Schrijven als vorm van zwijgen

De geloofsweg van Albert Verleyen begon in een vanzelfsprekend katholiek milieu. Als kind hoorde kerkbetrokkenheid er gewoon bij. Toch ging het leven niet over rozen. Er kwam een lange periode van wat hij zelf “de beslotenheid” noemt – een donkere tijd tussen zijn 25ste en 52ste waarin hij zichzelf kwijt was. “Ik was geen meester over mezelf,” zegt hij eenvoudig. Maar zelfs toen bleef er iets van die vanzelfsprekendheid die hem overeind hield: een missaaltje met de lezingen van de dag en een psalmenbundeltje met vertalingen van Ida Gerhardt. Later ontdekte hij het getijdengebed. Aanvankelijk aarzelend, zoekend. Maar het gebed van de kerk bleek sterker dan zijn beslotenheid. En zijn vrouw Hilde werd de sleutel tot herstel. Dankzij en met haar vond hij de kracht om zich open te stellen voor geloof, gemeenschap en dienstbaarheid.

Kleine gemeenschap van gebed
Toen hij in Kleit ging wonen, begon hij actief deel te nemen aan het kerkelijke leven. Niet omdat hij zichzelf naar voren schoof, maar omdat hij gevraagd werd. Zo groeide langzaam iets nieuws. Hij vroeg de pastoor of hij het getijdengebed in de kerk mocht bidden. Wie wilde, mocht aansluiten. “Woensdagochtend om halfacht.” De pastoor was sceptisch: “Wie ga je daarvoor vinden?” Maar Albert mocht proberen. En op de eerste ochtend kwamen Cyrilla en Marietje – pakweg zeventig en negentig – wellicht getipt door het parochieblad. Die dametjes zijn er niet meer, maar stilaan ontstond een kleine gemeenschap van gebed. Vandaag bidden ze nog steeds, intussen met vijf. En er kwam uitbreiding: het morgen- en avondgebed op woensdag werd vaste prik.

Acoliet
Zijn engagement groeide. Albert werd lector, acoliet (vooral bij uitvaarten), koster. “Het wieroken moest ik opnieuw leren,” zegt hij met een glimlach. Maar het gaf hem ook stress, want: “Sinds mijn kindertijd had ik dat niet meer gedaan.” In Maldegem en Kleit dient hij nu als acoliet bij uitvaarten. Ook in Adegem sprong hij al eens bij. Zijn inzet werd gevraagd, nooit door en voor zichzelf opgeëist. En altijd bleef het midweekse gebed, als een rode draad. “Het woensdaggebed ’s ochtends en ’s avonds is heilig voor mij. Als ik het moet missen, bloedt mijn hart.”

Leesgroep
Naast de kerkelijke betrokkenheid was er de taal. De pen. “Ik ben wel talig, maar geen talenknobbel”, relativeert de schrijver. Albert schreef, naast tijdschriftartikelen en in eigen beheer uitgegeven poëzie en proza, onder andere voor Kerk & Leven. En hij begon met een leesgroep. Inmiddels zijn ze aan het vierde leesjaar toe. Ze lezen pauselijke brieven, spirituele teksten, filosofie en literatuur – Camus, Benedictus XVI, Franciscus. Vorig jaar sloten ze af met een druk bijgewoonde lezing. Dit werkjaar staat in het teken van geloof, hoop en liefde. “Maar de grootste daarvan is de liefde”, verwijst Albert naar Paulus’ Hooglied van de liefde (1 Korintiërs 13, 13).

Engagement
Toch blijft de drempel naar verdieping soms hoog, zelfs te hoog, vindt Albert. “Veel mensen zien het als iets elitairs,” zegt hij. Alsof je gestudeerd moet hebben om (theologische) teksten te begrijpen. Albert weet uit ervaring hoe uitdagend vorming is. Hij volgde cursussen aan het Gentse Hoger Diocesaan Godsdienstinstituut, de School voor Geloofsverdieping, colloquia bij het Ruusbroecgenootschap. “Intensieve opleidingen, dat doe je er niet zomaar even bij.” En anders dan professionals worden vrijwilligers er niet voor betaald. “Integendeel: vaak betalen we zelf. Het is echt een engagement in de volle zin van het woord.”