Commentaar Bijbellezing 12/07: ‘De hoop je terug te zien’- Nikolaas Sintobin

Evangelie: Matteüs 13, 1-9 — ‘Eens ging een zaaier uit om te zaaien’

Op zekere dag verliet Jezus zijn huis en ging aan de oever van het meer zitten. Toen verzamelde zich bij Hem een menigte zó talrijk dat Hij in een boot moest stappen om daar plaats te nemen, terwijl de hele menigte langs het strand bleef staan. Hij sprak tot hen over vele dingen in gelijkenissen. ‘Eens - zo begon Hij - ging een zaaier uit om te zaaien. Bij het zaaien viel een gedeelte op de weg en de vogels kwamen het opeten. Een ander gedeelte viel op de rotsachtige plekken, waar het niet veel aarde had; het schoot snel op omdat het in ondiepe grond lag. Toen de zon was opgekomen, kreeg het te lijden van de hitte, zodat het verdorde bij gebrek aan wortel. Weer een ander gedeelte viel onder de distels en deze schoten op, zodat het verstikte. Een ander gedeelte tenslotte viel op goede grond en leverde vrucht op: deels honderd-, deels zestig-, deels dertigvoudig. Wie oren heeft, hij luistere.’

Commentaar Nikolaas Sintobin: ‘De hoop je terug te zien’

Pierre was 90 jaar toen hij afgelopen winter stierf. Op de rouwbrief van zijn overlijden had hij zelf gevraagd om het volgende citaat te zetten: De hoop je terug te zien weerhoudt mij ervan te huilen. Deze man had een groot geloof in de verrijzenis. Niet verwonderlijk voor een christen. Toch hadden die paar woorden mij zo geraakt dat ze mij weer te binnen schoten bij het lezen van de evangelielezing van deze zondag. 

Laten we eerlijk zijn: het geloof in de verrijzenis is allesbehalve vanzelfsprekend. Ik woon in Amsterdam. Onlangs heeft een heel serieus onderzoek onder Nederlandse katholieken aangetoond dat slechts 20% van hen in de verrijzenis geloofde.

Het geloof in de verrijzenis is nochtans bij uitstek het fundament van ons christelijk geloof. Ik stel voor om dit fundament van het geloof van de Kerk als leessleutel te nemen voor de evangelielezing van vandaag. Misschien zal dat ons helpen de verrijzenis beter te begrijpen.

Wat een vreugde om Jezus ons de parabel van de zaaier te horen vertellen. Wij weten het allemaal: hoeveel verspilling is er niet in ons leven, in onze wereld. Veel kansen worden niet aangegrepen. Zoveel mooie initiatieven met groot potentieel kennen geen vervolg en sterven een stille dood. Maar Jezus herinnert ons eraan dat het belangrijkste is dat er steeds weer zaden zijn die in goede aarde vallen. Ze dragen vrucht in overvloed: dertigvoudig, zestigvoudig, ja zelfs honderdvoudig. Dit wonder van de onverwacht grote vruchtbaarheid van het leven heeft niet alleen plaatsgevonden in een ver verleden, in een ver land. Het blijft ook hier en nu plaatsvinden. De verrijzenis van Christus is eens en altijd, ze is blijvend. Onze levens dragen wel degelijk vrucht. Onze wereld draagt God in zich! Vaak op een discrete manier, anders dan wij ons hadden voorgesteld, elders en op een ander moment dan wij hadden gewild.

Ons geloof in de verrijzenis betreft ook ons gewone dagelijkse leven. laten wij ons niet teneer laten slaan door wat niet goed gaat. Laten wij, in het gewone reilen en zeilen van ons leven, de werkzame aanwezigheid van de Verrezene zelf leren onderscheiden en naar waarde schatten. De hoop je terug te zien weerhoudt mij ervan te huilen. Laten wij mannen, vrouwen en kinderen van hoop zijn. Laten wij in ons dagelijks bestaan de verrijzenis van onze Heer bewonen..

Nikolaas Sintobin is jezuïet, internetpastor en schrijver.