijn encycliek Mysterium Fidei (uit 1965) de bisschoppen op “woorden noch moeite te sparen om de aanbidding van
    de Eucharistie te bevorderen”. 
    Paus Johannes Paulus II zei iets soortgelijks in diens encycliek Ecclesia de Eucharistia (uit 2003): “De aanbidding van de eucharistie buiten de
    mis is van onschatbare waarde voor het leven van de Kerk. Deze aanbidding is nauw verbonden met de viering van het eucharistische offer. De tegenwoordigheid van Christus onder de heilige gedaanten die na de mis bewaard worden - aanwezigheid die zolang voortduurt als de gedaanten van brood en wijn intact zijn - komt voort uit de viering van het offer en is gericht op de sacramentele zowel als de geestelijke communie. Het is de taak van de herders ook met hun persoonlijke getuigenis ertoe aan te moedigen om de eucharistische aanbidding, in 
    het bijzonder de uitstelling van het Allerheiligste Sacrament, alsook de aanbidding voor Christus aanwezig onder de eucharistische gedaanten,
    te koesteren.”
    Paus Benedictus XVI stelde het volgende: “Vóór om het even welke activiteit en vóór welk verlangen ook om de wereld te veranderen, is er 
    eerst nood aan aanbidding. Deze maakt ons echt vrij en geeft ons kracht om tot actie over te gaan. Het is juist in een wereld waar elk oriëntatiepunt aan het verdwijnen is en waar het gevaar dreigt dat ieder zijn eigen ijkpunt creëert, dat het belang van de aanbidding dient
    onderlijnd te worden.”
    Paus Franciscus benadrukt in de apostolische exhortatie Evangelii Gaudium uit 2013 dat activisme zonder aanbidding zijn vurigheid verliest
    en dat stille aanbidding het tegengif is voor narcisme. Tijdens de slotmis van het Nationaal Eucharistisch Congres in Matera in 2022 hield de paus een vurig pleidooi om deze vorm van gebed opnieuw een centrale plek te geven.
    Paus Leo XIV stelt dat de eucharistie de kern vormt van het christelijk leven. Als aanbidding marginaal wordt, heeft de Kerk volgens hem geen
    bestuursprobleem, maar een diep geloofsprobleem.

En specifiek in België bestaat het aanbiddingsfestival “Venite Adoremus”. 

Venite Adoremus is een jaarlijks Belgisch festival voor eucharistische aanbidding dat wordt ondersteund door de Bisschoppenconferentie van België. Tijdens dit initiatief organiseren parochies, abdijen, kapellen, religieuze gemeenschappen en zelfs rusthuizen, verspreid over alle Belgische bisdommen, 11 dagen en nachten lang doorlopende momenten van stille aanbidding. Het festival heeft elk najaar plaats in de maand november en eindigt traditioneel op het hoogfeest van Christus Koning. In 2007 is het festival begonnen in drie parochies. Het is daarna verder in Brussel en in het hele bisdom Mechelen-Brussel gegroeid. Sinds 2014 hebben andere bisdommen zich erbij aangesloten. Vooral bij de groep jongere gelovigen groeit vandaag de belangstelling voor de stille eucharistische aanbidding.  
Meer info kan je vinden via de link: https://www.veniteadoremus.be/nl/ 

Laatste aanpassing op 25/10/2026 om 15:36
Pastorale Zone Sjalom Boutersem
Sociale kanalen
  • Facebook
  • Instagram
  • Twitter
  • YouTube
© Pastorale Zone Sjalom Boutersem 2026
  • Gebruiksvoorwaarden
  • Abonnementsvoorwaarden
  • Vacatures
Ga naar Otheo