Kom tot ons, Heer!
Deze brief is ook verschenen in het bisdomblad Kerk·in·zicht en in Kerk & Leven.
Door de Coronapandemie lijken de decemberdagen nog donkerder dan anders. Vele mensen zijn gestorven of worden ernstig ziek. De woonzorgcentra en ziekenhuizen zijn erg getroffen net als de scholen en universiteiten. In veel bedrijven en artistieke centra wegen de gevolgen zwaar door. Angst en onzekerheid drukken op het gemoed van veel mensen. Christenen kunnen bij dat alles niet onbewogen blijven. De advent roept ons op om te vertrouwen en te handelen vanuit God, die licht brengt in lijden en dood. Goddank zijn we die roeping niet vergeten in gebed en levensstijl.
Als betrokken burgers moeten we daarbij de maatregelen ter voorkoming van besmettingen loyaal volgen. Dit vergt aanpassingen van onze vertrouwde engagementen, vieringen en catechesepraktijken. We beleven noodsituaties, die ook het christelijke leven zwaar op de proef stellen. Eenzame bejaarden en mensen in armoede, zelfs onze familie en vrienden kunnen we amper fysiek nabij zijn, in kerkgebouwen gelden ingrijpende beperkingen en onze communicatie moet zich soms tevreden stellen met digitale middelen. Toch heeft die toestand ons christelijke leven niet lam gelegd. ‘Bidden en het goede doen’ moet op andere manieren gebeuren, maar het moet blijven gebeuren.
Allereerst het gebed. Te midden van begrijpelijke angst en onzekerheid, roept Jezus ons tot het ‘enig noodzakelijke’. We mogen vertrouwen dat God ons nadert, ook te midden van de stormen in deze tijd. Vanuit dat onwankelbaar vertrouwen zegende paus Franciscus in zijn broze ouderdom de wereld vanop het lege Sint-Pietersplein in Rome. Dat krachtig teken, kort voor Pasen, toonde wat ook wij kunnen doen. We zijn een zegen door te bidden voor wie ziek is en voor wie hen verzorgt, voor mensen zonder werk of woonst en voor wie hen opvangt.
Wanneer ons gebed echt is, stroomt het vanzelf door naar ons leven. Er zijn voorbeelden te over. Vrijwilligers bij sociale restaurants blijven na de sluiting niet bij de pakken zitten, maar gaan de maaltijd aan huis bezorgen. Mensen in rouw worden tijdens de lockdown toch ‘opgezocht’, zij het per telefoon of videogesprek. Catechisten organiseren coronaproof bijeenkomsten, bijvoorbeeld tijdens een natuurwandeling. Een mooie herinnering, die ons moed en vertrouwen mag geven: ouders waren eerst ontgoocheld door het uitstel van de eerste communies en vormsels van hun kinderen, maar ze hernieuwden haast allemaal hun keuze en waren in oktober erg dankbaar om de vieringen, die in al hun soberheid toch indringend zijn verlopen.
Die mooie ervaringen mogen ons de ogen niet doen sluiten voor de nood die we wellicht nog maanden moeten doorstaan. Laten we verder zoeken naar aangepaste wegen. Laten we blijven bidden en het goede doen. Laten we vooral de hoop bewaren. Niet uit naïviteit, maar vertrouwend op Jezus, die ook in deze tijd van crisis wil geboren worden om God met ons te zijn.
+Lode Aerts