Ode aan 'meneer Latijn' Wouter De Bruyne ~ Bruno Vanobbergen

Een leerkracht die ik nooit zal vergeten? Dan keer ik terug naar mijn collegetijd in Deinze. Terug naar Wouter De Bruyne, mijn leraar Latijn die het betreurde dat er zo weinig plaats was voor Wolfgang Amadeus Mozart in ons curriculum en dan maar op eigen houtje besliste Mozart in zijn lessen binnen te smokkelen.

Echt onopvallend kon dat niet, want een platenspeler prop je niet zomaar eventjes in je schooltas. Mozart in de klas, dat ging gepaard met een heel ritueel, geleid door een jongen van 57 met pretlichtjes in de ogen.

Er is in dit alles één beeld dat me vanaf het eerste moment sterk gegrepen heeft. Meneer De Bruyne die 3 minuten en 20 seconden met de ogen dicht voor de klas staat terwijl hij ons naar het Lacrimosa uit Mozarts Requiem laat luisteren.

Een leerkracht met de ogen dicht voor een klas vol jong geweld, ontroerd door datgene waar hij zo vol van is, dat is van een zelden geziene schoonheid.

Wouter De Bruyne zal voor mij altijd de leerkracht zijn die zijn leerlingen in het leven (van de klassieke muziek) inwijdde door te tonen hoe passie en kwetsbaarheid de kern van het lesgeven vormen. Geven en zichzelf op het spel zetten.

Kunst op school: dat gaat niet met de vingers in de neus, maar het kan wel met de ogen dicht.

Vorig jaar ontmoette ik Meneer De Bruyne nog eens opnieuw. De pretlichtjes en de passie brandden nog steeds even fel. Het was meer dan 25 jaar geleden, maar alles voelde aan alsof het nog maar van gisteren was.

Morgen: de leraar wiskunde van Joren Van de Voorde, meneer Geert Heyman van het college Onze-Lieve-Vrouw ten Doorn in Eeklo.