Kleurrijk jaar: Stilte

Tijdens de eerste communievoorbereiding mogen kinderen zich onderdompelen in de christelijke traditie. Eén van de basisvoorwaarden om hiervoor ontvankelijk te worden, is het leren stilvallen. Kinderen zijn het vandaag gewoon om in de drukte te leven. De basis voor een houding van innerlijke rust en verstilling kan je via eenvoudige werkvormen aanleren in de catechese.

	Zomaar een dag
	Bij ons thuis
	Rondom ons
	Terug naar het overzicht: Kleurrijk jaar. Een mozaïek van impulsen

Zomaar een dag

‘In Berlijn zingen nachtegalen in de week luider dan in het weekend’. Dat is blijkbaar nodig om boven het verkeerslawaai uit te raken. En het bezorgt de arme beestjes erg veel stress. Een foto van een dappere, zingende nachtegaal met opengesperd bekje alsof zijn leven ervan afhangt, bekroont het artikel.

Ik leg de krant opzij, en kijk naar buiten. Ik zie bomen, maar hoor geen vogels, enkel het gezoem van de autostrade vlakbij.

Wat hebben dieren en mensen stilte nodig. Als zuurstof. Pas dan kunnen ze hun echte lied zingen.

Dat is me al heel vroeg duidelijk geworden in ons gezinsleven, toen onze eersteling enkel rustig was indien we doorheen de dag voldoende rust en stiltes inbouwden. Ik ontdekte dat alle zintuigen ‘stilte’ nodig hebben en dat er vele gradaties van stilte zijn, net zoals er vele gradaties in lawaai zijn. ‘Dieptebels’ versus ‘decibels’.

Ik ging op zoek naar manieren om stilte vorm te geven. En dat was het hardst nodig in de drukste tijden.

Zo zorgde ik op verjaardagsfeestjes – slagvelden van luide stemmen, met cadeautjes in schreeuwerige verpakkingen en meer knuffels en aanrakingen dan onze jongen fijn vond – voor een ‘stil hoekje’. Ergens in de tuin of op zolder stond een tent met mooie kussens, dekentjes in zachte kleuren, een paar vertrouwde boekjes met tedere tekeningen.

Er was maar één regel in die tent: het moest er helemaal stil zijn. Wie wilde praten of spelen, moest uit de tent.

Tot mijn verbazing stelde ik vast dat onze jongen bijlange niet de enige was die de tent regelmatig opzocht. Tot mijn verbijstering merkte ik dat ‘de tent’ vaak het eerste was waar de vriendjes het volgende jaar naar vroegen. ‘Waar staat de stille tent?’

Sindsdien ben ik een kampeerder geworden. In drukke planningen, in hectische dagen, in overvolle uren vraag ik me af: ‘Waar zal ik de stille tent opslaan?’ De tent heeft al allerlei vormen aangenomen: van stil gebed tot een minuut dauwtrappelen, van een klein ‘altaar’ in de woonkamer tot een dankjewel voor het eten. Of gewoon even luisteren naar het lied van een nachtegaal.

Katie

Bij ons thuis

Een eenvoudig spelletje om met kinderen tot verstilling te komen, gaat als volgt:

“De komende 10 minuten wandelen we in stilte en probeert ieder van ons 10 verschillende geluiden te horen en te onthouden. Na 10 minuten mogen we ‘onze’ geluiden aan elkaar vertellen. Samen moeten we aan 15 verschillende geluiden komen”.
Bijvoorbeeld, het geluid van:

• onze voetstappen
• de wind
• het gefluit van een vogel
• een vliegtuig
• de regen
• het kabbelen van water
• het kraken van de bladeren
• onze ademhaling
• een auto
• iemand die in een plas stapt
• het ruisen van de bomen
• enzovoort.

Het leuke aan dit spelletje is dat de kinderen elkaar zelf aanmanen tot stilte, want ze willen zoveel mogelijk geluiden horen!

Rondom ons

Te midden van de drukte van onze maatschappij, ontstaan er ook heel wat verstillende initiatieven waaraan je kunt deelnemen. Misschien is het een goed idee om tijdens een middagpauze op het werk even een ‘luwteplek’ in de stad op te zoeken. Zo kan het ook fijn zijn om tijdens het weekend met de familie te gaan wandelen of fietsen in een stiltegebied. Je hoeft niets voor te bereiden, laat de plek gewoon voor zich spreken…