Harten zonder Grenzen. Van huisbazin tot steun en toeverlaat

De woningnood bij erkende vluchtelingen is legendarisch. Ze moeten de opvangstructuren verlaten, maar spreken amper de taal, laat staan dat ze een loonfiche kunnen voorleggen. Zoek dan maar eens een huisbaas die je een kans wil geven. De vrijwilligers van een Gentse parochie die een Syrisch gezin omarmden, werden al gauw met de neus op de feiten gedrukt. Maandenlang zochten ze zonder te vinden. Tot de woning van Sylvie Demey vrij kwam. 

Ik zat met heel wat twijfels. Zouden ze goed zorgen voor mijn huis, dat ik met veel moeite verworven had? Gaan ze correct betalen? En wat als we het niet kunnen vinden met elkaar? Een aantal bezorgdheden werd weggenomen door de omarmers van de parochie en Sylvie wilde het te proberen. Maar de eerste kennismaking verliep stroef. Ik was nog bezig met verbouwingen en ze geloofden precies niet dat ik het in orde ging krijgen. Het was geen romantiek, van ‘ik ga hen helpen en ze gaan me dankbaar om de hals vliegen’. Op dat vlak word je uitgezuiverd: je doet zoiets niet voor je eigen glorie of om je hemel te verdienen.

Wat deed haar dan toch de sprong wagen? Als je naar de kinderen keek – die mensen hadden gewoon dringend een huis nodig. En het mijne was nu vrij. Op welke basis kon ik dan zeggen: ‘nee’?

Ik heb ook geleerd dat je als christen niet altijd naar je gevoel moet luisteren, maar wel naar je overtuiging. Dit was de juiste keuze.

Intussen is het gezin Sylvie wel degelijk bijzonder dankbaar. Niet alleen voor de degelijke huisvesting die ze kon realiseren dankzij wat financiële steun en spierkracht van parochianen, maar ook voor haar geduldig luisteren en mee zoeken naar oplossingen voor allerlei praktische problemen. Met Nieuwjaar had de jongste een nieuwjaarsbrief voor haar in petto. Heel lief. De oudste dochter wil een vakantiejob doen. Wanneer haar ouders verrast reageren, zegt ze argeloos: 'Ik heb dat toch al aan Sylvie verteld?'

Toch vertrouwen ze hun grootste zorgen nog maar sinds kort aan hun huisbazin toe: de hongersnood van hun familie in Aleppo, de angsten die de meisjes nog altijd uitstaan als er een straaljager overvliegt, de druk op hun schouders in deze veeleisende samenleving, terwijl ze zelf maar naar school konden tot hun 14de.

Ik besef steeds meer hoe zwaar het kan zijn om je land en naasten te moeten achterlaten. Dan ben je echt gedesoriënteerd, kwetsbaar en onzeker. Soms kunnen ze maar na jaren verwoorden wat er aan hen knaagt. Dan begrijp je ook dat het moeilijk voor hen is om in een land waar alles anders is, de stap zetten naar een nieuw leven. Het is mogelijk, natuurlijk. Maar je hebt veel mensen nodig die je helpen en tijd geven.

De reeks Harten zonder Grenzen gaat over mensen met een open hart voor mensen in de marge van de maatschappij. Wil je zelf ook zo iemand zijn? Schrijf je dan gratis in voor de onlinecursus Dromen en veranderen met paus FranciscusOntdek het programma.