In memoriam diaken Leo Peeters (11 april 1945-18 augustus 2026)
Van Leo mogen we nu wel zeggen dat hij hier in Veerle geboren en getogen is, hoewel zijn pastorale terrein natuurlijk uitgebreider was dan Veerle Dorp. We lezen het op zijn rouwbrief en weten het van vorig jaar: hij werd geboren op de 11de april 1945, en heeft als kind dus zeker de armoede van de naoorlogse jaren gekend. Hij heeft aan z’n eigen familie nog wel verteld hoe het in de winter thuis door kieren en spleten in het dak naar binnen sneeuwde. Als fabrieksarbeider is hij mechanieker geweest, wij weten allemaal dat hij ’n zéér handige was. Bijgevolg, in de fabriek iemand gaan helpen die thuis moeilijkheden had bv. Leo die ook buiten de fabriek bereid was om thuis bij mensen technische zaken te komen opknappen.
En zo stond hij ook gekend in de parochie, hij gaf catechese, ook eerste communiecatechese en zelfs begeleiding aan de catechisten. Zijn onvermoeibare inzet in de parochiewerking maakte dat Leo ’n paar jaar lang de opleiding tot permanent diaken ging volgen, dit beloofde een intense samenwerking te zijn met confrater Jeroen Dolf Swinnen, de pastoor van Veerle O.L.V. van de Wijngaard. Op 16 februari 1992 werd Leo dan in Veerle tot diaken gewijd, in dit jaar 2026 is dat 34 jaar geleden. Stefan vertelde mij dat hijzelf toen 16 jaar was. Het was een roeping die Leo altijd in zich gehad had, en nog méér dan tevoren bleek dat dit diaken zijn voor Leo geen job was, maar inderdaad ’n roeping, hij was ’n man voor het volk. De mensen hadden Leo zo hard nodig dat hij zelfs al eens vergat om thuis te zijn. Wat wel eigen is aan diakens, ik heb er al zoveel gehoord die last hebben van overbevraging. En in het WZC Op Haanven was Leo de trouwe rusthuispastor. Want het woord pastor betekent, vertaald vanuit het Latijn: Herder, en dat was Leo voor zijn schapen. Dit wijdingssacrament bracht Leo ook in contact met andere permanente diakens, een verrijking! Doopsels en preken en huwelijken en zegeningen en veel stervensbegeleiding, hij heeft zovele zwaar zieken geholpen de poort naar de eeuwigheid binnen te gaan. En teksten maken op een heel persoonlijke manier, dikwijls op het lijf geschreven, zo bewaart Stefan een tekst die z’n vader hem schreef ter gelegenheid van diens 50ste verjaardag. Maar als diaken deed Leo daarnaast ook veel kosterwerk, de kerk klaar zetten voor de erediensten, en uiteraard meedoen in het kerkkoor. Met bv. palmzondag werd vóór het altaar de kerk altijd mooi versierd. En samen met Miel Van Herck de kledingcontainers doen voor Oostpriesterhulp, in Boechout. Plus veel onzichtbaar werk. Leo stopte niet en wist zelf niet dat hij moe was. Of ziek. Diaken als dienstwerk. Daarom dan ook heb ik als Schriftteksten in deze uitvaart dié nieuw-testamentische fragmenten genomen die specifiek over de diakens gaan. Sint Paulus wenst véél genade en vrede aan de episcopen, d.w.z. bisschoppen, én aan de diakens van de streek Filippi in het Griekse Macedonië, gelegen aan de weg tussen Rome en Constantinopel. Paulus verheugt zich erg zeer over het goede werk van de prediking door de diakens. Diakens zoals Leo er een was. En maar wéinig christengelovigen beseffen dat de bedienden, die het water in de kruiken van de bruiloft van Kana geschept hebben, en die in tegenstelling tot de tafelmeester, wél degelijk wisten waar deze goede wijn vandaan kwam, dat dezen door Johannes de evangelist met de kerkelijke term diakonoi - diakens aangeduid worden. De overvloed van wijn symboliseert de overvloed van genade die Jezus op zijn aangebroken uur op Goede Vrijdag voor ons allen bewerkstelligt, en diakens zoals Leo bedienen deze in Gods Volk, de Kerk. De zon- en feestdagvespers in de abdijkerk in Averbode om 18.00 u was iets waar Leo absoluut aan vasthield, de sfeer van zo’n avondlijk koorgebed die héél anders was en is dan in een zondagsmis. Het kerkgebouw moest voor Leo een plaats zijn waar je op je gemak kan zijn. Het werd zo’n vertrouwd beeld, Leo die met z’n fiets heen- en terugreed naar de abdijkerk.
Nog vóór ik drie jaar geleden in Laakdal en Meerhout benoemd werd kende ik Leo al, van de Sint Norbertusfeesten in Averbode maar ook van die wekelijkse zondagsvespers bij ons. Ik heb hem in onze pastorale eenheid nog volop weten dopen en zien functioneren als diaken, maar op zondag 16 februari vorig jaar ’25 werd dan in een dankviering zijn pensionering gevierd. Enkele weken later op 11 april viel dan zijn 80ste verjaardag, maar het bisdom beloofde dat Leo op een rustiger tempo en als gepensioneerd vrijwilliger nog wel geëngageerd zou blijven, een voorspelling die volledig vervuld werd. Waarschijnlijk was het op zondag 9 augustus jl. dat Leo voor het laatst bij ons naar die vespers geweest is. Op de hoogdag van zaterdag 15 augustus heeft Eric Leo vlak voor de plechtigheid in Veerle nog naar huis gestuurd, omdat hij toen zo slecht was, maar hij kon het niet laten om achteraf toch nog te komen opruimen. Op zondag 16 augustus bleek in Geel na onderzoek hoe ziek Leo wel was, en op maandagavond 17 augustus heb ik hem de ziekenzalving gegeven waar Stefan bij was. Leo heeft nog ’n paar laatste dingen gezegd en zo zélf geregeld: o.a. Van Hove danken en vragen. Maar verder is het onbegonnen werk om alle verenigingen te bedanken waar Leo voldoening van gehad heeft. Vooraan op Leo z’n rouwbrief staan twee handen: ’n hand die hulpbehoevend van onderuit omhoog reikt naar een àndere hand die van bovenaf komt om stevig vast te grijpen, en in de aanhef van de rouwbrief lezen we: ooit zal ik bestaan en leven, zal ik leven en gaan, zal ik gaan en sterven, zal ik sterven en bestaan. Beste familie en beste nabestaanden uit de brede kring rond Leo, steun elkaar nu in die grote leemte die er sinds die 18de augustus ontstaan is. Confr. Jan Eygenraam, pastoor van Averbode, vertelde nog bij ons in de communauteit hoe Leo recent nog mee op bedevaart geweest is naar Banneux N.-D. Leo is nu op z’n laatste bedevaart vertrokken, een bedevaart die ’n mens naar z’n eindbestemming brengt. Amen.
Theo Meulemans o.praem., gastenpater
