Soms loopt het leven op wieltjes

Skeeleren beheerst het leven van Christa Rommelaere, lector en vormselcatechiste in Assebroek bij Brugge

In het gezin van Christa Rommelaere uit Brugge loopt het leven op wieltjes. En dat mag u letterlijk nemen, want de drie kinderen skeeleren, een sport waarbij je je voortbeweegt op inlineskates. Het vertrouwde rolschaatsen, maar dan een pak sneller, zeg maar.
„Mathias skeelert al sinds zijn negende, Thomas en Jasmina sinds hun zesde”, vertelt Christa Rommelaere. En met succes. „Alle drie namen ze al deel aan Europese Kampioenschappen”, vervolgt hun trotse moeder. „Matthias, inmiddels 23, won in 2009 zijn eerste gouden medaille op het EK in Zandvoorde, bij Oostende. In 2015 trokken ze alle drie met het Belgische team naar het EK in Worgl, in Oostenrijk. Jasmina, inmiddels negentien, behaalde er mooie top tien-plaatsen en Thomas, ook negentien, zijn eerste EK-medaille met de aflossingsploeg. Knap.”
Daar bleef het echter niet bij. Samen met de Belgische ploeg behaalde Thomas Vosté afgelopen zomer goud op het wereldkampioenschap skeeleren in China. „En Mathias is volop op het ijs aan het trainen om zich te kwalificeren voor de Olympische Spelen komende winter”, vervolgt Christa Rommelaere, die zelf niet skeelert, maar alles weet over balanceren met tijd. Ze heeft de handen vol met talloze autoritten heen en weer, soms tot in de late uren.
„De uren dat ik al onderweg was, zijn niet meer te tellen”, vertelt ze. „En als de drie atleten na een wedstrijd onder de wol kruipen, begint voor mij de dag soms nog maar net. Als verpleegster werk ik ’s nachts. Gelukkig kennen de collega’s na die jaren het reilen en zeilen van de wedstrijden en springen ze vlot in als er gewisseld moet worden voor een nachtdienst.”
De rest van haar vrije tijd besteed de moeder van de drie atleten als vrijwilliger in de parochie. „In Assebroek ben ik zowel lector als vormselcatechiste”, zegt ze. „Ook daar is het soms puzzelen en goochelen met agenda’s. Als er een wedstrijd is, moet ik al eens passen, maar de weekends dat er geen wedstrijd is, sta ik paraat. Dat weten ze op de parochie. Vooraleer we naar een wedstrijd vertrekken, ga ik meestal langs in de kerk van Ver-Assebroek om er een kaars te branden en te bidden voor een veilige reis en een sportief en aangenaam verblijf.”
Voor het grote geld moet je niet skeeleren. „In dat geval kozen onze kinderen beter voor een andere sport”, zegt Rommelaere. „De eer daarentegen en vooral het plezier en de talloze kennissen en vrienden over de hele wereld zijn onbetaalbaar. En winnen ze een medaille, dan is de vreugde des te groter. Toegegeven, het is soms zoeken om alles in evenwicht te houden, het gezin, mijn baan, mijn engagementen op de parochie, maar wanneer je hun lachende gezichten ziet, hun vreugde en dankbaarheid, twijfel je als ouder niet. Daar doe je het voor, ook al is het evenwicht soms even zoek en loopt ook bij ons niet alles altijd op wieltjes. Het zij zo. Ik pas me er graag voor aan.” (la)