Ons afstemmen op Jezus

Jezus is de goede Herder. Om Hem te horen moeten we ons bevrijden van de filters met onze vooroordelen en dat is in de eerste plaats: niet denken dat we het al weten. Dat we het nu toch al voor de honderdste keer horen en niet meer hoeven te luisteren. Maar hebben we zijn stem ooit gehoord? Of alleen maar woorden, die ons niet konden raken… omdat we ons nooit lieten raken? Als we geraakt worden, dan horen we ook een roep om Hem te volgen. En dan gaat er voor ons een toekomst open. Misschien niet de toekomst die we voor onszelf gepland hadden, maar Gods toekomst. Jezus’ stem geeft ons toegang tot de onuitputtelijke bron die God is. God, de Vader van Jezus en onze Vader. En wie aan deze bron drinkt weet zich door de Vader gesterkt en gedragen. Hij loopt niet verloren. Hij krijgt nieuwe moed. 

We worden opgeroepen om licht te zijn, “een licht voor alle volken, om redding te brengen tot aan de uiteinden van de aarde”, zo stond in de eerste lezing. De bedoeling is niet te denken dat we beter zijn dan de anderen, dat we het beter weten en dat zij die behoren tot een andere godsdienst of cultuur of natie geen licht bezitten en verstoken zijn van redding. We hebben dat vroeger ooit te gemakkelijk gedacht. Laat ons de nodige lessen trekken uit ons eigen verleden. 

We gaan vooruit met vallen en opstaan. Dat is voor iedereen de leerschool van het leven. Daarom is een zuiver hart steeds ook een gelouterd hart (1e lezing). En alleen een zuiver en gelouterd hart weet te onderscheiden welke stem we best volgen. Niet de harde stem die oproept tot haat en ook niet het koude licht dat menselijke relaties doet verkillen. Niet de stem van de demagoog die komt met zijn eenvoudig recept tot geluk, en die uitsluit wie niet past in zijn verhaal. Het eindresultaat is steeds: vernieling en ontmenselijking. Ooit zal men wel de ogen moeten openen en zien waar dat op uitdraait: op ontgoocheling en wanhoop. En we zien het al, in Gaza bijvoorbeeld!