Lunch met Punch: succesvolle eerste editie met Piet Peere

Drie lange tafels vol mensen schuiven aan voor een luisterlunch in de refter van het Grootseminarie Ten Duinen. De spreker, Piet Peere, steekt van wal met een citaat uit een recent interview met Kerk & Leven:

Doorgaans is schilderen voor mij een spel, maar tegelijk is het ook afzien.

Piet vertelt vrijuit over zijn werkwijze als kunstenaar, over de weg die hij aflegt en welke moeilijkheden hij daarbij ondervindt. Moeiteloos weeft de kunstenaar zijn levensverhaal door het verhaal van zijn kunst. Hij spreekt over zijn jeugd in de landelijke regio rond Brugge met de passerende trekpaarden als zijn eerste modellen, over zijn grootvader die een succesvolle beeldhouwer was en zijn andere grootvader, een ambachtsman. 

Ik ben nooit begonnen als kunstenaar, ik heb het altijd gedaan.

Lees verder onder de afbeeldingen

Zoeken om dichterbij te komen

Voor Piet begint kunst waar de natuur eindigt. Hyperrealistische kunst kan vandaag gemakkelijk machinaal geproduceerd worden, denk maar aan het projecteren van foto’s en het nadien overkalkeren op de drager of het recentere 3D-printen. Zulke kunstwerken die de natuur tot in het kleinste detail precies weergeven, raken echter niet. Wanneer de spirituele dimensie erbij komt kijken, dan spreken we over kunst.

Piet zoekt naar een andere dimensie in zijn kunst. Hij vertelt dat de fysica bewezen heeft dat deeltjes die lichtjaren van elkaar liggen elkaar toch instant kunnen beïnvloeden. Ieder deeltje van onze realiteit bevat dus eigenlijk een deel van het grotere geheel. Dat grotere geheel is onzichtbaar, maar vervult met gemak de enorme ruimte tussen de deeltjes die ons en onze omgeving opmaken.

Door zich iedere dag te verdiepen in de spiritualiteit, hoopt Piet in zijn kunst ook iets van die onzichtbare dimensie weer te geven. Zo komt hij dichter bij zijn werk, zo maakt hij een inwendige reis die hem helpt zijn onrust uit te drukken in wat hij schept. Het is onzekerheid die hem voortdrijft en de vraag waarom die er is, die hem daarmee niet laat ophouden.

Ik heb twee jury’s voor mijn werk: mijn vrouw Herlinde en mezelf. Wanneer ik zelf tevreden ben van een nieuw werk, dan toon ik het haar. Soms zegt ze drie keer ‘oh’, met toenemende bewondering, dan weet ik dat het goed is. Soms zegt ze niets en dan zie ik dat ze het ook maar niets vindt, op dat moment weet ik dat ik zelf ook niet meer tevreden ben. Dan ga ik verder op zoek.

Met ruimte voor vragen en een bezoek aan de tentoonstelling in het Grootseminarie, die speciaal voor Lunch met Punch enkele dagen werd verlengd, werd de lezing afgesloten. Volgende keer, op dinsdag 12 oktober, komt Sofie Vantomme, directeur Penitentiair Centrum, langs. Inschrijven is niet verplicht, betalen voor de lunch (7 euro) gebeurt ter plaatse in het Grootseminarie. Meer info via tenduinen@grootseminarie.be.