Kleurrijk jaar: zegenen

Zomaar een dag

‘Ze was zo hard aan het wenen, mama. Het is zo rot voor Lisa.’
Ze zegt het hartsgrondig en hakt met een even grote overgave de puntpaprika in kleine stukjes.
'Ik hààt Corona’, klinkt het vervolgens.
Ik vermoed dat daar, in stilte, nog iets achteraan komt: ‘En ik hààt keukendienst’, iets wat we hebben ingevoerd sinds het begin van de lockdown met drie jongvolwassenen onder ons dak.
Maar ik kan mijn tienerdochter geen ongelijk geven. En ik vind het prachtig hoe ze meeleeft met haar vriendin.
Het moet rot zijn om zeventien te worden, en je once-in-a-lifetime feestje in het water te zien vallen. Het moet vreselijk zijn om op die heel bijzondere dag helemaal niets bijzonders te kunnen doen. Het moet droevig zijn om je op je verjaardag net zo alleen en bang te voelen als op het moment dat je, 17 jaar geleden, de wereld binnengleed.

Dat moment duurt gelukkig niet lang voor de meeste pasgeborenen. Meteen zijn er die koesterende armen en woordjes. Meteen komt liefde dichterbij. ‘Zou er echt geen andere manier zijn om nu dicht bij Lisa te zijn?’ vraag ik. ‘Iets dat de dag toch bijzonder maakt? Een supertoffe kaart of zo, met alle wensen van vrienden erop?’

Jozefiens ogen lichten op. Haar 21ste-eeuwse brein zorgt meteen voor een update en upgrade van dat idee.
‘Ik ga een filmpje maken voor haar’, zegt ze en legt haar mes neer.
‘Prima idee voor na de keukendienst’, zeg ik.

Amper een paar uur later is het er. Een wervelend filmpje met een meeslepende tune, en originele, grappige, jeugdige wensen. Iedereen vertelt hoe graag ze Lisa zien. Iedereen zegt iets goeds over Lisa.

Mijn dochter vertelt me hoe Lisa opnieuw geweend had. Deze keer van blijdschap.

Katie

Bij ons thuis

COVID-19 zal nog een tijdje bij ons zijn. En naast een levensbedreiging, een uitdaging tot intergenerationele solidariteit, een diepste angst, een scherpe uitdaging en nog veel meer is het ook … een pretbederver.
Hoeveel feesten zijn er al niet afgezegd omwille van het coronavirus? Verjaardagsfeestjes, eerstecommuniefeesten, vormselfeesten, huwelijksfeesten, jubilea, zomaar-feesten. Data die op de kalender met hartjes omcirkeld of door uitroeptekens begeleid waren, gaan zomaar voorbij.
Is er dan helemaal niets dat we kunnen doen?
Met wat creativiteit en goede wil is er toch veel mogelijk.

We kunnen zelf ‘restaurantje’ of ‘feestzaal’ spelen: een paar slingers van gekleurde lichtjes, een feestelijk gedekte tafel, mooie muziek, een menukaart of ‘officiële’ uitnodiging, een kelner die de honneurs waarneemt. Laat hierbij één ding duidelijk zijn: je moet er feestelijk uitzien om mee te vieren. Geen lockdown-pyjama of corona-training, maar keurig en fleurig uitgedoste kinderen, jongeren en volwassenen. Maak er een dag van die ze zich later zullen herinneren.

Rondom ons

De verbondenheid die verder reikt dan de eigen muren is nu belangrijker dan ooit. In de eerste plaats voor mensen die alleen wonen, maar iederéén heeft er nu deugd aan te voelen dat de wereld groter is dan de eigen thuisomgeving.

Ken je iemand die iets te vieren had, maar van wie het feest niet kon doorgaan? Een familielid, vriend, leerling, buur, …

Stuur hem of haar een zegen. Zegenen is eenvoudig. Je zegt iets goeds over iemand. En tegelijk is het meer: je maakt het blikveld wijder en hoger, ver voorbij alle lockdowns, waar God goed spreekt over ons, en heel dichtbij blijft.

Hieronder vind je een paar voorbeeldjes van een zegen van een leerkracht voor een paar kindjes van wie de eerste communie niet kon doorgaan. 

Het is zegenend om na te denken over alle gaven van iemand om wie je geeft. Want een zegen is altijd wederkerig.