Nightfever Leuven voor de 100ste keer

Wie nietsvermoedend op een donderdagavond wandelt langs de kerk van Pater Damiaan in Leuven, kan zo maar uitgenodigd worden om een kaarsje aan te steken in de kerk.

Een jongere spreekt je aan, of een zuster in blauw gekleed, om onbevangen een paar minuten tijd te maken. Het is Nightfever. Iedere vierde donderdagavond van de maand is de Sint-Antoniuskapel gevuld met 50 jongeren en verandert de samenstelling gedurende de avond tot 23.00 uur. Op 23 maart vindt de 100ste editie van Nightfever plaats en dat wordt feestelijk gevierd. Een gesprek met de werkers van het eerste uur.

Filip Hacour (pastoor in Mechelen):
‘In 2014 was ik priesterbegeleider op het seminarie in Leuven. Twee jonge Nederlandstalige Belgische vrouwen hadden een jaar een opleiding gevolgd bij de Emanuel School of Mission. Ze hadden Leuven uitgekozen om een missie te houden. Het idee was om een avond van barmhartigheid te organiseren. Ze gingen verschillende scholen langs en nodigden jongeren en tieners uit. Samen met onder andere priester Bosco Darsi, Daniel Esquivel, Daniel Spokoinyi, Tyler Dickinson en nog anderen zetten we onze schouders onder het idee. Het was een avond met een eucharistieviering, aanbidding waarbij mensen ook uitgenodigd werden om de kerk in te komen. Dat was in mei van dat jaar. Na afloop zeiden we tegen elkaar: dat was sterk. Hier moeten we meer mee doen!’

Sandrina Magnus (biomedisch ingenieur):
‘Ik ging al naar Nightfever in Brussel. Dat bestond daar al een paar jaar. Het is een Duits concept dat ontstaan is na de Wereldjongerendagen in Keulen. We meenden dat dit concept prima bij ons idee zou passen om mensen uit te nodigen even stil te zijn bij God. Er was weinig voor Nederlandstalige jongeren op kerkelijk vlak. We begonnen in september 2014.’

Filip:
‘Ik zei nog voorzichtig dat we het een paar keer per jaar zouden doen, maar Daniel zei resoluut: we gaan het iedere maand doen until the Lord returns. Het begin was bescheiden en de Emanuelgemeenschap leverde de muzikanten. Maar het werd meteen positief ontvangen. Het is een sterk concept: je nodigt mensen uit, ze kunnen voor het uitgestelde Allerheiligste een kaarsje opsteken, een intentie schrijven of een bijbeltekstje nemen en bidden. We hebben ook wel eens een paar keer een nachtaanbidding gedaan, dus de hele nacht door.’

Sandrina:
‘De uitdaging is wel een stabiel team te vormen. Dat hoort ook wel bij het studentenmilieu dat je nooit van te voren weet wie er allemaal komt en of het precies geregeld is. Toch komt het altijd goed. De financiën zijn soms ook en zorgenkind want we hebben geen rijke kas.

Filip:
‘Wat ik sterk vind is dat Nightfever niet van 1 groepering in de kerk is maar gedragen wordt door mensen van verschillende groepen en richtingen. Het wordt echt gedragen door een team en de jongeren. Ik regelde alleen maar de verschillende priesters en was de vraagbaak bij geloofszaken, maar voor de rest regelden ze het zelf. Omdat ik nu pastoor in Mechelen ben heb ik het overgedragen, maar het gaat gewoon door. Dat ik mede aan de wieg heb gestaan van Nightfever is een van de mooiste dingen van mijn priesterleven.’

Sandrina:
‘De straat opgaan om mensen uit te nodigen is niet voor iedereen even gemakkelijk, maar het levert wel mooie momenten op. Zo was er op een gegeven moment iemand die de volgende morgen als ontwikkelingswerker naar Afrika zou gaan. Hij is een hele tijd met zijn vriendin in de kerk blijven zitten.’

Filip:
“Ja, dat zijn bijzondere momenten. Ik had studenten uitgenodigd naar binnen te komen, en ze zouden maar 3 minuten blijven. Maar ze bleven veel langer en kwamen naar buiten met zo’n…ja…glimlach, een innerlijke vrede. Dankjewel, zeiden ze tegen me. Er gebeuren wonderen in de stilte. We brengen mensen bij Jezus ook al weten ze niet dat het Jezus is. Het is mooi om jongeren ook te zien groeien in hun geloof en in hun roeping door Nightfever. Zowel een priesterroeping als een roeping voor het huwelijk.”

Sandrina: ‘Ik heb mijn man leren kennen door Nightfever. Als dat geen goede vrucht is…!’