Gerestaureerde orgels Sint-Salvatorskathedraal gezegend

Op vrijdag 2 juni werden in de Brugse Sint-Salvatorskathedraal de gerestaureerde Van-Eynde- en Klaisorgels officieel ingehuldigd.

Daarmee werd de volledige restauratie, gestart in 1991, van de kathedraal afgerond. De inhuldiging gebeurde in bijzijn van bisschop Lode, de titularis-organist, vertegenwoordigers van de provincie en de stad en heel wat geïnteresseerde toeschouwers. Bisschop Lode zegende het orgel in.

DeProvincie West-Vlaanderencoördineerde de restauratie en stond in voor de volledige kost. Gedeputeerde Naeyaert:

"We zijn gekomen aan het orgelpunt van deze restauratiewerken. De Provincie West-Vlaanderen is oprecht trots om dit stukje erfgoed opnieuw in zijn volle glorie te zien schitteren. Een religieus en muzikaal eerbetoon."

De vereniging van architecten Vermeersch, Dugardyn en Viérin uit Brugge werd door de Provincie aangesteld als ontwerper voor de volledige restauratie van de kathedraal. Het Agentschap Onroerend Erfgoed van de Vlaamse overheid kende een subsidie toe van 60 %.

Twee bijzondere orgels

In 1719 realiseerde orgelbouwer Van Eynde zijn meesterwerk op het koordoksaal in een sierlijke kast met weelderige beelden. In 1930 werden het koordoksaal en het orgel verplaatst. Orgelbouwer Klais kreeg hierbij de opdracht om het orgel uit te breiden.

In maart 2010 werd beslist om het voormalige gecombineerde orgel op het doksaal te scheiden, het Klaisorgel op het huidige doksaal te behouden en het Van-Eynde-orgel in zijn oorspronkelijke staat te herstellen en op een nieuw doksaal ter hoogte van de kooromgang in het zuidelijk transept te monteren. Het nieuwe doksaal voor het Van-Eynde-orgel werd in 2017 gerealiseerd. In 2019 werd de restauratie van het Van-Eynde-orgel opgestart, 2022 betekende de start van de restauratie van het Klaisorgel.

Zegening

Bisschop Lode zegende de vernieuwde orgels. Hij trad zelfs, in zekere zin, met het instrument in dialoog. Hieronder kan je de volledige homilie van de viering nalezen:

Vorige zondag, op Pinksteren, vierden we het feest van Gods Geest, van de ‘Spiritus sanctus’, van ‘the holy Spirit’. ‘Spiritus’ betekent eigenlijk: lucht en adem en wind. Het is een prachtig beeld, een metafoor, om iets onzegbaars uit te drukken: namelijk dat God, die liefde is, niet alleen in de mens Jezus was,
maar dat Hij in elk van ons kan binnenkomen net als de lucht die we inademen. Zo is God: Hij komt discreet in ons leven binnen, net als de adem in onze neus. En Hij brengt overal dynamiek, net als de zuurstof die door ons bloed heel ons lichaam levend houdt. Zo werkt Gods Geest in ons.

Het is die vitale adem van God, die ons wil bezielen in het goede dat we doen. Het is diezelfde adem die ons doet woorden spreken.
Het is dezelfde adem die ons doet zingen.
Het is dezelfde adem die de orgelklanken voortdrijft.
Het is die adem, zei Paulus, die ons doet “zingen voor God met een dankbaar hart: psalmen, hymnen en liederen, ingegeven door de Geest.”

Is dit gezang en dit orgelspel een vlucht uit de realiteit? Opium voor het volk? Een vorm van sociaal erkende drugs, genoeg voor een korte kick?

Neen! Het prachtige orgelspel van Ignace en het gezang van ons beperkt zich niet tot deze kathedraal. En deze prachtige kathedraal is geen schuilplaats of een getto. De kathedraal is een publieke, gastvrije ruimte en de muziek van deze orgels willen we delen met ieder mens.

Bovendien, religieuze muziek wordt nog authentieker wanneer die ook in het leven van elke dag weerklinkt. Dit vraagt van de christenen onder ons een levensstijl van schoonheid en harmonie, van luisterbereidheid en verbondenheid.

Alleen dan aanhoren we niet alleen deze orgels.
Alleen dan zingen we niet alleen op de tonen van deze orgels.
Alleen dan worden we zelf levende instrumenten, orgels in de echte zin van het Griekse woord ‘organoi’. Dan worden we ‘organen’, levende werktuigen,
gedreven door de adem van Gods Geest!