Gesprek met Nathalie uit Pepingen: 'Vrijwilliger zijn in de kerk is samen iets opbouwen.'

Vertel eens wat meer over jezelf?

Het boerenleven is al jarenlang een belangrijk deel van mijn leven. Ik ervaar het als een groot voorrecht om dagelijks met de natuur en de schepping bezig te mogen zijn. Het geeft me veel voldoening om van dichtbij mee te leven met de seizoenen, de dieren en alles wat groeit en bloeit. Voor mij is het bijzonder om daar elke dag zorg voor te mogen dragen.

Welke taak neem je op als vrijwilliger?

In de parochie Sint-Martinus in Pepingen ben ik op verschillende manieren actief als vrijwilliger. We hebben een sterke en geëngageerde parochieploeg, waarin we elkaar aanvullen, ondersteunen en samen de schouders zetten onder het reilen en zeilen van onze parochie. Ik zorg er mee voor de beurtrol van de lectoren en op andere momenten ondersteun ik ons koortje.  

Ik ben ook sterk betrokken bij de liturgie. Een paar keer per jaar gebeurt het dat onze priester geen vervangende priester vindt en mij vraagt of ik wil voorgaan in een gebedsviering. Dat vind ik telkens een bijzondere taak en een mooie manier om mijn engagement binnen de parochie op te nemen.

Daarnaast werk ik mee aan de thema’s van Broederlijk Delen en Welzijnszorg. Daar probeer ik ook telkens een concrete invulling aan te geven. Zo organiseren we in het kader van Broederlijk Delen de Koffiestop en voor Welzijnszorg ‘Soep op de stoep’. Vanaf volgend werkjaar wil ik deze thema’s ook meer doorgeven aan de ouders en onze vormelingen, zodat ook zij kunnen ontdekken hoe we vanuit ons geloof aandacht kunnen hebben voor mensen die het moeilijker hebben.

Verder ben ik lid van de geëngageerde zoneraad in onze pastorale zone-in-wording Gooik-Pepingen en maak ik deel uit van de zoneploeg, waar ik me inzet voor de pijler catechese.  

Ik werk mee aan de voorbereiding van zowel de eerste communie als het vormsel. Gelukkig sta ik daar niet alleen voor en word ik geholpen door een paar mensen die zich ook inzetten voor de catechese.

Eigenlijk vind ik het fijn om op verschillende manieren iets te kunnen betekenen voor onze parochie en voor de mensen die erbij betrokken zijn. 

Hoe ben je vrijwilliger geworden in de kerk? 

Mijn engagement als vrijwilliger is eigenlijk begonnen bij onze kinderen. Toen onze dochter in 1998 vroeg of ze haar eerste communie mocht doen, hadden we in onze parochie nog één vaste catechiste. Toen ook onze zonen aan hun voorbereiding op de eerste communie wilden beginnen, werd van de ouders verwacht dat zij mee de catechese opnamen. Samen met twee andere ouders heb ik die taak toen op mij genomen. Ik geloof niet zozeer in toevalligheden. Ik denk dat er soms iets op je weg komt en dat je daar een reden voor hebt. Zo is mijn engagement in de kerk heel eenvoudig begonnen, vanuit mijn gezin en vanuit de zorg voor de geloofsopvoeding van onze kinderen. Gaandeweg ben ik steeds meer betrokken geraakt en heb ik ontdekt dat ik daar graag mijn steentje aan bijdraag.

Wat drijft je om die taak als vrijwilliger op te nemen?

Wat mij vooral drijft, is dat ik graag iets wil betekenen voor andere mensen en voor onze geloofsgemeenschap. Ik vind het belangrijk dat mensen zich verbonden voelen met elkaar en met de kerk, en dat we ons geloof niet alleen beleven, maar ook doorgeven aan anderen.

Wat voor mij daarbij heel belangrijk is, is dat ik me zelf geraakt weet door de Blijde Boodschap van Jezus. Die boodschap van onvoorwaardelijke liefde, hoop, vertrouwen en zorg voor elkaar wil ik niet voor mezelf houden. Ik wil ze ook proberen door te geven en er in mijn dagelijks leven iets mee te doen.

Daarnaast geloof ik dat ieder van ons iets kan bijdragen. Als je iets kunt doen en je voelt dat het nodig is, waarom zou je het dan niet opnemen? Ik heb door de jaren heen ervaren dat mijn engagement telkens weer nieuwe wegen opent. Dat geeft mij het gevoel dat ik op de juiste plaats ben en dat mijn inzet zinvol is.

En misschien is dat ook wel mijn manier van geloven: niet alleen woorden, maar vooral proberen er te zijn voor anderen en de Blijde Boodschap van Jezus zichtbaar te maken in wat ik doe.

Welke zijn positieve ervaringen, successen die je meemaakte als vrijwilliger? Wat maakt je blij in die taak?

Wat mij vooral blij maakt in mijn vrijwilligerswerk, is dat mensen mij weten te vinden. Ik ben vaak een aanspreekpunt voor ouders, kinderen en andere vrijwilligers. Het geeft mij voldoening wanneer mensen met een vraag bij mij komen en ik hen verder kan helpen.  

