Vormingswerker Geert Narinx tot diaken gewijd

Lees hier de homilie van hulpbisschop Vanhoutte en geniet van enkele sfeerfoto's van de feestelijke avond.

‘Kerk is beweging’,

zo horen we bij de zending van de elf leerlingen aan het slot van het Matteüsevangelie. De leerlingengemeenschap mag niet verlammen in ontmoediging, overmand door heimwee naar vroeger of door angst voor de toekomst. Kerk is missie. ‘Ga’, zegt Jezus haar. Ze mag niet bij de pakken blijven zitten, verkrampt en in zichzelf teruggetrokken. ‘Ga’, zegt Jezus, naar de wereld zoals Hij onvermoeibaar op stap was om mensen te ontmoeten. De Meester geeft zijn Kerk een marsbevel: ‘ga’, vertel wat jullie in Mij ontdekt hebben, deel het met velen, zie uit naar nieuwe leerlingen. En Hij voegt er zo betekenisvol aan toe: ‘doop hen in de naam van de Vader, de Zoon en de heilige Geest’, maak hen deelgenoot in de ontdekking van wie God is: geen spook, geen bedreiging. Laat mensen horen dat ze meer zijn dan een verdwaald stofje in het heelal. Laat hen op het spoor komen van Gods goedheid die hen draagt. Leer ze als kinderen vertrouwen op zijn vaderlijke zorg. Vertel hoe Hij zijn Zoon als mens heeft gezonden om het leven met ons te delen en ons een toekomst te geven voorbij zonde en dood. Zwijg niet over de wondere werken die zijn Geest tot op vandaag verricht. Laat horen dat het ons aller roeping is in diepe verbondenheid te leven met de Drie-ene.

‘Ga en doop’, zegt Jezus tot de elf en Hij vervolgt: ‘leer hen in praktijk te brengen wat Ik jullie geleerd heb’. De Kerk in beweging is er niet enkel om doorheen verkondiging nieuwe leerlingen te wekken, die wanneer het geloof kiemt in hun hart zich laten dopen. Leerlingen zijn geroepen om in hun concrete levenswijze te tonen dat ze van Jezus zijn, de Meester. Hij heeft hen de zaligsprekingen toevertrouwd en heel de Bergrede en een levensweg voorgeleefd van goedheid die steeds meer mensen insluit, ook de vijand. Een hele uitdaging om dit als Kerk te beleven en anderen tot die beweging van dienende liefde uit te nodigen.

Je hapt even naar adem als je dit alles hoort: ‘ga, doop, handel naar mijn Woord’. Het lijkt veel, misschien wel te veel gevraagd.

De elf zijn te zwak om die grote opdracht aan te kunnen. Het wordt geen project dat ze op eigen kracht tot een goed einde zullen brengen. Bij hun ontmoeting met de Verrezen Heer laat de evangelist horen dat er in hun kring zowel aanbidding als twijfel aanwezig zijn. Voor de broze kerkmensen die we zijn, lijkt alles wat Jezus ons vraagt wel onbegonnen werk. Hij lijkt ons te overschatten en we zijn geneigd de opdracht terug te geven. Maar hebben we lang genoeg naar Hem geluisterd? Hebben we naast zijn opdracht ook zijn belofte gehoord? Matteüs noteert als plechtig slot van zijn evangelie de indringende woorden van de Heer: ‘Ik ben met u, alle dagen, tot aan de voleinding van de wereld’. Nooit laat Hij ons in de steek. Nimmer staan we er alleen voor. De voorbij paastijd heeft ons geloof gevoed in de blijvende, onzichtbare werkzaamheid van de Verrezen Heer in onze Kerk, in onze wereld. Verheerlijkt bij de Vader is Hij niet op rust gegaan. In de kracht van zijn Geest blijft Hij allen nabij die willen groeien in goedheid, in liefde tot God en de naaste. We kunnen de Heer niet genoeg danken voor deze toezegging van nabijheid, in goede en kwade dagen.  

Maar laat ons eerlijk zijn. Het valt ons niet makkelijk om echt te vertrouwen op de nabijheid van die onzichtbare Levensgezel die de Heer voor ons wil zijn. Als lichamelijke wezens verlangen we ook naar ervaarbare tekenen van Jezus’ beloftevolle nabijheid. Zo is er gelukkig zijn Woord waarin Hij ons toespreekt als het evangelie in ons midden klinkt. Zo zijn er gelukkig de sacramenten waarmee Hij ons in diverse levenssituaties een teken geeft en toont ‘Ik ben er, ik vergeet je niet’. In het vieren van de Eucharistie worden zijn woorden bijzonder waar:

Hij is er, bij ons, in de totale gave van zichzelf, in de tekenen van brood en wijn.

 

Om ons als kerkgemeenschap vertrouwd te maken met Jezus’ belofte van nabijheid, zijn er gelukkig ook mensen van vlees in bloed die naar Hem verwijzen. Het is de diepe zin van het dienstwerk van priesters en diakens in ons midden. Als gedoopten in de naam van de Vader, de Zoon en de Geest, behartigen ze samen met andere gedoopten de grote missie die de Kerk is. Maar binnen die gemeenschap mogen ze er door hun wijding aan herinneren dat de Kerk nooit een zelfstandige onderneming is, die alleen vertrouwt op eigen kracht en organisatiekunde. In de verkondiging, de liturgie en de diaconie van de hele kerkgemeenschap mogen zij bij momenten verwijzen naar de Heer en getuigen dat Hij en Hij alleen het is die het lichaam van de Kerk bezielt door zijn Geest. De diaken is midden onze gemeenschap een sprekend teken dat ons allen verbindt met Jezus, de Dienaar bij uitstek, die niet ophoudt ons te dienen en zijn leven voor ons te geven.

Beste Geert, zo hoef je als diaken geen kampioen of voortrekker te worden in dienstbaarheid. Je staat zij aan zij met je medechristenen om samen dienend in de wereld aanwezig te zijn.

Wel is het je nieuwe taak om in ons midden het verhaal van de ene Dienstknecht, Jezus, levend te houden; om in liturgie en sacramentele bediening ons te laten proeven van Christus’ nabijheid en om ons in onze dienstbaarheid te leren zien hoe de Heer Jezus ons nabijkomt in iedere mens die op ons een beroep doet. En als je je zelf klein weet in je nieuwe taak, vertrouw dan dat de Heer ook jou zegt ‘Ik ben met je, alle dagen’. Laat de echo van die woorden je biddend hart met vrede vullen. Wees dankbaar vandaag voor de nabijheid van de Heer, voor de brede kerkgemeenschap met wie je op weg bent. Wij zijn dankbaar als je ons als diaken naar Christus zal wijzen, die niet gekomen is om gediend te worden maar om te dienen.   

+ Koen Vanhoutte