Nieuwjaarsbrief Lieve Stragier 2024 (vanuit Mongolië)

Dag Missievrienden,

Het is niet dat het decor zo uitnodigend is om een kerstbrief te schrijven… Zovele situaties in onze wereld lijken het uit te schreeuwen:

“Waar ben je, God? Deze donkere, vermoeide wereld zoekt je, wacht op je komst.”

Soms lijkt het op hopen tegen beter weten in.

Dat was ook ons gevoel toen begin mei het nieuws kwam dat Enden, een van onze Filipijnse zusters was gekidnapt door een gewelddadige bende in Haïti. Het waren bange dagen van afwachten, tot ze na goed veertien dagen vrijkwam. Haar persoonlijke getuigenis van die beproeving is er een van angst en ontbering, maar ook van de zekerheid dat de zachte kracht van het bidden van zovelen het zou halen. Haar vrijlating was een opluchting voor allen, en de zusters blijven moedig verder werken ondanks de moeilijke omstandigheden.

lees verder onder de afbeelding

Ondertussen werkten wij als team aan het samenstellen van verschillende commissies en werkgroepen die elk op verschillende terreinen worden uitgenodigd om mee te denken en mee te werken aan de weg vooruit, zoals die vooropgesteld werd in ons kapittelmandaat van 2022. De samenstelling was een hele puzzel, maar uiteindelijk zijn er net over honderd zusters die het beste van zichzelf bijdragen in vijf verschillende commissies (vorming, missie, spiritualiteit, financiën en communicatie) met elk hun eigen werkgroepen. Er is veel enthousiasme om zo samen op weg te gaan en elkaar te ontmoeten op het Zoomplatform. We geloven immers dat de weg niet alleen uitgetekend wordt door hen die leiding geven, maar dat elke zuster een deel van die weg mee-tekent.

Wat ons hoop geeft, zijn de jonge mensen die het nog altijd de moeite waard vinden om deel te worden van ICM in Gods missie. Dit jaar legden acht zusters hun eerste geloften af (uit Congo, Burundi, Kameroen, India en China) en er zijn op dit moment 35 jongeren in vorming in de hele congregatie. Het zwaartepunt ligt in Afrika!

lees verder onder de afbeelding

Aan de andere kant van het spectrum zijn er 103 Belgische zusters in Heverlee, met een gemiddelde leeftijd van 88 jaar. In oktober laatst waren we met heel ons team op bezoek bij hen. De gemeenschappen daar zijn ook interculturele gemeenschappen, al hebben de meeste zusters de Belgische nationaliteit: elke zuster draagt iets van de cultuur van haar missie met zich mee. Het grote huis in Heverlee begint langzaam leeg te lopen en er wordt uitgekeken naar een uitfasering stap voor stap, waarbij het gebouw een nieuwe bestemming zal krijgen, niet langer voor ICM.

Dat alles beroert de gemoederen van de zusters: het afscheid nemen van ruimtes en voorwerpen die verbonden zijn met betekenisvolle herinneringen - dit alles maakt het tot een pijnlijk en emotioneel geladen proces van afscheid nemen.

Het is iets waar we in ons missionarisleven vaak mee te maken krijgen, maar wat we ook nooit leren, altijd blijft het een pijnlijk gebeuren waar er tijd voor nodig is om het een plaats te geven in ons leven.

Maar er is ook de nieuwe scheut van leven in ICM Belgie: de internationale gemeenschap in Mechelen. Ondertussen zijn de drie zusters daar al goed ingeburgerd en praten ze een goed mondje Nederlands. Samen met enkele priesters en pastorale lekenverantwoordelijken proberen ze te zien hoe, vanuit een missionair aanwezig zijn, kerk-zijn concreet te maken in de multiculturele context van Mechelen. We mochten hen bezoeken en we waren blij verrast met de eerlijke en levengevende
uitwisselingen en de weg die ze samen willen gaan.

lees verder onder de afbeelding

In september brachten we met ons team een kort bezoek aan Congo, waar we met de zusters een moeilijke situatie onder ogen moesten zien die geleid heeft tot een harde beslissing om een nieuw leiderschapsteam aan te stellen. We zijn daar nog volop mee bezig en er zit een volgend bezoek aan Congo aan te komen in januari 2024.

Je zal begrijpen dat ik met heel veel interesse en emotie het bezoek van paus Franciscus aan Mongolië heb gevolgd.

"Waarom gaat de paus zo ver weg om een kleine kudde gelovigen te bezoeken", was een veel gestelde vraag. De paus zelf zegt daarover: "Omdat we juist daar, ver van de schijnwerpers, vaak de tekenen vinden van de aanwezigheid van God, die niet kijkt naar uiterlijkheden, maar naar het hart. De Heer zoekt het eenvoudige hart van hen die naar Hem verlangen en Hem liefhebben zonder uiterlijk vertoon, zonder boven anderen uit te willen steken." De paus verheugde zich over de grote genade die hij in Mongolië heeft ervaren, om "een nederige en vreugdevolle Kerk" te ontmoeten, "in het hart van God.”

Hij vestigde de aandacht op de aangrijpende geschiedenis van de lokale Kerk. "Ze is door Gods genade ontstaan uit de apostolische ijver van enkele missionarissen die, gepassioneerd door het evangelie, zo'n dertig jaar geleden naar dat land gingen dat ze niet kenden. Ze leerden de taal en hoewel ze uit verschillende naties kwamen, creëerden ze een hechte katholieke gemeenschap."

"Ik ben in het hart van Azië geweest en het heeft me goed gedaan", zei de paus.

"Het was goed voor mij om het Mongoolse volk te ontmoeten, dat hun wortels en tradities koestert, hun ouderen respecteert en in harmonie leeft met de omgeving: het is een volk dat in de lucht kijkt en de adem van de schepping voelt."

Ik mocht de paus trouwens persoonlijk ontmoeten in november dit jaar, tijdens een samenkomst van algemene oversten hier in Rome.

lees verder onder de afbeeldingen

Niettegenstaande het sombere decor van onze wereld waren er dus wel lichtpuntjes. Ik hoop dat elk van jullie zo ook lichtpuntjes mocht ervaren dit jaar. We hebben allemaal de kracht in ons om licht te brengen, en het zit hem vaak in kleine dingen: een luisterend oor, een glimlach, begrip voor de moeilijkheden van een ander, een verontschuldiging, een uitgestoken hand, een biddend nabij zijn.

De Goddelijke liefde werd openbaar in Jezus, en blijft zich openbaren in ieder mens van goede wil. God is midden onder ons, maar soms herkennen we God niet.

In een wereld waarin alles in een oogwenk moet kunnen gebeuren, hebben we het verleerd om te wachten. In zijn gebed voor geduldig vertrouwen zegt Teilhard de Chardin: "Vertrouw vooral op het langzame werk van God."

Het is met dat vertrouwen dat ik jullie een warm kerstfeest en een gezegend Nieuwjaar toewens!

Lieve Stragier