‘Laat kinderen tot Mij komen’

Medewerkers kindernevendiensten brengen Blijde Boodschap op kindermaat

Volgens de beleidsvisie van het bisdom Gent betekent bouwen aan de nieuwe parochie ook het samenbrengen van lokale gemeenschappen op zondag om kwaliteitsvol eucharistie te vieren. Kwaliteitsvolle liturgie houdt rekening met de jongste gelovigen. Begeleiders van een kindvriendelijk moment tijdens de eucharistie staan daarbij voor de uitdaging om ook de volwassen toehoorder te boeien met hun duiding van de lezingen op kindermaat. Bij kindernevendiensten komt het er dan weer op aan de band met de vierende gemeenschap niet uit het oog te verliezen.
„Aan het begin van de viering nodigt de priester de kinderen uit te vertrekken naar de nevendienst”, zegt Sanne Vermeeren, die als pastoraal vrijgestelde in de parochie De Pinte-Zevergem-Latem-Deurle kan rekenen op een team van twaalf begeleiders. „Na de voorbeden keren ze terug naar de kerk. Wanneer de kinderen iets gemaakt hebben in de nevendienst, kunnen ze dat tonen en bij het altaar plaatsen. Dan vieren ze samen de tafeldienst in de voltallige gemeenschap. Het breken van het brood is immers een erg sprekend teken. Kinderen zien dat hun ouders rechtop gaan staan, aandachtig luisteren of de ogen sluiten. Zo leren ze mee bidden met de gemeenschap.”
Dat onze kerken niet overlopen van de jonge gezinnen met kinderen hoeft overigens geen bezwaar te zijn om een aanbod voor kinderen te doen. In de kerk in Ekkergem, deel van de parochie in Gent-West, startte Anneleen Lips, studente geneeskunde, in september met een kinderwoorddienst. „Daarin begeleid ik doorgaans twee tot vier kleuters”, zegt ze. „Ik woon zelf nog niet lang in deze parochie. Toen ik merkte dat die kindjes op zondag geregeld in de kerk waren, wilde ik voor hen iets doen. Het zou jammer zijn dat ze de eucharistie als saai ervaren [node:field_streamers:0] en enkel maar zitten af te tellen.”
En hoe breng je de Blijde Boodschap aan kleuters? „Allereerst door een verhaal te vertellen”, legt Anneleen Lips uit. „Daarbij ga ik steeds uit van de lezingen van de zondag. Ik neem ook steevast een knuffelbeer mee. Dan kunnen de kinderen aan hem het verhaal navertellen. Zijn er ook wat oudere kinderen aanwezig, dan durf ik de groep wel eens op te delen in twee leeftijdsgroepen. Terwijl de kleintjes kleuren of tekenen, kan ik met de oudere kinderen wat dieper ingaan op de lezing.”
In Sint-Laurentius Ename, deel van de parochie Oscar Romero, loopt het aantal deelnemers aan de kindernevendienst dan weer op tot dertig, soms veertig kinderen tussen drie en negen jaar. „Dat aantal groeide fors toen we in het kader van het groeien naar de nieuwe parochie ook de scholen in omliggende dorpen op de hoogte brachten van ons aanbod”, zegt medewerker Filip Lambrecht. „Ook via Facebook, de website en het parochieblad promoten we de nevendienst. Fijn is trouwens dat ouders van kinderen die we via de school bereiken ons niet beschouwen als een handige babysit, maar zelf naar de kerk gaan en de liturgie mee beleven.”
Kwaliteit komt er natuurlijk niet zomaar. „Ons team bestaat uit vier begeleiders en we proberen elke activiteit minstens met drie te begeleiden”, legt Filip Lambrecht uit. „Een wekelijks aanbod is dan ook niet haalbaar. We bieden één kindernevendienst per maand aan, van oktober tot juni.”
En worden ook de begeleiders rijker van hun engagement? „Aanvankelijk vond ik het jammer dat ik zelf de woorddienst elke week moest missen”, zegt Anneleen Lips. „Om me voor te bereiden, ben ik echter ook bezig met de lezingen. Bovendien stellen de kinderen soms vragen die me aan het denken zetten.”