'Lichtpuntjes in een moeilijke tijd'

Toen deken Michel Roggeman me de vraag stelde of ik het zag zitten op pastoraal vlak ondersteuning te bieden in het WZC Sint-Anna in Eernegem, zei ik meteen volmondig "ja". Wegens de coronalockdown is er op de parochie minder te doen en werk ik van thuis uit. Dat heeft zeker voordelen, maar het nadeel is dat het contact met zowel collega’s als parochianen sterk verminderd is. Bovendien werkte ik voorheen gedurende zes jaar als pastor in het woon-zorgcentrum in Passendale. Het voelt dus alsof ik nu voor even terugkeer naar mijn vorige ‘habitat’.

In het woon-zorgcentrum Sint-Anna in Eernegem werd ik heel warm onthaald, zowel door het personeel, de directie als de bewoners. Ik word er ingeschakeld op de afdeling Morgenlicht, een afdeling met 35 bewoners met en zonder dementie. Elke maandag begin ik om 9 uur met hulp bij het ontbijt. Vervolgens ga ik op bezoek op de kamer om te luisteren naar mensen. Soms is dat een gesprek over koetjes en kalfjes, soms ook een heel diepzinnig en emotioneel zwaar beladen gesprek. In deze moeilijke tijd hebben bewoners nog meer dan anders nood aan het vinden van een luisterend oor. Als gevolg van de maatregelen in de strijd tegen COVID-19 krijgen ze minder bezoek dan voorheen. Enerzijds begrijpen ze dat wel. Hun geozndheid gaat voor alles. Anderzijds hebben ze het er moeilijk mee. Sommige bewoners kregen voorheen al weinig tot geen bezoek en dat versterkt de behoefte aan contact.

Ook bij het middagmaal en het koffiemoment help ik het personeel. Uit ervaring weet ik dat dit het moment bij uitstek is om contact te kunnen maken met bewoners die lijden aan dementie. Bovendien is het dan ook rustiger voor het personeel, waardoor ook zij dan echt tijd kunnen maken voor wie ze bij de maaltijd helpen. Het is dus voor beide partijen een win-win situatie. Tot 16 uur ga ik opnieuw op kamerbezoek, of ga ik voor in een gebedsdienst op de afdeling. Op die manier heeft Sofie, de pastor van het centrum, wat meer ruimte er op een andere afdeling te zijn voor de bewoners. De druk op het personeel dezer dagen is immers heel groot.

Ik keer altijd met een warm gevoel terug naar huis. De dankbaarheid van bewoners en personeel is heel groot. Zelf ben ik ook heel dankbaar dat ik de kans krijg iets voor hen te betekenen. Het contact met het personeel en de bewoners doet me in deze coronatijd deugd. Ook voor mij zijn het lichtpuntjes in een moeilijke periode. Als mensen zijn  we sociale wezens, niet gemaakt om alleen te zijn. Allen hunkeren we naar sociaal contact, ook al begrijpen we maar al te goed dat die nu beperkt moeten worden om de pandemie te kunnen indijken.

Carolien Vandecandelaere, parochieassistent in Torhout

Lees hier meer over de vrijwilligers die vanuit het bisdom aan de slag gingen.