Het gaat allemaal zo snel - Kolet Janssen [column]

Veel ouders en grootouders klagen erover dat de tijd zo snel gaat. Dat hun baby’s in een mum van tijd peuters en kleuters worden, hun kinderen pubers en adolescenten. Dat ze te weinig tijd krijgen om te genieten van aandoenlijke babylachjes, grappige peuteruitspraken en onvoorwaardelijke kinderliefde.

‘Ik wou dat ik de tijd kon stilzetten!’ roepen ze uit. Maar dat menen ze meestal niet echt. Ze bedoelen gewoon dat ze dringend willen genieten van wat er zich elke dag voor hun ogen afspeelt.

Ik verlang zelden terug naar vroeger. Ik vind het ongelooflijk boeiend om te zien hoe kinderen steeds meer echte persoontjes worden die helemaal zichzelf zijn. Hoe er uit die hele mix van genen, talenten en aangereikte kansen een mens tevoorschijn komt die zijn of haar eigen levensweg volgt.
Ik vind het geweldig als een kind leert spreken. Als je kunt volgen hoe het denkt en probeert de wereld te begrijpen. Het is ook een feest als kinderen leren lezen. Als een rijtje letters opeens een woord worden dat iets betekent. Als ze leren zelf woorden te schrijven om iets te vertellen.

Hoe al die jarenlange kleine zorgjes en zeurtjes die je op hen hebt losgelaten, op een of andere manier verwerkt werden tot een gloednieuwe invulling van het ouderschap. Hoe ze dat zondermeer kunnen opbrengen, dag na dag en nacht na nacht, en het nog fijn vinden ook. Net zoals jij ooit.
De jaren volgen elkaar op. Als je ouder wordt, lijken ze soms wat sneller te gaan. Maar je weet dat het niet klopt, dat de aarde niet sneller dan vroeger rond de zon draait.  

Zal ik ooit nog meemaken dat mijn kleinzoon verliefd wordt? Dat mijn kleindochter vol enthousiasme vertelt over een werk waarin ze zich engageert? Of zal ik zoals mijn moeder een achterkleinkind in mijn armen mogen houden, ook als ik het dan niet meer zo scherp weet allemaal?
 

De tijd zal het leren. Het nu is boordevol geluk. God zij dank.