Lunch met punch 4: Descheemaeker over je dienstbaar opstellen

Na de afgelaste editie van Lunch met punch in februari, waar verteld zou worden over de jongerenwerking De Takel van Oostende, kon de editie van maart wel doorgaan. Generaal-Majoor Vincent Descheemaeker, verantwoordelijk voor de operationele inzet van de Belgische Defensie, mocht de draad weer oppikken. Hij presenteerde zich in uniform, want hij staat dan ook voor Defensie. 

Lid zijn van Defensie betekent dat je jezelf wegcijfert. Individuele belangen verdwijnen naar de achtergrond, want je staat ten dienste van je land en zijn inwoners.

Als tiener was Vincent een aandachtige leerling in de godsdienstles. Toen hij de aalmoezenier vertelde dat hij zich wou aansluiten bij de paracommando's, de mentaal en fysiek zwaarste afdeling binnen Defensie, vond de aalmoezenier dat geen goed idee. Maar de aalmoezenier heeft zich dus vergist, knipoogt Vincent. Intussen mag hij dan ook al veel (buitenlandse) missies op zijn conto schrijven. Zo was hij onder meer in Afghanistan, waar hij Afghaanse militairen begeleidde om de inwoners van het land te beschermen.

Vincent Descheemaeker • In korte tijd bouw je een band op met de lokale militairen. Het viel me op hoe zij doordrongen zijn door hun geloof. In alles wat ze doen domineert de islam, wat haaks staat op onze individualistische maatschappij, waarin we het geloof verloren lijken te zijn. Het dwingt me tot respect voor andersdenkenden.

Vincent komt in plaatsen terecht, waar kinderen blootvoets rondlopen - ook bij graden rond het vriespunt. Hij ziet er taferelen die hem doen denken aan de middeleeuwen.

Ik aanschouw de schitterende sterrenhemel en verwonder me over de stilte. De schoonheid van de natuur hakt erin en ik besef hoe klein we zijn als mens. En dat terwijl de dreigende realiteit: "Wat als we aangevallen worden?" om het hoekje loert.

Binnen Defensie wordt er niet gemakkelijk over geloof gesproken. Toch herinnert Vincent zich een krachtig moment, waarin gevraagd werd om het dertig seconden stil te maken voor de maaltijd. Dertig seconden die zo voorbij vliegen, maar tegelijk in Vincents geheugen gegrift staan. Volgens Vincent kan geloof dan ook een antwoord bieden tijdens de crisissituaties waarmee militairen geconfronteerd worden.

Vincent Descheemaeker • Als militair mag je situaties zoals in Oekraïne niet te emotioneel bekijken. Je moet vertrouwen uitstralen om lokale inwoners te helpen opvangen. Maar je komt vaak in zo'n stormachtig water terecht, dan put ik kracht uit mijn geloof.

Ja, als militair krijg je opdrachten waar je niet om vraagt, waar je misschien ook niet achterstaat. Je moet er je geen vragen bij stellen, maar op een bepaald moment springen. Dat noemt Vincent de 'punch'. De manier waarop je de opdracht uitvoert is uiteindelijk nog steeds een individuele keuze.

lees verder onder de foto's

Is de opdracht die ik uitvoer zinvol?

In 1997 was Vincent in Bosnië-Herzegovina, ten oosten van Sarajevo, waar hij op 16 maart een brief naar het thuisfront schreef:

Dankbaar om wat geschonken wordt, om de glimlach van een vreemde, de wuivende hand van een kind. Ik krijg bewondering voor de sterkte van de eerste christenen en vraag me tegelijk af: is de opdracht die ik uitvoer zinvol?

Hij vertelt in zijn brief hoe hij een vreemde man meeneemt in de wagen, een vreemde van wie het huis verwoest is en 'voor alle zekerheid' nadien nog eens in brand gestoken is. De vreemde stinkt naar alles wat hij te kort komt. Hij vraagt om naar het graf van zijn vader te rijden, waar hij bidt en huilt. Vincent kan alleen maar toekijken.

Mijn schrijven is een beleven, dank je wel om te luisteren.

Volgende keer, op dinsdag 12 april, komt kinderboekenschrijfster Sylvia Vandenheede langs. Inschrijven is niet verplicht, betalen voor de lunch (7 euro) gebeurt ter plaatse in het Grootseminarie. Meer info via tenduinen@grootseminarie.be.