Stijn Vanhee: de priesterwijding in woord en beeld

Bekijk hieronder een fotoverslag van de priesterwijding van Stijn:

Een priesterwijding is een liturgisch gebeuren dat we niet zo vaak meer meemaken en waar we dus minder mee vertrouwd zijn. We overlopen en duiden hieronder de belangrijkste elementen van een priesterwijding.

1. Aan de priesterwijding in de katholieke kerk gaat steeds een diakenwijding vooraf. De betekenis hiervan is heel mooi. Als christen zijn we immers altijd geroepen om Jezus Christus te volgen en ons leven te richten naar zijn voorbeeld. Een priester krijgt de bijzondere taak om Jezus te volgen in zijn herder-zijn en krijgt dus ook bepaalde verantwoordelijkheden over een gemeenschap. Eerst moet hij echter diaken (van het Griekse diakonos, dienaar) worden, dienaar van allen.
2. Enkel een bisschop kan iemand tot priester wijden. Als priester ben je dan ook een medewerker van de bisschop en sta je hem bij in zijn taak als herder in een bepaald bisdom. Je kan geen priester worden ‘op jezelf’ of voor jezelf. Dit weerspiegelt zich ook in de priesteropleiding. Al vanaf de eerste stap klop je aan bij de verantwoordelijken voor een bepaald bisdom. Zij overleggen met de bisschop of je aanvaard wordt als kandidaat-priester voor dit bisdom en blijven verder verantwoordelijk voor je vorming en opleiding. In de priesterwijding word je uiteindelijk opgenomen in het priesterkorps van een bisdom.
3. Een priesterwijding is altijd opgenomen in een eucharistieviering die wordt voorgegaan door de bisschop. Het wijdingsgedeelte volgt onmiddellijk na het Evangelie.
   • Dit begint met de voorstelling van de wijdeling door de rector van het seminarie aan de bisschop en de vraag om hem tot priester te wijden.
   • Na de homilie volgt dan de ondervraging van de wijdeling. De bisschop peilt aan de hand van enkele vragen of de intenties van de wijdeling wel de juiste zijn. Hij vraagt onder meer of hij bereid is om hem bij te staan in zijn herderlijke zorg voor het volk van God. De priester in spe moet ook bereid zijn voor te gaan in de liturgie, en het evangelie en het katholieke geloof te verkondigen. Tot slot vraagt de bisschop ook of hij bereid is om zodanig te leven dat zijn leven als een offergave kan worden gezien, in vereniging met Christus.
   • De wijdeling belooft gehoorzaamheid aan de bisschop en zijn opvolgers. De aanvaarding van het celibaat wordt op de priesterwijding niet expliciet meer vernoemd, omdat dit al op de diakenwijding beloofd wordt.
   • Een moment dat altijd heel wat indruk maakt is de litanie van alle heiligen. Het is tijdens deze gezongen litanie, waarbij onder andere de hulp van alle heiligen wordt gevraagd, dat de wijdeling plat ter aarde gaat liggen. Dit op de grond liggen, de prosternatie, staat symbool voor de graankorrel die eerst moet sterven voordat hij vrucht kan dragen.
   • Tijdens de handoplegging legt eerst de bisschop de wijdeling in stilte de handen op. Daarna leggen ook alle aanwezige priesters de handen op, als teken van de opname in het priesterkorps.
   • Er volgt een lang wijdingsgebed waarbij de bisschop op het einde bidt: “Wij bidden U, Almachtige Vader, verleen uw dienaar hier de waardigheid van het priesterschap; wek opnieuw in hem uw Geest met zijn heiligende kracht. Geef hem het ambt van medewerker in onze bediening, en zorg dat zijn leven voor uw volk een voorbeeld is.”
   • Vanaf dat moment is de wijdeling priester. De diakenstola wordt ingeruild voor een priesterstola en kazuifel. De handen worden gezalfd met chrisma. De bisschop overhandigt de kelk en de hostieschaal aan de nieuw gewijde priester als teken dat hij voortaan ook zelf de eucharistie mag voorgaan en dit een centrale plaats moet krijgen in zijn leven.
   • Het wijdingsgedeelte wordt afgesloten met de vredeskus. De bisschop wenst de nieuw gewijde priester de vrede aan de hand van een stevige omhelzing. Daarna gaan zij ook naar de familie en naar de concelebrerende priesters om hen de vrede te wensen.
4. De eucharistie gaat verder met de bereiding van de gaven, de prefatie en het eucharistisch gebed. Het is de bisschop die hierin voorgaat en dus niet de nieuwgewijde priester. Dikwijls wordt er nog gesproken over de ‘eerste mis’ van een nieuwe priester, maar eigenlijk is dit de priesterwijding zelf, aangezien hij dan voor het eerst mag concelebreren. Later volgt dan wel nog een dankviering.