Wielerwedstrijd voor geestelijken: ‘Sport werkt verbindend’

In het Franse Ligugé nam diaken Marc Rommelaere (Sportapastoraal, PE Emmaüs) op 1 en 2 mei aan het Frans kampioenschap voor geestelijken.

Terugblik door Marc Rommelaere

Met een totaal van 82 priesters, diakens, seminaristen, monialen en kloosterzusters uit alle hoeken van Frankrijk kwamen we aan de start. We waren met vier Belgen: een priester uit Ternat, één uit Anderlecht, één uit Luik en ikzelf als diaken.

De editie van dit jaar
Dit jaar vond de tijdrit plaats in Ligugé: een dorpje met een prachtig Benedictijnenklooster, zes kilometer van Poitiers. De tijdrit was maar elf kilometer, maar het was de zwaarste die ik ooit heb gereden. Tussen kilometer vier en kilometer 5,5 was er een hoogteverschil van 63 meter (= 9,6%) en de rest was verre van plat. Een gemiddelde van 24 kilometer per uur was mijn resultaat. De winnaar reed de rit aan een gemiddelde van 36 kilometer per uur. De rit in lijn vond plaats in Ruffigny, een aanpalend dorpje van Ligugé. De rit ging over een afstand van 56,5 kilometer. Zoals steeds wordt de eerste ronde gezamenlijk gereden (als een verkenningsronde) om dan vanaf de startlijn elk zijn eigen tempo te rijden. Mijn gemiddelde snelheid over die totale afstand was 25 per uur op een traject dat zeker ook niet vlak was, maar wel haalbaar. De winnaar reed aan een gemiddelde van 39 kilometer per uur.

De editie van dit jaar

Dit jaar vond de tijdrit plaats in Ligugé: een dorpje met een prachtig Benedictijnenklooster, zes kilometer van Poitiers. De tijdrit was maar elf kilometer, maar het was de zwaarste die ik ooit heb gereden. Tussen kilometer vier en kilometer 5,5 was er een hoogteverschil van 63 meter (= 9,6%) en de rest was verre van plat. Een gemiddelde van 24 kilometer per uur was mijn resultaat. De winnaar reed de rit aan een gemiddelde van 36 kilometer per uur.
De rit in lijn vond plaats in Ruffigny, een aanpalend dorpje van Ligugé. De rit ging over een afstand van 56,5 kilometer. Zoals steeds wordt de eerste ronde gezamenlijk gereden (als een verkenningsronde) om dan vanaf de startlijn elk zijn eigen tempo te rijden. Mijn gemiddelde snelheid over die totale afstand was 25 per uur op een traject dat zeker ook niet vlak was, maar wel haalbaar. De winnaar reed aan een gemiddelde van 39 kilometer per uur.

Op kruispunten of zijstraten waren er steeds seingevers aanwezig. Het merendeel van de rijders had een vrij jonge leeftijd.

Mooi om te zien, al die jonge geestelijken die samen sporten en vlammen om op het schavotje te kunnen staan.

De oudere garde, tot wie ik ook behoor (73 jaar), rijdt elk op een tempo dat binnen de eigen mogelijkheden ligt.

(lees verder onder de afbeeldingen)

De priester van Anderlecht (tweede van links), de priester van Ternat (derde van links), uiterst links een bevriende priester en rechts diaken Marc

Na de tijdrit op de eerste dag en de podiumfestiviteiten, was er een eucharistieviering voorgegaan door de bisschop van Poitiers. Een jongere bisschop die al verschillende jaren deelneemt aan de wedstrijden concelebreerde. De aanwezige priesters, diakens en monialen van de abdij vertoefden in het koorgedeelte.

Met een bomvolle kerk, samen zingend, zoals alleen maar Fransen dat kunnen. Hartverwarmend, verbindend, dankend, biddend, vriendschappelijk, wat deed dat deugd erbij te mogen zijn!

Uitgebreid werd er stilgestaan bij het overlijden van een collega-diaken van 68 jaar uit Aix-en-Provence die na twee kilometer in de tijdrit een hartstilstand kreeg en niet meer gereanimeerd kon worden. Dit nieuws sloeg in als een bom en het was een domper op het hele gebeuren. ’s Anderdaags bij de rit in lijn werd er vooraf een minuut stilt gehouden, gevolgd door een Onzevader en Weesgegroet. Daarna werden alle renners door de bisschop gezegend en werd er gestart. Het blijft nazinderen.

(lees verder onder de afbeeldingen)

Samen eucharistie vieren

Na de eucharistie konden we samen het avondmaal nemen, het was meer dan genoeg met alles erop en eraan, ook hier op zijn Frans met een veelheid aan spijzen en drank en vooral een zeer goede sfeer. Na het avondmaal was er een open assemblée waarop iedereen uitgenodigd werd, we beslisten onder meer samen over de plaats van het volgende kampioenschap. Volgend jaar zal het kampioenschap plaatsvinden verder in het zuiden van Frankrijk, bij Arles. Bij de vijfentwintigste editie in 2025 gaat het richting Parijs, de plaats waar ooit de eerste editie was met twaalf deelnemers, voor een feestelijk jubileum.

Na de rit in lijn volgde de avond dezelfde grote lijnen. Op de middag was er in de tuin van de abdij een uitgebreide maaltijd met nadien, voor diegenen die dit wensten, een geleid bezoek aan de gebouwen. De maaltijden werden opgediend door vrijwilligers en vrienden van de abdij. Het hele gebeuren werd vooraf, tijdens de wedstrijd en nadien uitvoerig in de pers belicht, we kwamen op tv en in de regionale dagbladen.

Sport werkt verbindend over alle grenzen heen, het brengt je tot nieuwe contacten, hartelijke en warme contacten.

Elke deelnemer, oud of jong wordt in zijn presteren gerespecteerd. Zo wordt de laatste evenveel bejubeld als de eerste. Zo samen zijn met sportende gelijk gezinden doet deugd. Het was de zesde keer dat ik deelnam en telkens herbeleven wij, Mieke en ikzelf, diezelfde geest, diezelfde sfeer. Hartverwarmend!

Als afsluiter in de tuin van de abdij een heerlijke maaltijd