Te lang, te moeilijk, te saai ... Of inspirerend, bondig en toegankelijk? Na een viering is de preek of homilie dikwijls voer voor gesprek, zeker als het een priester is die minder bekend is in de parochie. Sommigen wagen zich zelfs aan uitvoerige analyses die doen denken aan voetbalcommentatoren. Natuurlijk verlies ik – zoals iedereen vermoedelijk – soms mijn aandacht tijdens een homilie, en dwalen mijn gedachten af naar boodschappenlijstjes en plannen voor de week, of sluit ik even ingetogen de ogen. En eerlijk? Mijn gebrek aan aandacht heeft zelfs niet altijd met de homilie zelf te maken, maar wel met eigen vermoeidheid of rusteloosheid. Paus Franciscus stelt dat een homilie geen academische zitting is, best niet langer dan tien minuten duurt en idealiter een beeld, een gedachte en een emotie bevat.
In zijn homilie sprak deze priester over een persoonlijke ervaring in Rome, die mij bijzonder trof. Hij was er samen met Annie, die zich inzet voor een Welzijnsschakel. Tijdens een audiëntie hadden ze paus Franciscus kort begroet. Na zo’n ervaring, vertelde hij volstrekt terecht, was het vanzelfsprekend om een ‘terrasje te doen’ in het zonnige Rome. Alleen merkte hij dat Annie heel rusteloos was. Ze keek voortdurend over haar schouder. Wat scheelt er toch?, had hij gevraagd.
Is iedereen mee? typeert de liefde van God voor ons,
Annie leek zich niet echt bewust van haar rusteloosheid. Ze antwoordde dat ze het gewoon was om met een grote groep op stap te zijn. En dan keek ze vaak achterom om te zien of iedereen mee was, of er niemand achterbleef en of de mensen vooraan wel voldoende rekening hielden met het tempo achteraan.
Is iedereen mee? typeert de liefde van God voor ons, vervolgde de priester. En daagt ons uit om zelf ook zo in het leven te staan. Met aandacht voor diegene die het moeilijk heeft en misschien dreigt af te haken. Nu en dan dus achterom kijkend, zoals Annie.
