Van Afghanistan tot Knokke-Heist: het verhaal van de Ashrafi’s

Oudste zoon Habibullah (21) blikt met de bisschop terug op de gevaarlijke tocht naar ons land, de hereniging van het gezin van acht en het verblijf in het huis in Knokke-Heist. Bisschop Lode werd ontvangen door vrijwilliger Linda Naessens en de broers en zussen Mursal (14), Zohra (10), Fraidoon (12) en Habibullah Ashrafi.

Het verhaal van Habibullah

Meer dan vijf jaar geleden liet Habibullah zijn familie en vrienden achter in Afghanistan om de instabiele situatie te ontvluchten. Hij reisde met mensensmokkelaars en andere vluchtelingen een grote afstand te voet, richting de kust van Turkije, met de bedoeling daar de oversteek naar Europa te maken.

De grenspolitie was tijdens die lange tocht een constant gevaar, het kwam zelfs tot geweerschoten. Daarom moest de groep ‘s nachts verder reizen, door verraderlijke bergpassen en over onherbergzaam terrein.

In Turkije gebruikten de smokkelaars een gammel bootje (waarvan de motor het dan nog liet afweten!) om tot de Griekse eilanden te raken. Vanuit Griekenland werd Habibullah doorgestuurd naar het westen. Langs Hongarije en Duitsland kwam hij uiteindelijk in ons land terecht, het was toen juli 2015.

Hier stuurde de politie hem door naar de dienst Vreemdelingenzaken in Brussel. Tot de dienst de deuren opende verbleef Habibullah noodgedwongen in het nabije park. Toen hij zich aanmeldde werden er foto's en vingerafdrukken genomen, hij gaf hen ook verklaringen (met een tolk) over waarom hij zijn thuis ontvlucht was.

Na de aanmelding als niet-begeleide minderjarige vluchteling (NMBV) verbleef Habibullah gedurende een periode in verschillende opvangcentra. Hij was toen 17 jaar.

Het ging van een centrum in Brussel, naar een centrum in Langemark-Poelkapelle. Van daaruit volgde hij Nederlandse lessen via de OKAN-klas in Roeselare, later zou hij nog een opleiding elektricien volgen aan het KTA in Brugge. Nadat hij afgestudeerd was in de OKAN-klas, woonde hij nog even in Vosselaar waar jonge vluchtelingen begeleid kunnen wonen om hen klaar te stomen om later zelfstandig te leven in ons land. Hier vertelden vrijwilligers Habibullah over de mogelijkheid tot gezinshereniging, ze hielpen hem om de nodige documenten in orde te brengen.

De hereniging met zijn gezin Ashrafi

Na twee jaar met amper contact zagen Habibullah en zijn gezin elkaar eindelijk terug in de luchthaven van Zaventem. Dat was niet zonder moeite aangezien de familie nog geen Frans, Nederlands of Engels sprak, zo konden ze de weg naar de uitgang van de grote luchthaven aan niemand vragen. Habibullah had toen nog geen identiteitskaart en werd dus door de bewaking niet toegelaten tot het gebouw. Zonder telefoon op zak zat er voor de familie niets anders op dan zelf op zoek te gaan naar de uitgang.

Uiteindelijk waren het drie lange uren tot Habibullahs zus Zofinon (16) hem herkende in de drukte. Wat een weerzien was dat!

Het gezin diende vervolgens op zoek te gaan naar een onderkomen, maar ook dat bleek allerminst eenvoudig. Ze moesten zelfs een maand lang – in de winter! – op straat en in de nachtopvang overleven. Uiteindelijk kwamen Habibullah en zijn familie in contact met de medewerkers van het Betlehemproject in het Bisdom Brugge.

Het Betlehemproject heeft als doel per pastorale eenheid een betaalbare woning ter beschikking te stellen aan kwetsbare mensen. De teams van de pastorale eenheden worden tevens opgeroepen om onze naasten in nood te ‘omarmen’ – hen te verwelkomen, te begeleiden en te helpen bij hun integratie.

Het Bisdom Brugge beschikte in Knokke-Heist over een woning die eigendom was geweest van een zustergemeenschap en bood die woning als tijdelijk onderkomen aan het gezin Ashrafi aan. De mensen van de pastorale eenheid Tiberias Knokke-Heist waren enthousiast om mee te stappen in het Betlehemproject en om de familie op te vangen.

