Het verlangen om er te zijn voor de Heer

Je groeide op in een warm en gelovig gezin. Ben je reeds vroeg jouw roeping op het spoor gekomen?

Een leven als religieuze was geen kinderdroom, maar als kind stelde ik wel al diepe levensvragen. Toen ik negen jaar was, stierf een zusje bij een tragisch ongeval thuis op de boerderij. Ik vroeg aan God: ‘Waarom doe je dit?’ Ik bleef worstelen met deze vraag en wilde me inzetten voor mensen die lijden. Ik wilde eigenlijk verpleegkundige worden. Toch ging ik wiskunde studeren aan de KU Leuven.

Tijdens de vakanties trok ik vaak op kamp met andersvalide jongeren, bejaarden of met de MS liga. Ik was echt op zoek naar verdieping in mijn leven. Een belangrijk moment in mijn roepingsverhaal is de bedevaart naar Lourdes in het jaar 1986. 

Ik was toen 20 jaar en was druk in de weer om zieken te verzorgen. Toen ik even op een bank ging zitten, hoorde ik een stem: ‘Ik heb jou nodig!’ Het was vreemd: er was niemand en toch hoorde ik een stem. 

Toen iemand mij eerder die week vroeg of ik ooit het religieuze leven had overwogen, had ik dit nog in alle toonaarden ontkend. En thuis hadden ze andere dromen voor hun dochter. Ik kon dit groeiende verlangen echter niet blijven ontkennen.

Datzelfde jaar was ik ‘toevallig’ aanwezig op het zendingsfeest in Poperinge, waar een jonge missionaris van de Jacht, zuster Lieve Stragier, gezonden werd als missionaris in de Filippijnen. Dat is voor mij een belangrijk moment geweest.

Was het toen meteen jouw droom om als missionaris naar het buitenland te trekken?

Ja, eigenlijk wel. Het roepingsverhaal van Abram maakte een diepe indruk op mij: ‘Trek weg uit uw land, uw stam en uw huis en ga naar het land dat Ik u zal tonen’. Ik voelde die roep sterker worden en zette na veel twijfelen de stap naar de Zusters van de Jacht, een internationale missiecongregatie.

Wie heeft jou geholpen bij het onderscheiden van jouw roeping?

Ik heb veel met mensen gesproken over het verlangen dat in mij leefde. Enkel door erover te spreken, kom je jouw roeping op het spoor. In mijn geval heeft ook de Missionaire Jongeren Werking een grote rol gespeeld. Door te luisteren naar ervaringen van missionarissen, maar ook van jongeren die vertrokken als ontwikkelingswerker, ontdekte ik mijn eigen roeping.

Je bent lange tijd werkzaam geweest in het buitenland.

Inderdaad. In september 1993 werd ik gezonden naar Kameroen. Het was een intense ervaring. Ik leefde en werkte in een internationale gemeenschap. We hadden ook een sterk gebedsleven. Het was echt een mooie tijd! In 2005 werd ik teruggeroepen naar België om te werken in dienst van de congregatie als econoom. Een nieuwe, uitdagende opdracht!

De Heer bleef echter aan mijn deur kloppen en mijn hart verlangde naar een meer contemplatief leven. De droom om ‘er te zijn voor de Heer’ droeg ik al lang met me mee. Ik worstelde met m’n grenzen. Het werk en de verantwoordelijkheid was soms zo groot dat ik mezelf vergat. Tijdens een sabbattijd in de priorij van Bethanië in 2021 vond ik wat ik al jarenlang zocht. Een jaar later zette ik uiteindelijk de stap naar het monastieke leven.

Hoe realiseer je hier jouw droom om ‘er te zijn voor de Heer’?

Onze dag is geritmeerd door het gebed. Ik geniet van de gebedsmomenten in onze kapel. De stille meditatie ’s morgens, de gemeenschappelijke liturgische vieringen of de lectio divina: het zijn momenten om God te ontmoeten. Hier vind ik een goed evenwicht tussen bidden en werken. Naast het werk in de tuin, heb ik ook een aantal huishoudelijke taken.

Op 28 december 2025 vierde je jouw monastieke professie. Hoe kijk je terug op deze dag?

Het was voor mij een heel mooie dag, met als hoogtepunt het uitspreken van de gelofte om mij als moniale te engageren in Bethanië. Het was een sterke viering waarin ik ervaarde wat het betekent om samen – als leerling van Benedictus – op weg te gaan. Ik was getroffen door de aanwezigheid van mijn medezusters van de Jacht, van vrienden en familie.

Op 2 februari vieren we de dag van het godgewijde leven. Hoe kijk jij naar de toekomst van het religieuze leven in onze streken?

De toekomst van het religieuze leven zal anders zijn, maar ik ben ervan overtuigd dat het religieuze leven niet zal stoppen! God blijft roepen. Tijdens onze maandelijkse vieringen voor jonge gezinnen (de 1ste dag) zit de kapel vol! Ik merk ook dat veel mensen op zoek zijn naar stilte. Onze gasten zeggen ons vaak na een stilteverblijf in onze priorij dat ‘hun batterijen terug opgeladen zijn’. Ik geloof dat God in hen aan het werk is.

Welke raad zou je geven aan iemand die zijn/haar roeping onderscheidt?

Eerst en vooral: durf over je diepste verlangens te spreken met iemand in wie je vertrouwen hebt. Maar ook: bid in de stilte van je hart. En vooral: neem de tijd. 

Ik ben heel blij dat ooit iemand aan mij vroeg of ik er al eens aan gedacht had om religieuze te worden. Natuurlijk overviel die vraag mij en wilde ik er niet onmiddellijk aan toegeven, maar het achtervolgde me wel.

Ik vind het hoopvol dat er vandaag mensen zijn die zich durven wagen aan het ‘avontuur’ om op zoek te gaan naar hun diepste roeping. Uiteindelijk is het de Heilige Geest die ons leidt. Hij stelt ons nooit teleur.