Caritas: Oudere naaste

OUDERE NAASTE

Nu de tijd

aan mij voorbijgaat,

seizoen na seizoen,

dag na dag,

uur na uur,

besef ik 

dat onder het kleed

van mijn ouderdom

het frisse kind van weleer

nabij blijft.

Mijmerend

over het voorbije,

is er geboortekreet

van nieuw leven,

is er leegte en gemis

door het sterven

van een naaste 

aan mijn zijde,

is de sterke boom van weleer

het geknakte riet van vandaag.

En in stilte 

fluistert de zekerheid:

‘Ook mijn dagen zijn geteld!’.

Geen angst moet er zijn,

diepe vrede mag er zijn.

Vrede met mezelf,

vrede met mijn naaste,

vrede met de Heer

die me toefluistert:

‘Je sterven is geen grens,

maar heilige ruimte

naar nieuwe ontmoeting

voorgoed’.
 

(©capoenpiet)