Oog voor detail

Door omstandigheden, een mijmerdag eind maart …even de rust opzoeken en waar beter dan op een spirituele plaats waar hemel en aarde elkaar zachtjes aanraken. Zo kwam ik uit op de Sint-Lambertuskerk te Overlaar, tussen Tienen en Hoegaarden, één van de oudste romaanse kerkjes uit ons land. Ik hou van die sobere, robuuste stijl, eeuwenoud. Toch is dit kerkje (thans gesloten) opgetrokken in verschillende stijlen daterend uit verschillende eeuwen, de oudste delen zelfs uit de negende eeuw. De muren zijn zwaar en massief om de druk te kunnen opvangen die het gewelf uitoefent. De ramen werden klein gehouden vanwege de druk op de muren. 

Tegen één van de buitengevels, een indrukwekkend en door de tijd getekend familiegraf. Het katapulteert me terug in de tijd en doet mij mijmeren over mijn eigen eindigheid en dat van overleden dierbaren in eigen kring. Eén van de overledenen, geboren in 1825, gestorven in 1882! Het ijzeren smeedwerk, verroest. Deze plek is de laatste rustplaats geworden van enkele familieleden, elk met een eigen verhaal, een leven geleefd in hun tijd, nu vergaan tot stof en as in dat hele oude graf. 

We bevinden ons in de tijd na Pasen waarin we de verrijzenis van onze Heer hebben gevierd. Laat het toch waar zijn, dat wij met Hem verrijzen…en al onze geliefde gestorvenen! 

diaken Luc