Getuigenis: Als catechumeen een inspiratiebron voor anderen

Hoewel ik heel bewust ervoor koos om me te laten dopen, is er nooit echt een zogenaamd rolmodel of “Johannes De Doper” geweest die een pad voor me leek uit stippelen naar mijn uiteindelijke beslissing. Toch moet ik toegeven dat de parochie van Wingene, waar ik een tweetal jaar geleden naartoe verhuisde, de uiteindelijke doorslag gaf. Ik leerde een parochiaal team kennen met ook jonge mensen met een open visie. Dat zorgde er bijgevolg voor dat de drempel kleiner werd om mijn beslissing te nemen en op de zogenaamde “deur van de parochie” aan te kloppen.

Catechumenen worden tijdens de Paaswake gedoopt, waardoor mijn doopsel oorspronkelijk op 11 april 2020 gepland was. Wie natuurlijk het voorjaar van 2020 zegt, denkt meteen aan het coronavirus en de eerste strenge lockdown. Mij doopsel, waar ik ondertussen al een hele tijd naartoe had gewerkt en naar uitkeek, werd naar een latere datum uitgesteld.

Uiteindelijk werd ik op 15 augustus 2020 gedoopt. Hoewel het doopsel en vormsel zelf uiteraard heel bijzondere momenten zijn, was het vooral de reactie van de kerkgangers achteraf die een diepe indruk op me naliet. Het applaus terwijl ik de doopvont verliet, staat zowat in mijn geheugen gebrand. Als oorspronkelijk onzekere catechumeen deed het zo’n deugd om de bewonderende, hoopvolle blikken op de gezichten van de kerkgangers te bespeuren. Het mooiste voor een catechumeen is te merken dat jij een inspiratiebron voor anderen kan zijn en dat andere mensen zich aan je optrekken.

De coronatijd met zijn bijhorende maateregelen die ieders leven in meer of mindere mate beïnvloedt, blijft natuurlijk ook voor mij een hele uitdaging. Als leerkracht in de tweede en derde graad van het secundair onderwijs is het voor mij nog steeds een uitdaging om een goede balans in het afstandsonderwijs en fysieke lesgebeuren te vinden. Toch voel ik me gesterkt door mijn geloof, aangezien ik weet dat er altijd iemand is die over mijn schouder meekijkt en bij wie ik met mijn vragen en verzuchtingen terechtkan.

Sinds het begin van het catechumenaat en nog meer sinds mijn doopsel, weet ik dat God altijd luistert en op Zijn manier een antwoord biedt. Daardoor brengt mijn geloof me ook rust en zorgt het ervoor dat ik de huidige situatie beter kan aanvaarden. Bovendien besef ik als Christen dat ik er ook voor de mensen rondom me moet zijn, soms via kleine tekenen. Mijn beslissing om me te laten dopen, zorgde dus niet alleen voor rust bij mezelf, maar maakte me nog meer ervan bewust dat ik van betekenis kan zijn voor anderen.

Annelies De Ruyck

Bereid de weg: een zoektocht naar wegwijzers!

(klik op het citaat om terug te keren naar het overzicht)