Lunch met Punch 3: Dirk Snauwaert over mensen en verbinden

Dirk steekt van wal met een familiefoto. Hij is mantelzorger van zijn zoon, dat inspireert ook mee zijn beleid bij de Woonzorgzone Curando West. We overlopen de vier pijlers van de missiestatement van Curando die Dirk aanhaalt tijdens de lezing:

Katholieke traditie

Als hedendaagse drager van de katholieke traditie staat Curando voor bezielde en menslievende zorg thuis of dicht bij huis.

De zorgorganisatie Curando is gegroeid uit de Zusters van Onze-Lieve-Vrouw van Zeven Weeën. Die oorsprong blijft belangrijk in de hele organisatie. Woonzorgcentrum (WZC) Westervier werd een zestal jaar geleden gebouwd in Sint-Kruis. Voordien woonden de bewoners in het WZC Jeruzalem, midden in de Brugse stadswijk Sint-Anna. Het gebouw uit de jaren vijftig was verweven met de buurt en met de zustergemeenschap daar, bijna een parochie op zichzelf, noemt Dirk het. De verhuis was een ingewikkelde organisatie, niet enkel logistiek, maar ook door de sterke band met de omgeving. Het nieuwe WZC moest drie zaken combineren, net zoals een kerk dat doet: een plaats, mensen en iets wat verbindt. De nieuwbouw van Westervier heeft daarom ook een kapel die een belangrijke rol blijft vervullen.

Lokaal en regionaal verankerd, geïntegreerde dienstverlening

Wij zijn een betrouwbare zorgpartner, lokaal en regionaal verankerd. Wij zetten in op innovatie en geïntegreerde dienstverlening.

De lokale verankering van het WZC was belangrijk in de Brugse Sint-Annawijk en het blijft belangrijk in het nieuwe WZC Westervier in de Brugse deelgemeente Sint-Kruis. Dirk noemt het ‘klassieke’ rusthuis, dicht bij de kerk, pal in het dorp, een uitstekend voorbeeld. De inplanting in de buurt en de lokale verankering zijn belangrijk voor de bewoners en voor de buurtbewoners. De gastvrijheid die hieruit voortkomt, past in de evolutie van ‘zorg’ naar ‘welzijn’. Zorg wordt steeds meer geïntegreerd en onzichtbaar en wordt ook langer thuis voorzien. Dat alles heeft een grote impact op de levenskwaliteit van wie de zorg geniet.

Lees verder onder de afbeeldingen

Samen

We dragen bij tot de verwezenlijking van persoonlijk geluk voor wie onze zorg geniet, net zo goed als voor wie die zorg geeft. Curando zorgt en verenigt.

Het WZC Westervier is een ‘open huis’, er is bijvoorbeeld geen afdeling voor mensen met dementie, iedereen woont samen en kan overal in het huis komen. Bewoners en medewerkers leven met elkaar, ze ervaren samen positief en negatief. “We kunnen gelukkig zijn, maar we kunnen evengoed ongelukkig zijn. Belangrijk is daarbij dat we verbonden blijven.” Al is dat door de regelgeving soms uitdagend: er is een personeelstekort doordat niet iedereen in aanmerking komt om in een WZC te werken, iemand zonder verpleegkundig diploma kan zo bijvoorbeeld niet beginnen. Soms kan samen met de bewoners aardappels schillen echter al verbindend zijn, de mantra is hier: 

“Gewoon waar het kan, bijzonder waar het moet”

Respect voor ieders waardigheid

Wij doen dit in dialoog met de zorgvragers, de zorgverleners, de vrijwilligers en de familie, met respect voor ieders verlangen naar waardigheid.

‘Verantwoordelijk voor de ander en voor zijn verantwoordelijkheid’

zo schreef Roger Burggraeve, geïnspireerd door Emmanuel Levinas, ooit in de context van sociaal werk. Het is een gedachte die ook bij Curando en, bij verlenging, in WZC Westervier van cruciaal belang is. De protocollen en structuren mogen niet in de weg komen te staan van het luisteren naar mensen. Wanneer een bezoeker zegt: “Het voelt hier niet als een rusthuis”, dan is directeur Dirk best tevreden. Een echt huis heeft dan wel geen groot banier met ‘Curando’ op de voorgevel en je hebt altijd maar één echte thuis, maar toch onderstreept Dirk tijdens de lezing meerdere keren hoe belangrijk het is dat het WZC een thuis kan zijn voor de bewoners:

“De bewoners wonen niet op onze werkplek, wij werken in hun huis”

Dirk voegt toe dat het WZC ook geen ‘personeel’ heeft, maar wel collega’s, medewerkers. Hij kent ze allemaal, want dat, zegt hij, is belangrijk. Een aantal van zijn collega’s zijn ook naar de lezing komen luisteren.

Pandemie

Niet uitgerust en overspoeld door een onbekend gevaar werd Westervier zwaar getroffen in het begin van de coronacrisis. Het WZC verloor een derde van zijn bewoners in de eerste golf. Dirk herinnert zich nog dat ze op een middag drie bewoners verloren op dezelfde afdeling. Het was een loodzware tijd waarin enkele van de klemtonen hierboven belangrijk bleken. De samenhorigheid maakte zelfs het ondraaglijke enigzins draaglijk. Ondanks covid blijven de medewerkers van het WZC dromen, “want er is nog ontzettend veel wat we willen doen”. Het liedje ‘I’m Gonna Be’ van The Proclaimers was en blijft daarom populair op het personeelsfeest van het WZC:

But I would walk five hundred miles

And I would walk five hundred more

Just to be the man who walked a thousand miles

To fall down at your door

Volgende lezing

De lezing in februari is geannuleerd door de huidige coronatoestand. Volg de kanalen van het bisdom Brugge voor updates over de volgende editie.