Over bijbels en pausen - Kolet Janssen [column]

In een boekenwinkel overkomt het me regelmatig dat mijn oog valt op het woord ‘bijbel’, op de cover van een dik en kleurrijk uitgegeven boek. Als ik wat aandachtiger kijk, gaat het dan altijd om iets helemaal anders dan wat ik oorspronkelijk dacht. Zo zag ik al een soepbijbel en een pastabijbel, een wijnbijbel, een breibijbel en zelfs een yogabijbel, die geen van alle iets met de echte bijbel te maken hadden.

Bijbel is een woord dat suggereert dat je in dit boek allesomvattende informatie krijgt over het onderwerp. Dat het laatste woord erover gezegd wordt. Dat je staat kunt maken op de inhoud en vooral niet verder moet zoeken.

Zo is het ook met het woord ‘paus’. Een alom erkend expert in het wielrennen of in de wiskunde is een fietspaus of een wiskundepaus. Iemand die al jaren furore maakt in de modewereld noem je een modepaus. Een paus is iemand die helemaal thuis is in een bepaalde materie en van wie we veel kunnen leren.

En nu was dus de echte paus in ons land. Dat maakt allerlei emoties los. Vreugde en opwinding van mensen die erbij willen zijn. Afkeer en woede bij mensen die de Kerk iets te verwijten hebben. Onverschilligheid bij velen, die niet goed begrijpen waar de hype voor nodig is. Zoals over ongeveer alles, zijn we ook hierover verdeeld.

Een diverse samenleving omarmen betekent elkaar gunnen om helemaal op te gaan in iets waar je zelf niet warm voor loopt en omgekeerd. Ook als je het enthousiasme van de ander een beetje raar vindt.
En van een paus kun je altijd iets leren.