Ruth D'Hoore (24) beleeft inleefweek 'samen tegen armoede'

Enkele jongeren en medewerkers van IJD Jongerenpastoraal Vlaanderen gingen de uitdaging aan om gedurende een week rond te komen met een budget van 60 euro per persoon. Lees hieronder de ervaringen van Ruth D’Hoore (24), sinds 1 september aan de slag als stafmedewerker bij IJD Brugge.

Wat voorafging

Kort voor de inleefweek, zond ik een e-mail naar de Welzijnsschakel De Toevlucht in Aalter, een armoedeorganisatie in mijn buurt. Ik wilde weten hoe het gesteld is met de armoede in de regio en of ook jongeren met armoede geconfronteerd worden. Voorheen was ik daar eerlijk gezegd niet zo mee bezig. Ik heb heel wat hobby’s en hou ervan nieuwe dingen uit te proberen. Wanneer ik iets nieuws nodig heb, koop ik het aan of kijk ik op YouTube om te weten hoe iets in elkaar steekt. Het was even slikken toen ik vernam dat de vzw in toenemende mate geconfronteerd wordt met jonge gezinnen die in armoede verzeilen door een echtscheiding. Het raakte me en deed me nadenken over welke impact dit op jongeren heeft.

En dan begint het

Goed voorbereid trokken mijn vriend en ik de eerste dag van de inleefweek naar de winkel om inkopen te doen. We gingen niet met de wagen naar onze vertrouwde supermarkt dichtbij, maar te voet naar een winkel iets verderop die gekend staat om goedkopere producten. Ondanks dat we alles goed hadden uitgezocht, was het een pak lastiger dan we verwachtten. Voortdurend liepen we te rekenen en te wikken en wegen. Een van de uitdagingen die we kregen, was de aankoop van enkele huishoudproducten. Uiteraard kozen we voor de goedkoopste, maar als het op voeding aankomt, ligt die keuze anders. Zo ontdekten we dat goedkoop en gezond niet altijd synoniemen van elkaar zijn en dat je wel twee keer moet nadenken als je frisdrank en chips ziet staan, waar die anders meteen in onze winkelkar liggen.

Van fleecedekens tot frietjes en hespenrolletjes

Algauw werden we met een volgende uitdaging geconfronteerd: de mazout bleek op. Een nieuwe voorraad inslaan, bleek te duur. Dus ging de verwarming voor de rest van de week uit en haalden we enkele fleecedekens boven. Voor iemand die vlug koud heeft zoals ik was dat allesbehalve vanzelfsprekend, maar keuze was er niet. En dat was nog niet alles. Na een online vergadering besloten we onszelf te verwennen met frietjes en deze samen via Zoom op te eten. Al van voor de vergadering vroeg ik me elke dag af of dat wel kon met mijn budget en sprak ik erover met mijn vriend. Aanvankelijk wilden de collega’s me trakteren, maar dat vond ik geen goed idee. Opnieuw was het wikken en wegen over mijn keuzes, zelfs over een sausje van 0,90 euro.

Later op de week kwam mijn moeder bij ons langs met een schotel met hespenrolletjes. Eerlijkheidshalve besloten mijn vriend en ik de kostprijs van ons budget af te houden. We wilden ons immers ten volle inleven. Toch vond ik die afhankelijkheid van anderen niet vanzelfsprekend. Het confronteert je met schuldgevoelens en ook die vreten energie. Ik begrijp nu beter waarom mensen in armoede soms moeite hebben om hulp te aanvaarden. 

Geen Netflix, maar snooker

Wegens het gebrek aan internet konden we ook geen films bekijken via Netflix of onze favoriete muziek beluisteren via Spotify. Geboeid door een programma over snooker besloten we de spelregels op te zoeken. Niet op het internet, want dat hadden we niet. Bijgevolg gingen we naar de bibliotheek die gelukkig vlakbij ligt. Het was meteen onze culturele activiteit van de week.

Vermoeiend

Zo volgde de ene uitdaging na de andere elkaar op en liepen we voortdurend te piekeren. Want wat doe je als de wasmachine plotseling stuk is en je geen geld hebt om een nieuwe te kopen? Of je vaststelt dat een broodmix je meer kost aan elektriciteit dan het halen van een brood bij de bakker, waar talrijke lekkernijen liggen die je je niet kunt veroorloven. En zo kan ik nog een tijdje doorgaan.

Het voortdurend moeten nadenken over de keuzes die je maakt en vooral het beperkt zijn in je keuzevrijheid begonnen in de loop van de inleefweek mentaal door te wegen. Mijn humeur ging zienderogen naar beneden, niettegenstaande ik wist dat de inleefweek nog maar enkele dagen duurde.

En nu?

Daags na de inleefweek verwende mijn vriend me met een Ice Tea en een grote zak chips. En of ze smaakten. Het voelt als een herademing om te kunnen kiezen en minder te moeten piekeren. Toch ben ik ontzettend dankbaar voor deze leerrijke ervaring. Enerzijds merk ik dat we bewuster winkelen dan voorheen. Anderszijds is één week te kort om je te kunnen voorstellen wat het is om continu in armoede te leven. Mijn respect voor mensen in armoede en voor armoedeorganisaties, zoals Welzijnszorg, is enkel gegroeid.