Mijn advent ~ Koen Trappeniers van Welzijnszorg
Welk onrecht maakt de fulminerende Johannes De Doper in jou wakker?
Het niet delen van het genoeg in concrete kleine daden en het onrechtvaardig behandelen van anderen. De fulminerende verontwaardiging, die ook bij Elia te vinden is, is ook nodig in deze tijd.
De stijgende ongelijkheid en armoede en de klimaatuitdagingen waar we nu voor staan, vragen stevige verontwaardiging.
Ook de kerk en iedere gelovige hoort hier een krachtig en profetisch woord te spreken, de heelheid van de schepping staat op het spel.
Waartoe zou je de mensen willen oproepen?
Laat de kleine goedheid van mens tot mens hand in hand gaan met de permanente strijd tegen structurele uitsluiting en onrecht. Dat mensen in armoedesituaties leven, raakt ons diep en we geloven dat een rechtvaardige samenleving mogelijk is. Daarom strijden we samen tegen armoede.
Deze Bijbels-christelijke grondstroom die het Oude en Nieuwe Testament doorspekt, is zoals gist in het deeg voor de samenleving.
Welk adventslied ken je of welke popsong komt er bij je op?
Dan denk ik aan Weg en Weer van Neeka en Mauro. Het lied staat op de cd S.O.L.I.D.A.I.R van Welzijnszorg en is ook te vinden op Spotify. Ik was weg maar toen vond jij me weer. Dat is de sterke openingszin in het verhaal van twee mensen met elk hun snijdende problemen. Ze ontmoeten elkaar en helpen elkaar verder, geven elkaar hoop.
De tekst in combinatie met de lichtvoetigheid van de muziek van Lennaert Maes en Andries Boone maakt er een hoopvol adventslied van.
Wat vind jij het moeilijkste aan wachten op licht in de duisternis?
Mijn persoonlijk ongeduld. Een betere wereld is mogelijk. Ik zie zoveel mensen van goede wil, en het blijft duister. Het zoeken, vinden en zichtbaar maken van kleine lichtpuntjes is een uitdaging.
Soms ben ik te veel een profeet Elia, vol ongeduld fulminerend. Gelukkig is er af en toe een braamstruik om onder te rusten en een engel die passeert.
Het visioen van een betere wereld als perspectief houden maar ook de stapjes ernaartoe zien.
Ik zie veel gedreven 'strijders tegen onrecht' met een groot engagement maar te weinig braamstruiken om onder te rusten, om op verhaal te komen met af en toe een engel die passeert met een half brood en een liter melk (Elvis Peeters).
Welke herinnering roept de advent bij je op?
De geur van de adventskrans op het salontafeltje bij mijn ouders thuis. Het ritueel van samen een krans maken met ons moeke. En de korte kleine Bijbels geïnspireerde verhaaltjes die ze er bij vertelde. En doorheen de advent samen lezen in de adventskalender. En nu thuis, elk jaar voor een adventshuisje zorgen voor onze dochter met gepaste adventsattenties. Rituelen die betekenis geven.
Waar of in wie zie jij tekenen van hoop voor deze wereld?
Het grote vrijwillige engagement van veel mensen in allerlei organisaties. Kleine en grote initiatieven die ontstaan rond een concrete nood, een probleem dat mensen raakt. Allemaal engagement vanuit een sterke motivatie om het verschil te maken.
Het kan ook anders.
We steken de handen uit de mouwen, klagen aan wat fout loopt en doen constructieve voorstellen tot verandering. Het heel gevarieerde middenveld met al dat engagement, is de moeite waard om te koesteren, het draagt bij tot de kwaliteit van onze democratie en dus ook tot de kwaliteit van leven.
Wat is het recept van hoop?
In verbinding blijven met onszelf, de anderen, de Andere om vanuit een gedeelde bezorgdheid samen aan een betere wereld te bouwen. Je op zo’n manier laten raken door mensen, dat het je niet meer loslaat, dat je je mee verantwoordelijk voelt voor die andere, de anderen.
In welke kerstfiguur herken je het meest iets van jezelf?
De herders, behoeders van de kudde. Ze lopen soms voorop, meestal achteraan. Ze houden de dieren levendig door ze naar grazige weiden te brengen maar zorgen ook voor de rust in de kudde. Een verloren schaap, afgedwaald, even uit koers, krijgt al hun aandacht.
De Bijbel staat vol met mooie beeldspraken. In het kerstverhaal zijn ze niet alleen, het zijn minstens een paar herders en dat is goed.
Leiderschap, herder zijn, is een fragiel evenwicht bewaren en samen kunnen ze elkaar daarin bewaken.
Zo schiet dat leiderschap niet door in de ene of andere richting. Zo kunnen talenten elkaar aanvullen, houden ze elkaar in evenwicht. Zo kunnen herders elkaars engel zijn als ze op adem komen onder de braamstruik zoals in het verhaal van Elia.