Gastvrijheid proeven in Chandolin

Wie ooit al hoorde over de gezinsvakantie in het Zwitserse Chandolin, weet dat het er toch een beetje de hemel op aarde is. De natuur en de omgeving is er paradijslijk mooi. Je wandelt er in een zonovergoten landschap tussen een weelde van kleurrijke bloemen in een decor van wit besneeuwde hoge bergtoppen die blinken in een helderblauwe lucht.

De kok en de keukenploeg verwennen je dagelijks met heerlijke maaltijden dat je of weinig honger of verdomd veel karakter moet hebben om geen tweede (derde) keer aan te schuiven aan het buffet.

Het stemt een mens blij en vrolijk. Er wordt gezongen en gelachen, de kinderen spelen zorgeloos en genieten van nieuwe vriendschappen. Iedereen is er welkom.

Dat was ook het thema dat we onder leiding van Marc Peersman exploreerden in de breedte en de diepte: gastvrijheid.

Het roept meteen aangename gevoelens op: je uitgenodigd en welkom weten, meetellen en erbij horen. Dat is zeker zo, bij God kan je altijd thuiskomen met alle lief en leed.

Maar in de bijbel werkt het net even anders. God is ons voor. Hij vraagt om bij ons te gast te mogen zijn. En het is pas wanneer we Hem als gast ontvangen dat de rollen omgekeerd worden en God gastheer wordt en wij de gast. Zo lezen we het reeds in Gn18,1-15 waar Abraham bij de eik van Mamre de Heer rijkelijk ontvangt. En ook het Lucasevangelie leest als een reisverhaal waarin Jezus als een thuisloze rondtrekt op zoek naar onderdak.

Opvallend is telkens de rol van de vreemdeling. Lucas toont Jezus als een pelgrim die vreemd is in de zin dat Hij nergens helemaal en blijvend thuis is. Ook Abraham werd weggeroepen en trok als vreemdeling door vreemd gebied verder. Iedereen is eigenlijk wel een beetje vreemdeling op zoek naar onderdak en gastvrijheid. En in die hoedanigheid weten we wat het kan betekenen om gastvrijheid te verlenen. Maar wanneer gastvrijheid het binnenlaten en ontmoeten van onbekenden en vreemden betreft, wordt het toch moeilijker en minder evident; we kunnen angst en weerstand voelen.

Het is een uitdaging van het evangelie om de ander, de naaste, de vreemdeling gastvrij binnen te laten.

Dat kan je partner, je buur, je collega, de migrant, de vluchteling zijn. Het is in die ontmoetingsruimte dat we ook God binnenlaten en waar Zijn genezend en bevrijdend woord spreekt.

Dit bijbels perspectief op gastvrijheid hebben we verder in ons hart laten resoneren in een meditatie begeleid door Bachs adventscantate ‘Nun Komm, der Heiden Heiland’ (BWV 61). Zelfs wie niet vertrouwd is met klassieke muziek heeft deze werkvorm enorm kunnen appreciëren.

Ook de film ‘Chocolat’ van Lasse Hallström (2000) werd met veel aandacht bekeken om gastvrijheid te benaderen vanuit kerkelijk perspectief. In deze film worden eigenlijk twee kerktypes tegenover elkaar geplaatst. Enerzijds het traditionele volkskerk-type: het christendom als gevestigde orde en anderzijds het missionaire kerktype, klein en bescheiden dat niet met eigen positie, invloed of overleven begaan is, maar gastvrij en authentiek aanwezig wil zijn, als gist in het deeg, als ‘smaakmaker’ van het Rijk Gods.

Tot slot zetten we nog de spot op gastvrijheid vanuit sociaal perspectief: hoe gastvrij zijn als samenleving? “Schaffen wir das?” Een bijzonder relevante vraag in deze tijd van diversiteit en samenleven met (botsende) identiteiten. In de Bijbel is Pinksteren de eindterm. Als de Geest waait, groeit temidden van het feitelijke verschil toch wederzijds verstaan, begrip, band, dialoog,… Gods Geest brengt samen en maakt één, over alle verschillen heen.

In Chandolin heb ik van die eenheid en verbondenheid mogen proeven.

Volgend jaar wordt de gezinsvakantie gepland van vrijdag 25 juli tot zaterdag 2 augustus 2025.