Met Kamino naar Jubileum van de Jeugd in Rome: 6. Verzoend door een heilige deur

Vrijdagvoormiddag in de tuin van het Belgisch College. 

Links van het middenpad: deugdzame rust. Op het gras en in de strandstoelen bereiden jongeren hun verzoeningsgesprek voor, met pen en papier of gewoon in gedachten verzonken. Vijf priesters zijn al in gesprek aan de rand van het grasveld. 

Rechts van het middenpad: hilariteit. Nadat ze zelf in het eigen hart keken, spelen de misdienaars Heilige Misstappen, een spel met op elke kaart iets dat kan mislopen bij het misdienen. Is crocs onder je albe dragen erger dan met die albe in een kaars hangen of omgekeerd? Is wijn op de priester morsen een grotere fout dan bellen op het verkeerde moment? Een vrolijke pauze, maar daarna stemmen ook de misdienaars weer af op de rust van de rest van de groep. 

‘De kern van ons geloof is geen lijstje regels en geboden’, benadrukt voorganger Wim Selderslaghs in de verzoeningsviering. ‘De kern van ons geloof is een persoon, Jezus Christus, en een liefde die zich niet laat opsluiten, maar die altijd een weg zoekt, naar verzoening.’

Die padvinderij krijgt een letterlijke invulling in de namiddag. Heel wat van de Vlaamse pelgrims willen deze verzoeningsdag afronden door door een heilige deur te gaan. De misdienaars mikken op Sint-Paulus buiten de muren, de gezinnen willen heel graag naar Santa Maria Maggiore, om daar ook het graf van paus Franciscus te zien, en een aantal jongeren willen eerst nog een Taizégebed bijwonen, om dat naar Sint-Jan van Lateranen af te zakken. Maar dan blijkt er een metrostation overstroomd te zijn, net voorbij het Vaticaan, en moeten de pelgrims en hun liefde andere wegen zoeken. Zullen we toch eerst eten? En waar dan? Is Santa Maria Maggiore niet dichterbij? In de Whatsappgroepen worden aanschuiftijden en andere tips gedeeld, en uiteindelijk lukt het iedereen die dat wilde om een Heilige Deur te bereiken – en sommigen zelfs twee.

Verzoeningsdorp in Circus Maximus

Ondertussen gaat norbertijn Eric Seghers zijn eigen weg. Hij gaf zich op om verzoeningsgesprekken te voeren in het verzoeningsdorp in Circus Maximus. ‘Het is een ervaring die je als Vlaamse priester anders niet meemaakt. Honderden witte tentjes op een rij en daarrond een mierennest van jongeren’, zegt hij. ‘Duizend priesters wisselden elkaar af. Op voorhand kregen we strikte richtlijnen, dat we een albe en een stola moesten dragen. Ik vond het hoopgevend dat je ter plekke dan toch alle variaties van priesters ziet: prachtige stola’s en bermuda’s, blinkende schoenen, sneakers en slippers.’

Eric Seghers nam de biecht af in het Frans en het Engels. ‘Zeker de Franse jongeren benaderen je heel direct. Ze kijken je recht in de ogen. Ook dat ben je als Vlaming niet gewoon. Het was allesbehalve bandwerk, eigenlijk rolde je van het ene diepgaande gesprek in het andere, en soms kwamen er tranen aan te pas. Ik kreeg een beklijvend inzicht in wat de jonge generatie bezighoudt.'