Slotavond spiritualiteitsproject: 'Kijk voorbij de onverschilligheid!'

Op 18 september vond jullie inspiratieavond ‘De onverschilligheid voorbij’ plaats. Wat doet onverschilligheid met de samenleving?

Onverschilligheid leidt onder andere tot individualisme, cynisme, racisme, uitsluiting, stigmatisering. De maatschappij en de hele wereld worden er killer en kouder door. En de eenzaamheid groeit omdat de verbinding wegvalt. Als we de ander aan zijn lot overlaten omdat we ‘genoeg aan ons eigen hoofd hebben’ – of dat minstens denken – dan kan het niet anders dan dat de samenleving verruwt en verhardt. Dan is de vraag of iemand dat eigenlijk echt wil, of iemand daar bewust wil voor kiezen en zo ja, waarom dan? 

Waarom zijn jullie de inspiratieavonden initieel beginnen organiseren?

Toen onze congregatie in 2017 185 jaar bestond, wilden we op een of andere manier onze spiritualiteit van barmhartigheid delen. Toen prof. em. Roger Burggraeve enkele jaren voordien tijdens een conferentie vertelde dat hij ervan droomde ooit eens rond de geestelijke werken van barmhartigheid te werken, was dat als het ware een godsgeschenk. Het ‘klikte’ en daarmee was de basis voor ons boek ‘De onverschilligheid voorbij’ gelegd. De boekvoorstelling vatten we op als een tweegesprek tussen Roger Burggraeve en Dirk De Wachter met muzikale intermezzo’s van de broers Sercu en een receptie als kans tot ontmoeting. 

De aanwezigen waren zo enthousiast over die avond dat velen vroegen naar een vervolg. Daarom besloten we om zeven avonden te organiseren over de geestelijke werken van barmhartigheid en dit volgens dezelfde formule van de boekvoorstelling. Dit jaar rondden we het spiritualiteitsproject af met een slotavond die dezelfde titel meekreeg als ons boek. Zo maakten we de cirkel rond.

Wat hebben de inspiratieavonden sinds 2017 teweeggebracht bij jullie congregatie?

Voor onze zusters zijn dit telkens heel deugddoende en bemoedigende avonden geweest. We bereikten telkens driehonderd tot vierhonderd mensen en meer. Dat leerde ons dat er een grote nood is aan zingeving, spiritualiteit en verdieping; een nood die niet altijd verwoord wordt. Het waren avonden van verbondenheid tussen de zusters en de aanwezigen en tussen de aanwezigen onderling. De muziek en de liederen van de broers Sercu gaven op een andere manier dezelfde boodschap mee: neen aan de onverschilligheid, ja aan de verbinding. De gesprekspartners die deelnamen aan het salongesprek hadden elk een eigen invalshoek (politiek, gelovig, psychologisch, kunstzinnig…)  en dat gaf ook onze zustergemeenschap een bredere kijk op mens en maatschappij.

Wat hoop je dat er zal blijven hangen bij wie (steeds) aanwezig was?

We hopen dat de positieve boodschappen die er elke avond gegeven werden, zullen meegedragen worden. In de media komt vooral een trieste en vaak ontmoedigende realiteit aan bod. Die avonden vormden daar een tegenwicht tegen. Een andere, hoopvolle kant van de realiteit kwam aan bod zonder de werkelijkheid zoals die is te ontkennen. 

In de reacties die we achteraf kregen kwam dit ook telkens terug. Mensen waren dankbaar omdat zij anders naar huis terugkeerden dan ze gekomen waren. Om het op zijn West-Vlaams te zeggen: ‘met een pinte vers bloed’. En daar kunnen wij als congregatie zelf ook alleen maar heel dankbaar voor zijn…