Mijmering bij paus Francesco

Een mijmering bij het sterven van paus Franciscus
Woorden van een Vlaamse priester – Tweede Paasdag

Vandaag, op deze onverwachte Paasdag,
waar het Licht van de Verrijzenis
zich mengt met de stilte van afscheid,
leggen wij ons hoofd neer –
niet in verdriet alleen,
maar in diepe dankbaarheid.

Gij zijt gegaan, Franciscus,
broeder, vader, herder —
niet met het galmend geraas van grootheid,
maar met het stille gewicht van liefde.
Gij waart de paus die luisterde
vooraleer te spreken,
die weende waar anderen zwegen,
die zich bukte om te dienen
daar waar de wereld rechtop bleef staan.

In een wereld die roept,
waart gij de fluistering van barmhartigheid.
In een Kerk die soms haar weg verloor,
waart gij het kompas van eenvoud.
Gij zijt niet gekomen om te heersen,
maar om nabij te zijn:
aan de vluchteling in het stof,
de moeder zonder stem,
het kind met lege handen,
de priester in twijfel,
de mens in de marge.

Ik ben één van velen,
een priester in een Vlaams dorp,
met meer vragen dan antwoorden soms,
maar met een geloof dat brandt
in de gloed van gewone dagen.
En ik zeg u dank –
voor het Evangelie dat gij niet enkel verkondigde,
maar belichaamde.
Voor uw ogen die zagen
wie wij soms voorbijliepen.
Voor uw handen die zegenen konden
zonder afstand,
zonder oordeel.

Vandaag rouwt de Kerk,
maar ze doet het met opgeheven hoofd.
Want uw leven heeft gezaaid
in aarde die dorstte.
En wat gij geplant hebt –
in harten, in parochies, in de hoeken van de wereld –
dat zal blijven groeien,
onder de regen van Gods genade.

Rust nu, paus van de kleinen.
Gij hebt uw kruis gedragen.
Gij hebt het geloof bewaard.
En de Heer, die gij zovele keren hebt gediend
in de hongerige en de gebroken,
roept u nu bij uw naam
zoals een Vader zijn kind roept 
zoals jezus maria magdalena riep
en gij hebt zoals steeds geantwoord 
raboeni 
lieve meester

 
Felix Van Meerberghen