Omarmster Linda Naessens kan zich de komst van de Ashrafi’s nog levendig herinneren. De grootte van het gezin was onverwacht en het huis had geen acht bedden! Daarnaast was het grootste deel van de bagage van het gezin al verloren gegaan in de luchthaven toen ze aankwamen. In de pastorale eenheid en met de Welzijnsschakel ‘Mama’s voor kinderen’ zette men dus nog snel een extra actie op om nieuwe spullen te verzamelen. Om een gezin nieuwkomers in nood te helpen, was er in geen tijd een mooie inboedel verzameld.

Het huis dat eerst leeg was, was in slechts een paar dagen helemaal bemeubeld en uitgerust.

Het huis in Knokke-Heist

Het gezin Ashrafi werd in Knokke-Heist warm onthaald en begeleid door de vrijwilligers van de PE Tiberias en ‘Mama’s voor Kinderen’. Naast het inzamelen van spullen, ondersteunden vrijwilligers zoals Linda en haar man Marcel het gezin ook zoveel als mogelijk met bijvoorbeeld administratie, huistaken voor school of gewoon om hen zich beter thuis te laten voelen. Die hulp kwam de familie ten goede en bood ook de ‘omarmers’ veel voldoening.

Habibullah was in die eerste maanden vaak vertaler voor zijn familie, maar nu lukt het hen steeds beter om zelf Nederlands te spreken.

De plaatselijke lagere school Margaretha Knokke was hierbij ook een grote hulp, ze zorgden er bijvoorbeeld voor dat de jongere kinderen Nederlandse les konden krijgen op school. Tijdens de lockdown zorgden ze ook voor extra computers voor het gezin om online les te kunnen volgen.

Afghanistan is een bergachtig land zonder kusten waar de temperatuur enorm kan schommelen tussen erg warm en bijzonder koud. Hier in Knokke-Heist woont het gezin aan de zee en is de temperatuur veel matiger, al kan het hier met 20 graden ook al best warm zijn! Als bewoners van een kustgemeente bezoeken ze de zee niet heel vaak, ook op dat vlak zijn ze dus al niet meer te onderscheiden van de ‘locals’.

Habibullah had voordien nog nooit van België gehoord, sprak de taal niet en was verwonderd door de cultuur en klederdracht, maar ondertussen werkt hij hier als elektricien, lust hij af en toe een frietje en heeft hij, na een verblijf van vijf jaar, de Belgische nationaliteit verkregen.

Zijn broers en zussen voelen zich hier ook al goed thuis en konden al nieuwe vrienden maken.

Wat de toekomst brengt

De kinderen van het gezin geven als tip aan andere vluchtelingen om respect te tonen voor iedereen en om goed je best te doen om je aan te passen aan je nieuwe thuis. De ouders Ashrafi laten de kinderen vrij om een weg te kiezen tussen de traditie van hun thuisland en de gewoontes van hun nieuwe land.

Ze spreken onderling vaak Nederlands en vergeten soms zelfs wat van hun moedertaal, het Dari-Perzisch.

De twee oudste zussen, Rohina (18) en Zofinon (16), leren op school ook nog eens Engels en Frans. Er kruipt heel wat moeite in, maar de jonge Zohra vertelde ons dat de resultaten er ook naar zijn, met een mooi rapport op school. Wanneer werk en school dat toestaan bezoekt het gezin de moskee, al is er geen in Knokke.

Het gezin Ashrafi leeft nu drieënhalf jaar samen in het huis in Knokke-Heist, maar verhuist binnenkort naar Oostende. De inpakwerken zijn daarvoor al volop bezig. Vrijwilligster Linda en Habibullah hebben elkaar beloofd contact te houden. Naast het inpakken proberen de ouders van het gezin informatie over de situatie in hun thuisland op te vangen. Het gezin kan de familie in Afghanistan niet bereiken. Ze weten enkel dat hun tante en oom eerder naar Kabul gevlucht zijn. Voor het hele gezin is het erg moeilijk om de beelden uit het land te bekijken, zeker voor de ouders is het zwaar. Linda legt uit dat het onze traditie is om dan een kaarsje te branden om voor hen om kracht te vragen, we beloven dat we dat voor hen zullen doen.

Het was een hele ervaring van begin tot einde! - Linda

Meer weten over wat je in jouw parochie of pastorale eenheid kunt doen voor vluchtelingen? Contacteer Mattias Lelie (klik op de naam), diocesaan medewerker diaconie, verantwoordelijke voor het Betlehemproject.