Mannen met baarden

Een vriend vraagt om raad op Facebook: moet hij wel of niet een baard laten staan? Hij heeft alvast een foto gepost met de oogst van een week niet scheren. Ik ben altijd jaloers geweest op die extra mogelijkheid van mannen om van look te veranderen en ik begrijp mijn echtgenoot niet die weigert om het zelfs maar te proberen.

Mijn vriend op Facebook krijgt een massa meningen.

Sommigen vinden hem veel beter mét, anderen juist afschuwelijk. Voor de enen is hij hipper, jonger of karaktervoller zonder baard, voor de anderen geeft juist zijn baard hem een extra dimensie. Ook ik laat hem weten wat ik ervan vind. Uiteindelijk hakt hij zelf de knoop door, zonder veel rekening te houden met de reacties.

Mannen met baarden. Er was een tijd dat ik bij die woorden spontaan begon te zingen van ‘Jan, Piet, Joris en Korneel’.

Nu is een lange baard misschien een teken dat iemand het salafisme aanhangt en wie weet iets slechts in de zin heeft. Als je met een mes een station binnenloopt en je hebt ook nog een baard, word je gegarandeerd neergeschoten. Een bepaald soort baard spreekt niet in je voordeel.

Nochtans was het nog niet zo lang geleden ongeveer zo’n baard die kinderen tekenden als ze God wilden afbeelden. En Sinterklaas heeft ook een baard waar niemand tegenop kan.

Baarden waren vroeger niet verdacht, integendeel. Sterke en wijze mannen, die hadden baarden.

Tijden veranderen, baarden ook. Nu ben je als man eerder cool als je er wat ruig en slecht geschoren bijloopt. En kinderen die God willen tekenen, zetten een hart op papier. Of een wolk. Of twee armen. Het zegt zo veel meer dan een baard.

Ik verlang naar een tijd waarin we niet bang hoeven te zijn van een baard, hoe lang die ook is.

Waarin mannen hun baard al dan niet laten groeien, gewoon volgens hun eigen zin. Al blijft het me steken dat vrouwen niet mee kunnen doen.

Niet zeuren, zegt mijn man, jullie hebben lippenstiften. Inderdaad, en die blijven voorgoed van ons!