Julien Vandenberghe: "De liefde voor m'n vrouw drijft me"
Julien was 15 jaar beroepsmilitair, waarna hij overstapte naar de RTT, het huidige Proximus. Vanuit Oostende verzorgde hij de contacten met de scheepvaart. Ook z’n vrouw Louisette Brackman werkte bij Proximus, eerst in Brussel, nadien in Brugge. Intussen zijn ze allebei op pensioen.
Waar vul je je dagen tegenwoordig mee?
Julien Vandenberghe • Lui zijn! Ik wil wel nog van alles doen, maar het lichaam stribbelt wat tegen. Ik kijk veel televisie. Jammer genoeg moest ik veel binnen blijven door de coronapandemie, want rust roest echt wel. Iedere middag ga ik ook op bezoek bij mijn vrouw, Louisette, die in het woonzorgcentrum Sint-Jozef verblijft.
Toen Louisette nog thuis woonde, zorgde jij voor haar. Waar haal(de) je de kracht vandaan?
Julien Vandenberghe • Mijn liefde voor haar drijft me. We hebben altijd alles samen gedaan. Louisette werkte voltijds in ploeg, waardoor ze vroege, late en weekenddiensten deed. Ik vond het vanzelfsprekend dat ik meehielp in het huishouden.
Wie op vrijdagochtend thuis was, dweilde het huis. Helaas was dat meestal ik…
Op latere leeftijd kreeg Louisette last van de rug, zodat ik ben blijven dweilen, ik deed dat zelfs zo goed dat ze geen poetsvrouw wou!
Uiteindelijk werd de diagnose van Alzheimer gesteld en werd je haar mantelzorger. Hoe ervaar je dat?
Julien Vandenberghe • Ach, ik zie mezelf niet als haar mantelzorger.
We hebben gewoon altijd voor elkaar gezorgd en elkaar aangevuld.
Waar Louisettes geheugen steken liet vallen, kon ik aanvullen, terwijl Louisette m’n trillende handen verhielp door m’n glas te vullen, m’n vlees te snijden of iets te noteren. Ik zag dan ook niet hoe erg Louisette eraan toe was.
De ziekte van Alzheimer evolueert traag en ik paste me gewoon aan.
Het is pas toen ik twee jaar geleden ernstige gezondheidsproblemen kreeg en voor langere tijd werd opgenomen in het ziekenhuis, dat we in samenspraak met de sociale dienst van het ziekenhuis, onze dochter en de huisarts beslisten om Louisette voorlopig naar een dagcentrum te brengen. Zo kon ik wat ontlast worden.
In het dagcentrum stelden ze vast dat Louisettes Alzheimer al heel ver gevorderd was en dat de zorgen te zwaar werden om thuis te blijven wonen. Toen er een plek vrijkwam op de gespecialiseerde afdeling werd ze opgenomen in het woonzorgcentrum Sint-Jozef. Ik lag op dat moment nog in het ziekenhuis.
Ik denk vaak nog: “Als ik dan niet in het ziekenhuis had gelegen, was ze nu nog thuis.” Maar ik weet natuurlijk wel dat dit de beste oplossing is.
Dat moet zwaar zijn.
Julien Vandenberghe • Ja, het moment waarop je beseft dat je de zorgen niet meer alleen aankan, is zwaar. Maar ook het contact dat langzaamaan vermindert door haar Alzheimer maakt het moeilijk. Ze herkent mij wel nog, maar begrijpt me niet meer. Soms wil ze me van alles vertellen, maar vindt ze de woorden niet, andere dagen zegt ze niets. Toch blijf ik haar steun en toeverlaat, als ‘mantelzorger’.
Wat bemoedigt je daarin?
Julien Vandenberghe • Uiteraard doet het deugd dat ze goed verzorgd wordt in het woonzorgcentrum, ik zou de zorgen zelf niet meer dagelijks aankunnen. Maar het is moeilijk om gescheiden van elkaar te moeten leven en alleen thuis te zitten. Eens een fijne babbel hier en daar - het hoeft niet altijd te serieus te zijn - doet wonderen. Laat ons maar eens zwanzen. Ook eens goed huilen in het geniep helpt om er weer even tegen te kunnen.
Met dank aan Dorine Scharley, directeur bewonerszorg wzc Sint-Jozef Oostkamp, Sarah David, afdelingsverantwoordelijke Zonnewijzer, vzw Groep Zorg H. Familie, afdeling Leef- en zorgdorp Sint-Jozef en dochter Corine Vandenbergh.