Terlinden in paashomilie: 'Jezus bemint je zoals je bent, ongeacht geschiedenis of afkomst'
Aartsbisschop Luc Terlinden ging zaterdagavond de viering van de paaswake voor in de Sint Romboutskathedraal van Mechelen. In deze viering doopte hij negen volwassen doopleerlingen. In het totaal werden in het aartsbisdom dit jaar 250 catechumenen gedoopt. In zijn homilie stond de aartsbisschop stil bij het getuigenis van deze volwassen dopelingen, een mengeling van vrees, vreugde en hoop. Hij verwees ook naar de oorlog en de duistere tijden waarin de wereld momenteel verkeert.
Je maakt het niet alle dagen mee, een dode verrijst, zo begon de aartsbisschop. 'De verrezen Christus wekt dan ook verwondering en verbazing. Dat was als zo voor Maria Magdalena, de andere Maria en de apostelen. Maar ook vandaag nog is het zo voor wie deze ontmoeting ervaart, zoals de catechumenen.'
De wegen van hun ontmoeting met Christus zijn uiteenlopend en vaak onvoorspelbaar, klonk het. 'Sommigen ontmoeten Hem bij het lezen van een Bijbeltekst, anderen door het getuigenis van een naaste of via een filmpje, weer anderen in een moeilijke periode, in tijden van ziekte of bij het verlies van een dierbare.'
Heilige Geest aan het werk
'Hun verhalen verrassen ook gelovigen die al lang gedoopt zijn', ging de aartsbisschop. Velen hadden hen niet zien aankomen. 'En zelfs als ze er hun hoop op hadden gesteld, moeten zij erkennen dat hun komst niet zozeer te danken is aan hun eigen verdiensten of aan een strategie. Gelovigen kunnen niet anders dan hierin het werk van de Heilige Geest ontwaren, de Geest van de Verrezene. En de Geest houdt ervan ons te verrassen…'
De komst van catechumenen is niet zozeer te danken aan onze eigen verdiensten of een strategie. De Heilige Geest is erin aan het werk.
Luc Terlinden
Aartsbisschop Mechelen-Brussel
Vrees en vreugde
De ontmoeting met de verrezen Christus, gisteren en vandaag, roept verschillende gevoelens op. De twee Maria’s uit het Evangelie ervaren zowel vrees als vreugde. 'Die vrees is in de Bijbel niet noodzakelijk angst, maar ook het gevoel waardoor iemand wordt aangegrepen wanneer hij dicht bij God komt', legde Terlinden uit. 'Ze ontstaat bij het onverwachte en het onuitsprekelijke van het mysterie en kan gepaard gaan met angst. Daarom zegt Jezus tot de vrouwen: Wees niet bevreesd. Maar deze vrees doet niet vluchten: zij is veeleer vermengd met verwondering en verbijstering – God is hier, en ik had Hem niet herkend. Dat is de ervaring van vele van onze catechumenen.'
'Deze onverwachte ontmoeting met God in de verrezen Jezus wekt ook een diepe vreugde op. Het is de vreugde waarvan de paasdopelingen vandaag getuigen. Een vreugde die ook bevrijding is en licht in een duisternis die sommigen doormaken. Zij ontstaat uit het besef dat ik door Jezus bemind word zoals ik ben, ongeacht mijn geschiedenis en mijn afkomst.'
God is hier, en ik had Hem niet herkend. Dat is de ervaring van vele van onze catechumenen.
Nieuw begin
Of de ontmoeting met de levende Jezus zich nu heel plots voordoet of het resultaat is van een lange weg, ze vormt een nieuw begin, aldus de aartsbisschop. In hun vrees en vreugde gaan de vrouwen uit het Evangelie op weg om het nieuws van de verrijzenis van Jezus aan de leerlingen te verkondigen.
Dit nieuwe leven is het leven dat wij in het doopsel ontvangen. We laten de oude mens, getekend door de zonde, achter ons om te leven vanuit de Geest van de Verrezene. 'Het geloof roept ons op tot keuzes, tot een andere levenswijze', klonk het. Hier verwees de aartsbisschop naar de brief van Paulus aan de Galaten (5,22-23), waar hij de vruchten van de Geest opsomt: liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtheid en ingetogenheid. Daarin zit ons eerste getuigenis.
Hoop in uitzichtloze situaties
'Het getuigenis is ten slotte ook dat van de hoop. Want de aanwezigheid van de verrezen Christus, zelfs in de meest uitzichtloze situaties, is een bron van hoop. Zij nodigt ons uit om niet te wanhopen en de moed niet te verliezen, zelfs in tijden van oorlogen en steeds dreigender conflicten. Het gebruik van geweld en wapens, die de zucht naar macht en dominantie bevredigen, de schending van het internationaal recht en de instellingen die instaan voor samenwerking en vreedzame conflictoplossing ondermijnen, kunnen wij alleen maar veroordelen.'
De aartsbisschop riep dan ook op om de hoop niet te verliezen. 'Misschien zullen wij ook verrast worden. Wie had na de kruisdood van Jezus kunnen denken dat leven en vrede uiteindelijk zouden zegevieren en het laatste woord zouden hebben?' En hij besloot met een oproep: 'De vrede is een dringende oproep voor vandaag: geen oorlog meer, geen conflicten meer! Laten wij stellig hopen dat ook wij positief verrast mogen worden.'







