Harten zonder Grenzen. 'Onze pleegzorgpuber, een verhaal apart'

30 jaar geleden vingen Paul Van den Heuvel en Hilde Anthonissen voor het eerst een kind op tijdens de grote vakantie. Intussen deelden ze hun huis en gezinsleven met niet minder dan 14 kinderen. We kozen altijd voor kortstondige opvang, zodat we niet teveel aan de kinderen gehecht raakten en tussendoor tijd hadden om aan ons eigen gezin te bouwen, vertelt Hilde. 16 jaar geleden gingen ze onverwacht toch nog een stap verder.

Een hoogzwanger tienermeisje had crisisopvang nodig. Een fel temperament uit een chaotische familie. Olivia kende de gewoonte niet om samen aan tafel te zitten en te keuvelen. Als er een probleem was, wilden wij dat uitpraten.

Ik hoor haar nog zeggen: ‘Mima wil altijd praten. Ik noem dat zagen.’

Maar het mooiste pleegzorgmoment dat Hilde ooit meemaakte, was wel met die wervelwind Olivia. Zelf had ze 4 keer in de bevallingskamer gelegen, maar nu maakte ze het mee in de rol van ‘papa’. De dokter bood me de schaar aan om de navelstreng door te knippen.Dit bijzonder moment vond ik … dat was voor mama. Ik heb haar toen die schaar gegeven.‘Mima’ krijgt nog de krop in de keel als ze erover vertelt.

Vooral Lien, Hildes jongste dochter die net even oud was als Olivia en twee handen op één buik, vond dat Oscar nu bij het gezin hoorde en moest blijven. Zo goed als ze konden, namen de broers en zussen mee de zorg op, tot op vandaag. En dat is nodig, want Oscar is intussen zelf 16 en hij doet zijn pleegouders geregeld naar adem happen. Olivia heeft hij al twee jaar niet meer gezien, sinds een aanvaring waarbij hij haar toeschreeuwde dat zij niets over hem te zeggen heeft.

Voor de nichtjes en neefjes is hij de liefste nonkel, maar in het dagelijkse leven worstelt Oscar met zichzelf en de wereld.

Als jongere met een zware rugzak kijkt hij fronsend naar de samenleving: de zinloze ratrace, de natuur die naar de knoppen gaat, discriminatie en racisme. Zijn verontwaardiging uit zich wel eens in woede-uitbarstingen. 

Soms kan hij racistische uitspraken heel goed plaatsen, zegt Hilde. Dan zegt hij: ‘Dat zegt meer over de pesters dan over mijzelf.’ Maar diep vanbinnen raakt het hem wel degelijk. Soms komt het er maanden na een incident met stukjes en beetjes uit, omdat hij bang is dat wij ons te veel zorgen maken over hem.

Tijdens de lockdown kon Oscar 3 maanden lang tijdens de week niet meer terecht in het mpi (voor kinderen met ADHD en gedragsstoornissen). Toen werd het haast teveel voor Hilde en Paul. We vroegen hem: ‘Ben je nog wel gelukkig bij ons?’ We waren klaar om de handdoek in de ring te gooien. Maar tegelijk blijft hij onze oogappel. Waar kan hij terecht als hij ons verliest? We houden het dus nog maar even vol.

Hilde en Paul zijn in juli al 30 jaar pleegouders en ze hebben geen spijt dat ze ooit aan het avontuur begonnen. Het kleurde ons leven. Het was best wel pittig en er waren momenten dat we twijfelden of we het wel volhielden, maar blijkbaar is het ons tot hier toe wel gelukt...

De reeks Harten zonder Grenzen gaat over mensen met een open hart voor mensen in de marge van de maatschappij. Wil je zelf ook zo iemand zijn? Schrijf je dan gratis in voor de onlinecursus Dromen en veranderen met paus FranciscusOntdek het programma.