Zorg dragen voor elkaar, zo doen deze zusters het

Sinds zuster Jozefa getroffen werd door een beroerte, is ze verlamd. Haar spraak is beperkt tot enkele klanken. Dat maakt het converseren niet makkelijk, wanneer ik haar bezoek. Maar ook bijzonder. De laatste keer dacht ik echt: dit mag ik nooit vergeten. En daarom schreef ik het op.

‘Dit mag je niet vergeten …’
fluistert stil de stem in mij.
Wij zitten samen in de kamer
van het wzc Herdershove,
met zoals steeds dezelfde vragen:
Wat zal ik zeggen? Hoe vind ik haar?
Hoe raakt zij mij? Hoe zinnig dit bezoek
waarin de woorden blijven hangen
zonder wederwoord,
waar rauwe klanken enkel poging zijn
om troost en menselijk contact te zoeken?

Ik zwijg, ik spreek, noem namen, roep herinneringen op
en tel tot tien – dat kon ze tot voor kort perfect alleen!
Zij hapert, weet geen weg met klank noch medeklinker,
kijkt me hulpeloos aan en zucht. Moet dit dan echt?
Ik zeg dat ik begrijp … het hart ziet meer en weet …
Zie ik het goed dat zij mij stilaan wel kan volgen
en droom ik dat haar oogopslag veelzeggend
mij geruststelt terwijl haar hees en hard
een langgerekte 'jaaa...' ontsnapt?
Zij zoekt mijn hand. De conversatie lijkt ten einde.

Tot plots ik zingen ga eenvoudige, gekende melodieën.
Haar blik wordt mild, zij volgt, probeert de woorden
na te zeggen … ‘Ave, ave’ en ‘De Heer is mijn Herder’ … 
of een of ander heimatlied van lang geleden.
Wij zingen samen - en de pijn verzacht -
over wat voorbij is en wat nog komen gaat.
Terwijl ik zachtjes verder neurie, wiegt zij ritmisch met het hoofd,
zij kijkt mij dankbaar aan – en alle onmacht verliest kracht.
Wij zingen en de hele wereld mag het horen:
één ogenblik geluk maakt alles, alles goed.

Dit kan en mág ik niet vergeten,
het is een gouden, heilig uur dat ik bewaren moet.
Liefde is méér dan alle weten.

Zuster Caritas Van Houdt

Dit verhaal verscheen eerder in Brugghelinghe, het contactblad van de abdijgemeenschap. Maak kennis via hun website.