Meisjes kunnen toch geen baas zijn, oma!

Vrouwendag is weer voorbij. De reclame laat mannen en vrouwen weer opdraven in stereotiepe zinnetjes. Een jonge vrouw slaakt een gil als de kast die ze in elkaar zette, uiteen valt. Een diepe mannenstem biedt haar professionele hulp aan. Een man valt als een blok voor extra snufjes aan zijn auto, als die goedkoper blijken te zijn. Dialoogjes prijzen ons nieuwe ramen en deuren aan, altijd in dezelfde rolverdeling: de ondernemende en verstandige man, de ondersteunende vrouw die het allemaal niet zo goed begrijpt.

Een mens zou er moe van worden als het niet zo grappig was.

De kleine verschillen tussen mannen en vrouwen zijn al eeuwenlang een bron van vermaak tussen de mensen.

Daar is niets mis mee, zolang we die verschillen niet op de spits drijven en ze niet al te serieus nemen. Je mag er mensen niet op vastpinnen. Op dat vlak is er nog werk aan de winkel, in het ene land al meer dan in het andere. Bij ons lijkt het op het eerste zicht nogal mee te vallen. Er moet nog wat gesleuteld worden aan de pensioenen, aan de eerlijke verdeling van huishoudelijk werk en dergelijke, maar het gaat toch langzaam maar zeker de goede kant uit. Al blijft waakzaamheid geboden.

Groot was dan ook mijn verwondering toen ik met mijn kleinzoon van drie speelde.

Met plastic poppetjes van beide geslachten ensceneerde hij een noodgeval waar een reddingsauto aan te pas moest komen. ‘Eerst moet de baas komen’, zei hij beslist. Er stond een meisjes- en een jongensfiguurtje bij. Wie is dan de baas? vroeg ik. Deze natuurlijk, zei hij, terwijl hij het mannetjespoppetje omhoog stak.

‘Meisjes kunnen toch geen baas zijn, oma!’

Ik hapte naar adem. Waar had hij dat vooroordeel vandaan? Ik wist zeker dat zijn ouders hem niet zo hadden opgevoed. Zijn papa is een man die kookt en schoonmaakt zonder daar woorden aan vuil te maken.

Ik heb mijn kleinzoon uitgelegd dat meisjes heel goed de baas kunnen zijn. Hij luisterde braaf, maar de twijfel was en bleef gezaaid.

Het moet iets in onze manier van leven zijn, dat we zonder het te merken doorgeven.

Dat is de venijnigste vorm van seksisme, omdat je je er niet eens van bewust bent. Alleen kinderen pikken het op, zonder woorden, maar met een grote impact. Er is dus nog werk aan de winkel voordat het scheppingsverhaal werkelijkheid is geworden.

Voordat we echt beeld van God zijn, vrouwen net zo goed als mannen.

Er zullen nog een heleboel vrouwendagen voor nodig zijn.