7 Bijbelse vragen aan Veerle Malschaert: ‘Ik ben fan van Jezus. Hij is mijn ideale man’

Bij het grote publiek werd Malschaert vooral bekend door haar rol in de tv-serie Flikken (als ‘Carla’ van ‘Raymond’). Verlicht mij is haar zevende onewomanshow, die je gerust tragikomisch mag noemen. Malschaert loopt op het podium niet van haar angsten en verdriet weg, maar wil er net dwars doorheen. Zo heeft ze het in die show over het afscheid van haar vader, met wie ze een heel hechte band had. Een comedyshow als bakje troost, met hilarische momenten.

Wat is jouw naam? (Lucas 8,30)

Veerle Malschaert • Mijn vader legde onze familienaam altijd grappend aan mensen uit als ‘malchance’. Die uitleg vond ik maar wat triestig, dus ik heb er mijn eigen ding van gemaakt: malse aard. Zachtaardig dus. Of mal, gek.

Met mijn voornaam ben ik wel blij. Veerle komt van Farahilde en betekent reizende strijdster. Die verwijst naar een van de patroonheiligen van Gent, Sint Veerle, ook patroon van de kleine huisdieren en voor het behoud van de huiselijke vrede. Ze was iemand met een missie. Na een slecht huwelijk leidde ze een religieus leven met veel aandacht voor arme mensen. Mijn huwelijk is ook niet zo goed gelukt en ik kom altijd op voor de mens, dus ik kan me wel een stuk in haar herkennen.

Waar is je geloof? (Lucas 8,25)

Ik kom uit een heel gelovig gezin. Als kind sprak ik elke dag met Jezus. Ik stelde hem ook veel vragen, onder meer om te zorgen voor mijn familie. Ook als jongere was ik nog actief in de kerk: onder meer als misdienaar. Vandaag ga ik niet zo vaak meer naar een mis en Godvergeten heeft mij diep geschokt. Maar ik ben altijd graag in een kerkgebouw. Ze mogen me er uren achterlaten. En ik brand geregeld een kaars. Vader zei dan wel eens: ‘Ons Heer is geen keerskesfabrikant, ze.’

Ik ben nog altijd fan van Jezus. In shows noemde ik hem al ‘mijn ideale man’. Er hangen meerdere kruisbeelden uit mijn ouderlijk huis nu in mijn huis, al zie ik liever het Heilig Hartbeeld van Jezus, dat nu bij mijn zus staat. Als ik voor iets of iemand bid, is het in de katholieke traditie.

Blijven vertrouwen in het grotere geheel, is iets wat altijd terugkomt in mijn shows, en daarom denk ik ook dat mensen vaak zeggen dat ze er hoop en troost in vinden. Media-aandacht ga ik er niet voor krijgen, maar ik heb een broertje dood aan het politiek correcte denken, dat geloof vervangen heeft door de materiële wetenschap. ‘Welkom op de eredienst van de gefact-checkte waarheid!’

Waar zou jij je leven voor geven? (Matteüs 16,26)

Ongetwijfeld voor mijn kinderen. Ze zijn 14 en 11 jaar. Alle vrijetijd samen staat in het teken van wat zij leuk vinden. Hun vrienden en vriendinnen zijn hier altijd welkom. Ik heb geen hobby’s, al heb ik wel van mijn hobby mijn werk kunnen maken. Mijn theaterwerk combineren met het gezinsleven als alleenstaande moeder is niet vanzelfsprekend, maar ik geef mijn tijd en energie graag aan de kinderen. Dat is zo waardevol. En gelukkig heb ik enkele mensen op wie ik af en toe kan rekenen. Mijn vader zaliger sprong ook geregeld in en was eigenlijk onze rots in de branding. Ik mis hem nog altijd.

Waarom huil je? (Johannes 20,15)

Om het verlies van mijn vader dus. Daarvan krijg ik nu prompt de krop in de keel. Het is intussen 1,5 jaar geleden, maar we hadden een heel hechte band. Op een week tijd ging hij van een energieke tachtiger naar de totale aftakeling. De laatste dagen was ik nonstop bij hem. Ik heb hem vastgehouden, bij hem gezeten en ben niet meer van zijn zijde geweken. Ik voelde me net een vroedvrouw van de dood. Als hij onrustig was in zijn slaap, streelde ik hem en stelde hem gerust: ‘Er ligt een deken van liefde over jou.’

Ik was erbij, samen met mijn zus, toen hij zijn laatste adem uitblies. Ik zág hem vertrekken. En gek, zodra iemand er niet meer is, lijkt het of die er ineens altijd en overal is.

Hoe kan ik gered worden? (Handelingen 16,30)

Door een ander te redden. Ik geloof in het van mens tot mens. Elke zondag ga ik naar ons moeder in het rusthuis. Ze gaat me daar niet voor bedanken, want even later is ze het alweer vergeten. Ik zou kunnen zeggen: zondag is mijn rustdag, dan moet ik aan mezelf denken. Maar misschien kom ik wel beter tot rust daar, naast mijn moeder, waar niet veel gezegd of gedaan moet worden. Gewoon er zijn voor iemand. Dat echte contact verlicht mensen.. In deze chaotische tijden kan ik iedereen alleen maar aanraden: investeer in je binnenkant.

Wat zal ik met Jezus doen? (Matteüs 27,22)

Pilatus stelt die vraag aan de menigte, die zich laat opruien en uit één mond roept om de kruisiging. Zelf probeer ik me niet te laten opjagen om mee te joelen met de massa. De arrogantie van het eigen gelijk, ik noem dat een mentale beperking.

Ik bekijk een overtuiging altijd als een jas. Daaronder zit een mens van wie ik niet zoveel verschil en met wie ik op een dieper niveau vaak meer gemeen heb dan gedacht. Waar ben je bang van als je niet wil praten met iemand met een andere mening?

En die balast, die jas, dat is precies wat er wegvalt bij mensen met dementie. Daar kun je elkaar alleen nog maar als mens zien. Ik denk dat het de kunst is om door het leven te gaan met een jas die een beetje open mag staan. Misschien moet je daaronder dan wel een groter hart hebben. Een hart dat zuurstof nodig heeft.

Hoe dikwijls moet ik iemand vergeven die me kwaad doet? (Matteüs 18,21)    

Ik ben extreem vergevingsgezind. Als ik iemand graag zie, zal ik altijd het waarom proberen te begrijpen. Iemand die me kwaad heeft gedaan? Gehackt door het lullenvirus, maar vanbinnen blijft hij licht en liefde. Wraak maakt niet alleen de andere maar ook jezelf kapot. Daar moet je je niet te lang mee bezighouden.

In mijn gezin is niet iedereen even gelovig of vergevingsgezind, maar we delen wel allemaal een groot gevoel van dankbaarheid om het leven. We beseffen allemaal dat we veel geluk hebben met de grote dingen van het leven.