Vlammetjes ~ Een weggelopen slaaf

Paulus schrok op van een klop op de deur van zijn cel. Het duurde even voor hij de jongeman voor zich herkende.
‘Onesimus!’ riep hij uit. ‘Wat doe jij hier? Ben je helemaal uit Kolosse hierheen gekomen? Er is toch niets mis met mijn vriend Filemon, jouw meester?’
Onesimus gaf niet meteen antwoord. ‘Ik ben weggelopen’, zei hij toen. 
‘Wat?’ zei Paulus. ‘Waarom heb je dat gedaan? Je bent toch veel beter af als slaaf bij een meester als Filemon, die leeft volgens de leer van Jezus?’
Onesimus keek naar de grond. ‘U heeft toch zelf gezegd dat alle mensen vrij zijn? Dat alle mensen voor Jezus evenveel waard zijn: mannen en vrouwen, joden en Grieken, vrijen en slaven? Waarom zou ik dan nog slaaf blijven?’
‘Onesimus toch!’ riep Paulus uit. ‘Maar dat bedoelde ik toch niet zo letterlijk, dat je er meteen vandoor moest gaan!’ Paulus liep hoofdschuddend heen en weer. 
‘U meende dus niet wat u zei’, zei Onesimus. Hij leek opeens nog kleiner te zijn geworden.
Paulus greep hem bij zijn schouders. ‘Natuurlijk meende ik wel wat ik zei, sufkop! Maar snap je dan niet dat je ook vrij kunt zijn als je leeft als iemands slaaf. Die vrijheid zit in je hart! Voor Jezus maakt het toch niet uit of je een slaaf of een vrij man bent.’
‘Voor mij wel’, zei Onesimus. ‘Ik had er opeens genoeg van.’
‘Wat moet ik nu met jou?’ vroeg Paulus zich af. ‘Hoe heb je eigenlijk je reis hierheen betaald?’
Onesimus antwoordde niet.
‘Heb je geld weggenomen van je meester?’ drong Paulus aan.
Onesimus zei nog steeds niets.
‘Ja dus’, zuchtte Paulus. ‘Je moet nog veel leren als je echt christen wilt zijn, Onesimus. Kom, laten we eerst maar eens gaan eten. Het lijkt me het beste dat je maar een poosje hier bij mij blijft. Later zien we wel wat we doen.’

Onesimus bleef drie maanden bij Paulus. Die stond onder huisarrest: een lichte vorm van gevangenisstraf, waarbij hij toch vrienden mocht ontvangen en een beetje rondlopen.
Op een dag zei Paulus: ‘Je kunt niet de rest van je leven met deze schuld verder leven, Onesimus. Vroeg of laat moet je terug naar Filemon om orde op zaken te stellen. Ik zal je een brief meegeven, en verder moet je hopen op de goedheid van je meester.’
Onesimus knikte. Er zat niets anders op. En misschien viel het allemaal wel mee, zeker als hij een brief van Paulus bij zich had.