Harten zonder Grenzen - 2 huizen, 2 pleegzusjes, één familie

De grijze balkjes in de tekst geven aan waar je een audiofragment kan beluisteren. Druk op de Play-knop vooraan.

Siska en Vera (schuilnamen) zijn flinke kleuters van 5 en 4 jaar. Toen Emilie ze leerde kennen in kinderopvang De Egeltjes, was de kleinste nog maar een baby. Een baby met een rugzakje, net als haar zusje van 1. Emilie: Normaal verblijven zulke kleintjes geen hele dagen bij ons in de opvang, ook al richten we ons vooral op kwetsbare gezinnen. Voor deze zusjes maakten we een uitzondering. 

De dagopvang bleek nog niet voldoende om de kindjes de nodige stabiliteit te bieden. Pleegzorg Vlaanderen was op zoek naar noodopvang voor hen. Emilie twijfelde niet lang. Haast van de ene dag op de andere had ze plotseling twee kleine kinderen in huis.

Normaal oefen je daarvoor met je partner. Dan kun je nog 9 maanden aan het idee wennen. Ik moest nog beseffen: ‘O ja, ik heb kinderen om voor te zorgen.’ Gelukkig kon Emilie op een breed netwerk rekenen via de kinderopvang, zodat de babyuitzet gauw klaar stond.

Toen waren ze hier … en dan ga je ervoor. 

Emilie woont naast haar eigen ouders en de ‘buren’ leerden de meisjes dan ook gauw kennen. Het klikte tussen mama Carla en het oudste zusje Siska: Ze noemde me meteen ‘moeke’ en wilde vaak even met me mee als ik naar huis ging. Het was allemaal kort na het overlijden van mijn eigen moeder met wie ik heel hecht was. Ondanks haar rugzakje bracht ze … iets blij rond mij. Ook Vera had ik heel graag bij me. Het deed zo’n deugd om dat baby’tje in mijn armen te wiegen en eens tegen me aan te drukken.

Toen de noodopvang omgezet werd naar langdurige opvang, besloten Emilies ouders bij te springen. Na een screening werden ook zij ‘goedgekeurd’ en namen ze de pleegzorg voor Siska over. Carla: De eerste keer dat ze zei ‘We gaan naar huis’ was een enorme bevestiging. Of als ze ‘s morgens zegt: ‘Ik vind het toch zo leuk om bij jullie te wonen.’ Soms twijfel je er wel aan.

In het begin had ze vaak driftbuien. Onbewust test zo’n kind je: ga jij me ook in de steek laten?

Ook door onze leeftijd twijfelden we soms of we goed bezig waren. Maar gelukkig is Emilie er ook nog. Zij ondersteunt ons. En wij haar. En natuurlijk is er ook de ondersteuning van Pleegzorg Vlaanderen. 

Pleegzorg is geen romantisch verhaal. Naast het kind in kwestie krijg je er zijn rugzakje, biologische familie en allerlei zorgprofessionals bij. Maar voor Emilie en Carla drijven de mooie momenten boven. Emilie: Het is een grote verrijking voor mij. Iedere dag wordt mijn hart gevuld met liefde en warmte om de kleinste dingen die we samen kunnen doen.

Dat ik een kindje van iemand anders mag helpen opgroeien, dat is het mooiste wat er is.

Carla besluit: Ik denk ook heel vaak aan de mama zelf. Hoe moeilijk moet het voor haar zijn om haar kinderen niet bij zich te hebben. Ze ziet ze oprecht graag. Toegeven dat je er zelf niet voor kan zorgen, moet wel heel zwaar zijn. En heel krachtig om het dan over te laten aan iemand anders.