Een heel mooie ervaring is voor mij de intergenerationele vormselcatechese in het woonzorgcentrum van onze parochie. Jongeren die zich voorbereiden op hun vormsel gaan er samen met de bewoners op weg. Ik vind het bijzonder om te zien hoe jong en oud elkaar ontmoeten. De jongeren brengen hun enthousiasme mee, maar krijgen op hun beurt ook verhalen, levenservaring en wijsheid van de bewoners. Zo ontstaat er een mooie verbondenheid tussen verschillende generaties. Ook de kleine dingen maken mij blij: wanneer een activiteit goed verloopt, wanneer iemand zich betrokken voelt, wanneer een jongere enthousiast meedoet of wanneer een bewoner zichtbaar geniet van het contact met de jongeren. Voor mij zijn dat de echte successen van vrijwilligerswerk: mensen samenbrengen, iets voor elkaar kunnen betekenen en merken dat je inzet, hoe klein ook, een verschil kan maken. 

Wat maakt het moeilijk? Waar bots je tegenaan? Hoe ga je daarmee om?

Wat ik soms moeilijk vind, is om jonge gezinnen te bereiken. Gezinnen hebben vandaag heel veel op hun agenda: school, muziek, dans, voetbal, zwemmen en nog zoveel andere activiteiten. Daardoor is er niet altijd evenveel ruimte voor geloof en geloofsopvoeding. Ik denk niet dat dit komt omdat ouders dat niet belangrijk vinden, maar eerder omdat er zoveel op hen afkomt. De eerste belangrijke ontmoeting en communicatie gebeurt voor ons tijdens de ouderavond. Daar proberen we met de ouders in gesprek te gaan, te luisteren naar hun verwachtingen en samen te zoeken naar wat geloof en geloofsopvoeding voor hen en hun kinderen kunnen betekenen. Dat gesprek is niet altijd even gemakkelijk, maar ik vind het belangrijk om de deur open te houden en het gesprek te blijven aangaan. En uiteindelijk geloof ik in het spreekwoord: we moeten blijven zaaien. Je weet nooit wanneer een zaadje begint te groeien. Zeker in deze droge zomermaanden moeten we daar misschien wel een beetje veel geduld mee hebben! (lacht) Maar ik geloof dat wat we vandaag meegeven, soms pas later zijn vruchten draagt.

Het is niet altijd gemakkelijk om uit te leggen wat geloof met je doet en waarom het zo’n belangrijke plaats in je leven heeft. Misschien kan je dat ook niet altijd volledig uitleggen. Soms kan je het alleen maar proberen te laten zien door hoe je in het leven staat en door er te zijn voor anderen.

Waarom zou iemand vrijwilliger moeten zijn in de kerk? Wat zou je hem of haar zeggen?

Ik zou zeggen: probeer het gewoon eens. Je hoeft geen specialist te zijn en je hoeft ook niet alles te kunnen. Iedereen heeft wel iets wat hij of zij kan betekenen voor anderen. Misschien is het luisteren naar mensen, iets organiseren, kinderen begeleiden, zingen, meehelpen tijdens een viering of gewoon aanwezig zijn. Vrijwilliger zijn in de kerk geeft je de kans om mensen te ontmoeten en samen iets op te bouwen. Je maakt deel uit van een geloofsgemeenschap en je merkt dat jouw inzet voor iemand anders betekenis kan hebben. Ik zou er ook bij zeggen dat je er zelf veel voor terugkrijgt. Je leert mensen kennen, je krijgt mooie en soms verrassende ontmoetingen en je blijft zelf groeien in je geloof. En vooral: wacht niet tot je denkt dat je 'genoeg' kunt of tot iemand je vraagt. Soms komt er gewoon iets op je weg waarvan je denkt: misschien kan ik hier wel iets mee doen. Probeer het, want voor je het weet, ontdek je dat je meer kunt betekenen dan je zelf had gedacht. Ieder van ons heeft wel een talent dat hij of zij kan inzetten. Soms moet je het alleen nog ontdekken of de kans krijgen om het te gebruiken.

Welke adviezen wil je nieuwe vrijwilligers of twijfelende vrijwilligers willen meegeven?

Mijn advies zou vooral zijn: probeer het gewoon. Je hoeft niet meteen een grote taak op je te nemen en je hoeft geen bijzondere opleiding te hebben. Begin met iets waar je je goed bij voelt en waar je eigen talenten liggen. Laat je ook niet afschrikken omdat je denkt dat je misschien niet genoeg kennis of ervaring hebt. Je leert onderweg en je staat er meestal niet alleen voor. Zoek mensen met wie je kunt samenwerken en durf ook hulp te vragen. Zelf heb ik door de jaren heen meerdere Bijbelleerhuizen gevolgd en ik blijf mij ook vandaag nog verdiepen in het geloof. In 2022 heb ik gedurende een werkjaar de ‘School van de Geloofsverdieping’ gevolgd. Ook dat heeft mij geholpen om mijn geloof beter te begrijpen en om mijn engagement verder vorm te geven. En misschien nog het belangrijkste: doe het met een open hart en met de nodige soepelheid.  

Niet alles loopt zoals je het gepland hebt en soms vraagt vrijwilligerswerk wat geduld. Maar als je ziet dat mensen samenkomen, dat kinderen iets meenemen uit een activiteit of dat iemand geholpen is door jouw inzet, dan weet je weer waarvoor je het doet.  

Ik zou tegen iemand die twijfelt zeggen: wacht niet tot je zeker bent dat het iets voor jou is. Zet gewoon die eerste stap. Misschien ontdek je gaandeweg wel een talent van jezelf waarvan je niet wist dat je het had. En voor je het weet, ben je zelf iemand die anderen mee op weg helpt. Net zoals ik. (glimlacht)