Paasboodschap op Stille Zaterdag

Het is ons geloof dat ook Jezus is neergedaald in het stille duister van de dood. Hij werd één met ons in het lijden en in de verlorenheid van de dood. Hij werd gevangen in een starre rotswand. Niemand verneemt nog zijn stem. Dienen we ons neer te leggen bij de stille overmacht van de dood?

De volledige tekst van de paasboodschap van onze hulpbisschop vind je onder de video.

Graag breng ik jullie een vriendelijke paasgroet op deze Stille Zaterdag.

‘k Doe het nog niet met uitbundige alleluja’s maar vanuit de bijzondere stilte van deze zaterdag. We vertoeven even samen in stilte bij het graf van Jezus. ‘k Zoek wat woorden om enigszins uit te drukken wat we in die stilte ervaren.

We zijn vertrouwd met het stilzwijgen van de doden bij het bezoek aan het graf van een geliefde. In onze ervaring laten ze niet van zich horen. Zovelen laten het leven in de pandemie die de wereld treft. Zovelen worden het zwijgen opgelegd, uit de weg geruimd. Ze gaan de stilte van de dood binnen. Het is ons geloof dat ook Jezus is neergedaald in het stille duister van de dood. Hij werd één met ons in het lijden en in de verlorenheid van de dood. Hij werd gevangen in een starre rotswand. Niemand verneemt nog zijn stem. Dienen we ons neer te leggen bij de stille overmacht van de dood?

De stilte op deze Zaterdag is niet leeg. Het is een stilte zwanger van hoop. Jezus had dikwijls in mysterieuze woorden gesproken over een toekomst voorbij de dood. Veel mensen verlangen naar leven sterker dan de dood. Bij het graf van een geliefde dromen ze ervan elkaar terug te zien. Het maakt de stilte warm en open voor een eerder ongehoord initiatief van God. Jezus heeft zijn leven immers in de handen van de Vader gelegd. Zou dan toch niet de lage moord het laatste woord krijgen? Komt er een goddelijk woord van liefde die de dood overwint?

Maar de stilte van God lijkt oorverdovend. Geen woord, als Jezus zijn verlatenheid uitschreeuwt aan het kruis. Geen woord, bij het graf. God lijkt zo afwezig, zo onmachtig. Het is de ervaring van ieder die lijdt en sterft zonder iets te merken van goddelijke nabijheid. Of zeggen we beter dat Hij aanwezig is zonder woord en teken, om te spreken en te handelen op zijn tijd?

Geen mens is getuige geweest van het verrijzenisgebeuren. Geen oog heeft gezien, geen oor heeft gehoord hoe de kracht van Gods liefde Jezus door de dood heen heeft gehaald. Die nieuwe dimensie, voorbij ruimte en tijd, is niet toegankelijk voor onze zintuigen en verstand. Wat voor ons stilte is, is aan de overkant een krachtmeting waar de dood het laatste woord ontnomen wordt. God neemt het op voor wie onterecht vernederd en gebroken werd.

Uit die nieuwe wereld heeft Jezus onze stilte doorbroken en zich aangemeld, met een vreemd bekend gezicht. Hij liet zich zien, Hij liet van zich horen. En wie Hem, de Levende, mocht ontmoeten, kan niet zwijgen. De blijde tijding gaat rond. Het ongelooflijk goede nieuws verspreidt zich als een lopend vuur. Alleluja, Hij leeft, loof de Heer! Op die eerste getuigen is onze geloofsgemeenschap gebouwd. We zeggen het graag door aan al wie het horen wil: Jezus is de Levende, bron van hoop voor al wie vernederd en gebroken het leven laat.   

Goede vrienden,

we wensen elkaar dat we leren omgaan met de stilte van de dood, met de stilte van de hoop, met de stilte van God. Wie met die stiltes vertrouwd is, kan het vreugdenieuws van Pasen echt smaken: de Gekruisigde leeft bij zijn Vader en bij ons!

Dank om vandaag en morgen getuige te zijn van deze Blijde Boodschap.

Zalig Pasen aan jullie allen! De Heer is waarlijk verrezen!  

+ Koen Vanhoutte

Hulpbisschop van het aartsbisdom Mechelen-Brussel