Nadat de ogen van de wereld wekenlang op de gebeurtenissen in de kleinste staat ter wereld waren gericht en de adrenaline van de verslaggeving over het afscheid van paus Franciscus en onze nieuwe paus Leo XIV ook bij de collega’s en mezelf stilaan is gaan liggen, gaat onze aandacht weer naar de grondstroom van dit alles, het christelijk leven in onze eigen buurten, het delen en verbinden, het vieren en danken van gewone mensen in gewone omstandigheden.
Dat haalt niet dezelfde kijkcijfers (ruim 950.000 Vlamingen volgden het opstijgen van witte rook via Het Journaal op VRT 1 en 600.000 via het VTM-nieuws) maar het één kan toch niet zonder het ander. En daarom is het goed om de schijnwerpers nu eens te richten op al wie lokaal meewerkt aan dit grote verhaal. Van goede herders die onze gemeenschappen leiding geven en aanmoedigen tot bloemschikkers en koorleden, van mensen die met jongeren op weg gaan tot wie de communie aan huis brengt en vele ongeziene daden van pure naastenliefde, waaraan mensen kunnen zien dat we Jezus’ leerlingen zijn.
Verbondenheid begint bij weten wat er leeft tussen de soep en de mis.
Nee, dat haalt zelden het nieuws, tenzij hier in dit blad, en dan allereerst dankzij onze collega’s-redacteurs van de lokale bladzijden.
Parochienieuws valt niet vanzelf uit de hemel. De Heilige Geest heeft mensen nodig die de pen vasthouden, of de muis van de computer, die foto’s maken en op tijd in het opmaaksysteem verwerken. Daar kruipt meer tijd (en liefde) in dan de meeste abonnees denken. En dat allemaal omdat verbondenheid begint bij weten wat er leeft tussen de soep en de mis. Verbondenheid begint bij de foto van Vera’s kleindochter in haar eerstecommuniejurkje op de voorpagina en bij het verhaal van een vluchteling die onderdak gevonden heeft dankzij de kennissenkring van Jos.
Beste collega’s-redacteurs, laat Mediazondag (25 mei) ook jullie dag zijn. Steek deze pluim op je hoed, want jullie maken van Kerk & Leven meer dan een blad – jullie maken het tot spiegel van onze geloofsgemeenschap.
