Stijn voetbalt mee met collegio Franco-Belga in Clericuscup

“Hoe was de wedstrijd?” Het is een vraag die ik de voorbije weken regelmatig hoorde op maandag, en ook zelf stelde. Van 30 maart tot en met 1 juni was het immers tijd voor de jaarlijkse Clericuscup.

16 ploegen van priesters, religieuzen en seminaristen namen het tegen elkaar op om uit te maken wie de beste voetbalploeg van Rome is.

Daarnaast is het doel van de organisatie 'Centro Sportivo Italiano' om het geloof op een positieve manier in het nieuws te brengen en zo ook getuigenis af te leggen. Er wordt dan ook zoveel mogelijk pers bij betrokken.

Met het Belgische college besloten we om samen met het Franse college deel te nemen en één ploeg te vormen, aangevuld met nog een Duitse seminarist en een oblaat-seminarist uit Madagaskar.

Het team Collegio Franco-Belga werd door de organisatoren aangekondigd als een verrassende nieuwkomer. In navolging van de resultaten van zowel België als Frankrijk op de voorbije wereldbeker, zouden we wel eens hoge ogen kunnen gooien.

Zelf waren we wat realistischer. Zonder enige ervaring en met een heel korte voorbereiding was het in de eerste plaats de bedoeling om ons te amuseren. En dat hebben we ook gedaan! Enkele spelers had ik al ontmoet in de universiteit, maar het is altijd leuk om elkaar ook op een heel andere manier te leren kennen. Bovendien ben ik een grote voetballiefhebber en was dit dan ook de ideale gelegenheid om nog eens wat te voetballen. Al snel kwam ik echter opnieuw tot de vaststelling dat er geen grote voetballer aan mij verloren is gegaan.

(lees verder onder de afbeeldingen)

Opvallend is dat verschillende teams de voorbereiding op het toernooi heel serieus aanpakken. De grotere colleges hebben een eigen voetbalveld en voetballen vanaf september bijna elke week. Sommigen nemen zelfs een externe trainer onder de arm om zich nog beter voor te bereiden. Daarnaast is ook het leeftijdsverschil voor sommigen wel een voordeel. Het is geen toeval dat de teams van seminaristen altijd de eindfase van het toernooi halen en de (wat oudere) teams van priesters meestal eerst sneuvelen.

De broeders van Liefde, met wie wij in het Belgische College samenwonen, hebben duidelijk meer voetbaltalent in hun rangen. Drie Afrikaanse broeders maakten immers deel uit van een ander team en haalden zelfs de halve finales. Daarin gingen ze nipt onderuit, maar ze werden uiteindelijk wel knap derde na een overwinning tegen het Amerikaanse college. Pontificio Collegio Urbano won het tornooi en dat al voor de vierde keer, wat meteen ook een record is. Ze klopten Sedes Sapientiae, dat voor de eerste keer de finale bereikte.

Ondanks de gezonde competitie en de wil om te winnen op het veld, blijft het toch ook heel sportief.

Voor en na de wedstrijd wordt er samen gebeden en gaat het er vriendschappelijk aan toe.

Ook in de tribunes kunnen de supporters van beide teams gewoon naast elkaar plaats nemen en komen er geen stewards aan te pas. Gelukkig maar…

(lees verder onder de afbeelding)

Op woensdag 29 mei werden de verantwoordelijken van alle teams verwacht voor de algemene audiëntie op het Sint-Pietersplein. Na de catechese en de pauselijke zegen, maakte de paus nog even tijd om de wedstrijdbal en de truitjes van de finalisten te tekenen. Voor de groepsfoto kon de aanvoerdersband voor de kapitein van de Kerk uiteraard niet ontbreken.

O ja, de resultaten van ons team? We verloren driemaal en waren bijgevolg onmiddellijk uitgeschakeld. Al zullen we ons de laatste wedstrijd nog lang herinneren. Met slechts negen spelers kwamen we aan de aftrap. Tweemaal dertig minuten, een enorme hagelbui en enkele tegendoelpunten later, waren we vooral blij dat we de schade nog enigszins hadden kunnen beperken. Op naar volgend jaar, de resultaten kunnen alleen maar verbeteren!