Ik besef nu: wie hulp vraagt, is geen last maar een geschenk

Ik ben van nature nogal gesteld op mijn zelfstandigheid en onafhankelijkheid. Als ik het zelf kan, waarom zou ik er dan een ander mee lastigvallen? Veel werkjes zijn sneller gebeurd als ik ze zelf doe. En ze zijn op míjn manier gedaan.

Je kan je dus voorstellen hoe lastig het is voor mij om hulp te moeten vragen. Maar stilaan hoogzwanger zijnde, kan het niet anders. Ons kindje is nog niet geboren en het daagt me al ferm uit om de controle los te laten! Daarover had ik het in mijn eerste blog ook al. Loslaten…

Stapje voor stapje doet hij (zij?) me ontdekken wat een zegen het kan zijn om hulp te vragen.

Twee maand geleden zijn we verhuisd, ik was 6 maanden zwanger. Soms lopen de dingen nu eenmaal niet helemaal volgens plan. Maar misschien komt er net dan ruimte vrij voor zegeningen… in de vorm van mankracht.

Geen last maar een geschenk

Lieven en ik konden er niet omheen: het zou ons nooit alleen lukken. Een beetje aarzelend vroegen we wat rond naar helpende handen, die er uiteindelijk met hopen kwamen.

Het enthousiasme waarmee familie en vrienden zich voor ons inzetten, raakte me diep.

Stilaan drong het tot me door: het doet hen deugd dit te kunnen doen voor ons. Onze heel eenvoudige vraag was een kans voor hen om ons iets onbetaalbaars te geven: iets van zichzelf. Ze toonden wie ze voor ons willen zijn, en dat was niet niks! Een echt ont-moeten, waarin we ons sterk verbonden voelden.

Zelfde dynamiek werkt ook in de liefde ...

Ik denk er vaak aan terug en probeer me nu vaker te laten helpen. Door Lieven, bijvoorbeeld. En ook hier werkt de dynamiek. Hij vindt het niet erg, maar net fijn om mij te helpen. Meer nog: het lijkt hem goed te doen, en te helpen groeien in zijn rol als papa en echtgenoot.

Misschien kan hulp aanvaarden ook voor de helper een groot geschenk zijn.

Je geeft de ander de ruimte om zichzelf te zijn en steeds meer te worden. Je creëert de openheid om te ontvangen, wat de ander in alle vrijheid wil geven. Me kwetsbaar opstellen, maakt verbondenheid en Liefde mogelijk.

… en met God

Misschien vind ik het nog het moeilijkste om deze houding aan te nemen voor God. Ik hou het allemaal nogal graag zelf in handen. Maar ik besef dat het ten aanzien van Hem waarschijnlijk nog het meest geldt.

Pas wanneer ik mijn behoeftigheid durf te erkennen, kan zijn Liefde ten volle stromen.

Pas als ik bereid ben mij open te stellen om zijn hulp te aanvaarden, kan ik mij gesterkt voelen. In mijn rol als echtgenote en als mama. Pas dan geef ik Hem de ruimte om werkelijk te zijn wie Hij voor mij wil zijn.